Op goed geluk: Compleet hoofdstuk 1

"Wat is dit nou weer??" Gefrustreerd ramde Jasmine op de toetsen van haar laptop. Behalve dat ze nu een irritante pieptoon uit het apparaat kreeg, gebeurde er uiteraard niks. De applicatie bleef met grote rode letters aangeven dat haar contract was afgelopen en dat ze daarom geen uren meer kon schrijven. Sinds twee weken dus al niet meer. Goh, dacht ze wrang, ik wist niet dat ik ook met terugwerkende kracht geen uren meer kon werken, in gedachte halend dat ze vorige week nog wel haar uren mocht schrijven. Die hadden ze dus ook niet goedgekeurd. Rotorganisatie! Na een laatste mep op het toetsenbord, stond ze zuchtend op. Ze werd ondertussen gek van de spelletjes die de afdeling inkoop met haar leek te spelen. De importeur van luxeauto’s waar ze sinds een aantal maanden als freelance marketingmanager voor werkte, zat financieel in zwaar weer en had aan alle medewerkers die niet in vaste dienst waren aangegeven dat ze te duur waren. Waaronder dus ook Jasmine. Wat nu betekende dat ze kon kiezen tussen 20% minder betaald krijgen, of het hazenpad kiezen. Ze snoof. Mooi niet, ze had een contract voor nog een half jaar en dat zouden ze nakomen ook. Zonder 20% tariefreductie dus. Dat had ze aangegeven aan de inkoopafdeling die echter voet bij stuk bleef houden. Dus had ze aan de leidinggevende van haar afdeling aangegeven dat ze er dan maar mee ophield, waarop die weer in paniek inkoop belde. Na lang discussiëren en vooral schreeuwen en dreigen door haar manager, gaf inkoop iets toe en er werd afgesproken dat ze nogmaals naar haar tarieven en taken zouden kijken. Totdat ze hier een uitslag over had zou ze gewoon doorwerken. Maar dan wilde ze ook haar uren schrijven, ze moest toch betaald krijgen? Ze had al weinig hoop dat inkoop voor haar geval een uitzondering zou maken, maar zelfs dat kleine beetje wat ze had gehad, was de bodem ingeslagen nu de applicatie meldde dat ze geen contract meer had. Dat vond ze jammer, al met al was het een leuke organisatie en de campagne waar ze zich mee bezig hield was een leuke uitdaging. Maar de laatste paar weken had deze hele affaire haar werklust danig ingedamd en ondertussen had ze er helemaal genoeg van. Eerst sloten ze haar internettoegang af, nu dit weer. Het was graag of niet hoor! Deze keer zou ze niet op hoge poten gaan bellen. Nee, dat stadium was ze op dit moment al lang voorbij. Met ferme passen liep ze de trappen af naar beneden. Toen ze op het punt stond het gebouw uit te lopen naar de tegenoverliggende locatie, werd ze aangeschoten door een van haar collega’s van sales. "Jasmine, ziet er goed uit die nieuwe actie van je! Ik hoorde dat ie ook succesvol is. Moet je me niet eens mee uit eten nemen om dat te vieren?" Jasmine grijnsde, maar niet van harte. Normaal kon ze het prima vinden met Dennis, maar op dit moment kon ze die flirterige houding van hem even niet hebben. "Dank je, ja, de actie is goed ontvangen. Sorry, maar ik heb even geen tijd nu." Snel liep ze langs hem heen, maar niet snel genoeg om de beteuterde uitdrukking op zijn gezicht te missen. Een kleine steek van schuldgevoel ging door haar heen. Ze had het idee dat hij haar wel echt leuk vond, ook al had hij thuis een vrouw zitten. Als dat niet het geval was geweest, had ze hem misschien wel bekeken als mogelijke vriend. Misschien ook niet. Na de laatste relatie die ze gehad had, was ze wel even klaar met mannen.
