Man-Vrouw deel 2: Thomas

Ik hang aan de bar met Stefan. Ieder met een biertje in de hand, schaaltje bitterballen tussen ons in. We hebben een vurige discussie over een ongeluk met zijn nieuwe aankoop. Een schitterende Audi. Een paar jaar oud, lichtmetalen velgen, zwart metallic. Beschadigd, een of andere idioot keek niet uit haar doppen terwijl het stoplicht op rood stond, hij was de garage nauwelijks uit. In dit geval zijn het toch altijd de vrouwen die de brokken maken, zegt hij en ik beaam. Stefan en ik kennen elkaar al lang, sinds de basisschool, alhoewel we in de periode van de middelbare school nauwelijks contact met elkaar hadden. Totdat hij iets kreeg met mijn zusje, en het na drie weken weer uit was, waar ik maar al te blij om was. Stefan heeft een niet al te goede reputatie wat vrouwen betreft en op een of andere manier vond ik het geen prettig idee om hem alleen te laten met mijn kleine zusje –hoewel toch al 2 jaar officieel meerderjarig en vast geen maagd meer, al wil ik daar niet over nadenken-. We hebben de vriendschap weer opgepakt. We praten over de typische mannendingen, auto’s, voetbal, vrouwen uiteraard. Hij draait zich om, om het café rond te kijken. We zitten hier bijna elke week, de gezichten zijn altijd hetzelfde, het bier is altijd lauw, net zoals de bitterballen, maar het bevalt ons hier. Iemand loopt tegen me aan en ik mors mijn bier over de bar. Ik vloek zachtjes. “Oh shit! Sorry! Ik ben af en toe zo’n klungel.” Ik draai me een beetje geïrriteerd om en kijk recht in het gezicht van een meisje. Ik zeg dat het niet uitmaakt en kijk haar na terwijl ze naar haar vriendinnen loopt. Geen bekende gezichten, ze kijken een beetje ongemakkelijk, alsof ze nog niet helemaal zeker weten of het ze bevalt, of het is wat ze er van verwacht hadden. Stefan stoot mee aan. “Leuk grietje. Niet wat voor jou?” Ik haal mijn schouders op en kijk nog eens. Hij heeft gelijk, het is een leuk grietje. Lachend rond gezichtje, lang bruine haren, een lichaam dat nog niet helemaal ontwikkeld is. Nogal jong voor mij, vind ik. Jezus, sinds wanneer ben ik me zo oud begonnen te voelen?! Ik kan me herinneren dat mijn vorige vriendin misschien een jaartje ouder was dan zij. Dat ging ook niet goed, maar dat is een detail. Ik ben niet op zoek naar een relatie, ook niet naar een nachtje dom vermaak, toch spreek ik haar aan. Ze kijkt een beetje schuldig als ze ziet dat ik het ben. “Hey, echt sorry hoor, van net.” Ik zeg nogmaals dat ik het niet erg vind en vraag of ze misschien wat de drinken van me wil hebben. Haar vriendinnen beginnen te giechelen, zijzelf kijkt een beetje aarzelend, bloost een beetje. Misschien toch echt te jong voor me, denk ik nogmaals. Of ik te oud voor haar. Ze lijkt het vreemd te vinden dat ik haar aanspreek, wat te drinken aanbied. Ben ik zo oud aan het worden, pieker ik. En sinds wanneer ben ik zo zwaar op de hand? Ik weet het antwoord maar wil er niet aan denken, ik wil nu nog even het gevoel hebben dat ik nog steeds dezelfde aantrekkelijke vent ben, dat ik misschien innerlijk wel ben veranderd, ouder ben geworden, maar ik nog steeds een vrouw, of in dit geval een meisje, kan versieren. Op dit moment twijfel ik daaraan, ze kijkt nog steeds besluitloos. Maar haar vriendinnen redden me, door haar niet al te subtiele seintjes te geven en een stukje van ons weg te schuifelen. Ze kijkt me recht aan -haar ogen zijn grijs, zie ik- en zegt met een ietwat onzekere grijns en een blik op haar vriendinnen: “Ik geloof dat ik hun toestemming heb.” Ik lach, vraag wat ze wilt drinken, we schuiven naar de bar. Later hangt ze nog steeds naast me, terwijl ik me een beetje ongemakkelijk begin te voelen. Ze lijkt wat van me te verwachten, maar ik weet niet zeker of ik haar dat wel kan of wil geven. Ik zeg tegen haar dat ik weg moet. Het is nog vroeg, de nacht is nog niet eens half voorbij en jong als ze is wil ze pas in de ochtend thuiskomen, liefst dronken. Ik ben dat stadium al voorbij, kan me de ochtenden nog herinneren dat ik met een verschrikkelijke kater mijn bed uit kwam, of uit háár bed, wat zo mogelijk nog erger was, omdat ik wist dat het stom was. Maar haar gezicht in de morgen, nog opgezwollen van de slaap, haar haren in de was, was het mooiste waar ik mee wakker kon worden. Ik erger me er aan dat ik nog zulke levendige herinneringen over onze nachten, ochtenden, dagen heb. Ik sta op, te plotseling, haar grijze ogen kijken me verschrikt aan. Ik sta in tweestrijd, blijven, weggaan, de kans om deze keer echt opnieuw de draad op te pakken grijpen, of hem laten glippen, nog langer blijven hangen in de scherven van mijn vroegere leven. Ik kan het niet, ben er nog niet klaar voor. Ik verontschuldig me, loop weg, laat haar in verwarring achter. Beter zo, ik zou haar alleen maar een negatief beeld van de man geven. Thuis gekomen stort ik neer op mijn bed, vervloek mijzelf, wat er van mij is geworden. Ik voel dat ik een fout heb gemaakt, het besef komt zo plotseling dat het pijn doet. Ik had haar nummer moeten vragen, haar mijn nummer moeten geven, haar de kans moeten geven wat van mijn leven te maken. Misschien had zij het gekund, ja, zij misschien wel. Ik vloek, hardop, weer een kans laten lopen. Dit was niet de eerste, er zijn anderen geweest, veel anderen, waartussen –dat zie ik achteraf pas- een paar zielsverwanten zaten, waar ik mijn leven mee had kunnen delen. Maar ze verlieten me, nadat ik hun geestelijk al lang had verlaten en ze er niet tegen konden alleen met een oppervlakkige schim te leven. Misschien was het deze keer anders geweest, misschien ook niet. Ik zal het waarschijnlijk nooit weten. Ik trek mijn kleren uit, loop naar de douche. Terwijl ik het water over mijn rug laat stromen, onspan ik mijn spieren een voor een, kijk de badkamer door in een poging mijn gedachten af te leiden van haar. Dit was altijd al een van mijn favoriete ruimten, zelfs de gebarsten tegels boven de wastafel die ik al jaren van plan ben te repareren geven me een behaaglijk gevoel, een gevoel van thuis. God, wat ben ik moe. Ik stort op mijn bed neer, nog voordat mijn hoofd mijn kussen raakt, slaap ik.

0 meningen. Geef ook je mening!:

Een reactie plaatsen

Opbouwende kritiek en tips zijn altijd welkom!