Met een gezicht als een onweerswolk stormde ze inkoop binnen. John, die achterin zat en die ze al regelmatig aan de telefoon had gehad, zag haar aankomen en probeerde wanhopig een vergaderkamer in te duiken om haar te ontwijken. Ze was duidelijk niet in een stemming om mee te onderhandelen. Ze rukte echter gewoon de deur open, duwde hem in een stoel en pinde hem vast. "Wat flik je me nu weer? Vorige week worden mijn uren gewoon goedgekeurd en nou blijkt inkoop, jij dus, deze weer geweigerd te hebben en mijn contract te hebben afgesloten. We hadden een afspraak weet je nog?" John probeerde overal heen te kijken behalve naar Jasmine. "Nou?" "Ja, uh, ik krijg ook gewoon maar mijn opdrachten." Een geërgerde kreun ontsnapte haar. "Dat is lekker makkelijk of niet? Luister, jij loopt nu naar je baas en gaat hem vertellen dat hij me nu uitsluitsel geeft over mijn contract. Anders doe ik het zelf wel, maar ik denk niet dat jij daar blij mee gaat zijn." Naast haar hoorde ze een bescheiden kuchje, gevolgd door een donkere stem. "Ik denk niet dat dat nodig gaat zijn." Verstoord keek ze op, in haar woede had ze niet eens gemerkt dat er twee mannen in de kamer stonden. Waarschijnlijk hadden deze hier in overleg gezeten toen John probeerde een toevluchtsoord te zoeken. Een van de mannen herkende ze, de manager van John. Ah, dat kwam goed uit! De andere man, de eigenaar van de donkere stem vermoedde ze, kwam haar vaag bekend voor, maar ze kon zich niet voor de geest halen waarvan precies. "Sorry dat ik zo kom binnenvallen hoor," verontschuldigde zich tegenover de vreemde, "maar dit kan niet wachten." Geamuseerd keek hij haar aan. Johns manager schuifelde wat onzeker heen en weer en leek daar met een wanhopige blik tegen te willen protesteren. De vreemde hielp hem daar helaas niet bij. "Doe wat je niet laten kan." "Gelukkig." reageerde Jasmine sarcastisch. Alsof ze zijn toestemming daarvoor nodig had. "Zou je ons dan alsjeblieft even alleen willen laten?" Hij schoot in de lach en liep met zijn handen afwerend geheven de kamer uit. Voordat de deur achter hem dichtviel, hoorde ze hem nog lachend zeggen: "Pittige tante.". Waarom kwam hij haar nou zo bekend voor? was ze zich nog aan het afvragen. Ze trok haar schouders op, het zou haar later misschien wel te binnen schieten.
Ze draaide zich om naar de inkoopmanager. “Je weet echt niet wie je net de kamer uitgestuurd hebt of wel?” vroeg hij, voordat ze opnieuw kon beginnen met haar tirade. “Hoezo, een van je ‘belangrijke’ leveranciers zeker? Nou, even voor de duidelijkheid, ik ben ook een van jouw leveranciers en als je nog wat klandizie wil binnenhalen nog een belangrijke ook.” riep ze, doelend op de zeer succesvolle campagne voor een van de automerken die ze pas kort geleden had gelanceerd. Daardoor werd hij afgeleid van de man die ze net de deur had uitgezet en focuste hij zich weer op haar. Hij keek nogal knorrig en Jasmine besefte ineens dat ze dit misschien niet zo handig had aangepakt. Die rottige woede-uitbarstingen van haar ook altijd. John was daardoor nog wel te intimideren, maar het was waarschijnlijk handiger geweest om bij deze man een iets andere toon aan te slaan. Dit was er waarschijnlijk een die gevoeliger was voor vleierij, iemand die bij tegenspraak zijn hakken alleen maar verder in zand zette. Maar daar had ze in haar woede dus even niet aan gedacht. Volgende keer eerst tot tien tellen. Inwendig zuchtte ze, nou ja, niks aan te doen, het leed was al geschied. Misschien dat er nog wat te redden viel. Ze liet haar schouders wat zakken en veegde de boze uitdrukking van haar gezicht. “Het spijt me,” zuchtte ze wat mistroostig. “het is voor mij alleen erg vervelend om in deze situatie te zitten, begrijpt u.” De knorrige uitdrukking verzachtte iets. “Ik begrijp dat u het druk heeft en dat ik waarschijnlijk maar een kleintje ben vergeleken bij uw andere leveranciers. Maar ik ben afhankelijk van deze baan en het zou voor mij erg belangrijk zijn als u snel een beslissing kan nemen over deze situatie.” De knorrige uitdrukking was vervangen door een quasi-meelevende uitdrukking. Hij knikte er zelfs begrijpend bij. Het was dat haar baan van deze man af hing, maar anders had ze hem een rotschop verkocht in plaats van dit kleine toneelstukje. Hij was helemaal niet meelevend, ze zag aan de glinstering in zijn ogen dat hij aan het genieten was van haar kruiperige gedoe. Goed dan, als ze daardoor haar baan zou houden, prima! “Dus ik hoopte dat u mij zou kunnen vertellen wanneer u wat meer weet over mijn contract.” Zo, het hoge woord was eruit. Ze zag zijn weke, dunne lippen in een glimlachje krullen. “Oh, maar mevrouw Dunn, ik dacht dat ik u daar over al bericht had gestuurd, de uitslag van dat onderzoek is al binnen.” Jasmine voelde de knoop in haar maag verstrakken. Nou, dat was al duidelijk genoeg. Hij had al een uitslag en zij was niet meer geautoriseerd om uren te schrijven. Goh, wat zou de uitslag zijn? “Ik moet u helaas mededelen dat wij ook in uw geval geen uitzondering kunnen maken op de tariefreductie. U heeft goed werk geleverd, maar als u niet mee wil gaan in de prijsverlaging, zult u helaas op zoek moeten naar een andere opdracht.” Mijn god, dacht Jasmine, hij gniffelt er nog net niet bij. De stoom kwam haar ondertussen weer uit de oren. Dat maakte nu ook niet meer uit. “Wat ben jij een gluiperig mannetje! Mijn gedeclareerde uren weigeren, mijn autorisaties intrekken terwijl ik van niks weet en maar genieten terwijl ik voor je aan het kruipen ben. Dat contract kan je inderdaad als ontbonden zien vanaf vandaag.” Terwijl ze praatte was ze steeds dichter naar hem toe gelopen, terwijl hij naar achteren deinsde. Hij kon alleen door de tafel niet veel verder, waardoor ze nu bijna neus aan neus stonden. Hij was niet veel groter dan haar 1 meter 70. Zijn gezichtsuitdrukking was ondertussen een stuk benauwder geworden, hoewel niet zo benepen als die van zijn medewerker een paar minuten terug was geweest. Mooi, dacht ze. Ze trok zich terug en terwijl ze hem een laatste stekende blik uit haar donkerbruine ogen toewierp, zei ze: “En die laatste week krijg ik betaald. Anders heb je een rechtszaak aan je broek hangen.” Nou ja, het bedrijf dan, schokschouderde ze in gedachten, maar daar leek hij op dit moment gelukkig niet aan te denken. En ze stormde de vergaderkamer uit.Tenminste, dat was haar bedoeling, want zodra ze de deur had opengetrokken en naar buiten wilde stappen, liep ze hard tegen iemand op. Haar hoofd knalde tegen een harde schouder. “Au!” Wrijvend over haar voorhoofd keek ze omhoog om te kijken wie ze bijna omver had gelopen. De man die eerder in de vergaderzaal had gezeten. Ze moest haar hoofd ver in haar nek leggen. Hij was een stuk groter dan ze in die kamer had gedacht. “Verdorie, je staat in de weg hoor. Als je wilde afluisteren had je dat net zo goed naast de deur kunnen doen.” Hij trok spottend een wenkbrauw op. “Afluisteren? Wat voor man denk je wel niet dat ik ben? Volgens mij hoe ik alleen maar te vragen wat er aan de hand is, dan kom ik het vanzelf wel te weten.” “Oh ja? Nou, als je het dan maar niet aan mij vraagt. Ik werk hier namelijk niet meer.” En zonder hem de kans te geven daarop te reageren, beende ze weg, haar rok driftig om haar benen wapperend. Eenmaal buiten ging ze langzamer lopen en nam ze ruim de tijd om naar het andere gebouw terug te lopen. De frisse lucht deed haar hoofd wat opklaren. Gezien het verloop van de gehele affaire was deze uitkomst waarschijnlijk geweest, maar ze had er nog niet echt over nagedacht omdat ze dacht dat alles wel in orde zou komen. Bleek ze naast opvliegend en agressief ook nog naïef te zijn, grijnsde ze sarcastisch. Misschien toch wat dingen waar ze aan zou moeten werken voordat ze aan de volgende opdracht begon.
De volgende opdracht. God ja, nou moest ze weer met zichzelf gaan leuren, weer al die sollicitatiegesprekken af; ze had daar even helemaal geen zin in. De laatste tijd was ze steeds vaker aan het denken om het freelancen op te geven. Ze was nu achtentwintig en had sinds ze van haar opleiding af kwam, nu zo’n 6 jaar geleden, voor zichzelf gewerkt. Het had haar altijd goed bevallen: geen vaste opdrachtgever, afwisselende opdrachten, nieuwe mensen, geen verveling. Dat was nog het belangrijkste: geen verveling. Normaal gesproken ging ze zich na een half jaar, als ze mazzel had een jaar, vervelen. Er zal geen uitdaging meer in. Maar de laatste tijd had ze steeds meer de behoefte om zich op een plek vast te zetten, ze had de behoefte aan vaste collega’s om zich heen, een vaste werkplek. Dat had ze niet alleen bij haar werk, haar hele leven was altijd wat los/vast geweest. Ze was veel verhuisd, ook vanwege haar verschillende opdrachten, maar ook door haar behoefte om de wereld te verkennen. Misschien kwam dat omdat ze uit een klein boerendorp kwam, waar ze zelf een half uur moest fietsen om bij de dichtstbijzijnde supermarkt te komen. Ze wilde meer dan net zoals haar moeder huisvrouw worden en had zich vol in het bedrijfsleven gestort. Met succes moest ze toegeven, ze had ondertussen al flink carriere gemaakt en haar naam was in de marketingwereld een begrip, zeker wanneer het ging om luxe artikelen. Ze grinnikte, en dat terwijl ze zelf alles behalve onder de indruk raakte van uiterlijk vertoon, misschien ook een erfenis van haar opvoeding. Ja, haar naam was een begrip, maar ze was mooi wel even aan de kant gezet!
Ze twijfelde er niet aan dat ze op korte termijn wel weer aan de slag zou kunnen, maar eigenlijk had ze daar even geen behoefte aan. Na alle ellende van het afgelopen jaar snakte ze naar rust aan haar hoofd. De ziekte van haar moeder, de scheiding van haar ouders en natuurlijk Rick… Hoewel ze zich altijd sterk hield en iedereen altijd bij haar had kunnen aankloppen, had alles flink wat van haar energie gevreten en ze had het gevoel dat haar hoofd op springen stond. Gelukkig had de verslechterende economie nog geen invloed gehad op haar bankrekening en kon ze het best een paar maanden stellen zonder inkomen. Misschien moest ze dan ook gaan nadenken over wat ze het liefst zou willen: weer terug de freelance marketingwereld in, een vaste baan zoeken of misschien iets heel anders. Pfff… daar zou ze inderdaad wel wat tijd voor nodig hebben.
Ter plekke, op weg naar het gebouw waar haar werkplek was –voormalig werkplek eigenlijk- besloot ze er drie maanden tussenuit te gaan om te kijken wat ze nou echt wilde met haar leven. Ja, dat zou ze doen! Op een of andere manier gesterkt en opgelucht door het besluit wat ze zonet had genomen, liep ze met een geruster hart naar haar plek. Gelukkig was ze gewend om zo min mogelijk te bewaren en zo min mogelijk privéspullen op haar werkplek te bewaren, zodat ze al haar eigen spullen makkelijk in haar tas kwijt kon. Ze hoefde alleen nog even haar laptop in te leveren bij de IT afdeling. Oh ja, moest ze vooral niet vergeten al haar persoonlijke documenten uit haar eigen map te halen. Thuis had ze nogal een oud beestje staan, dus had ze er de voorkeur aangegeven om ook thuis op haar laptop te werken. En die geeks van de IT afdeling hoefden echt niet haar vakantiefoto’s te zien! Ze selecteerde snel de map Mijn documenten en gooide alles in de prullenbak. Die vergat ze natuurlijk ook niet te legen. Mooi, dan was ze nu klaar voor haar afscheidsrondje en dan kon ze de laptop wegbrengen op weg naar buiten.

Het afscheidsrondje duurde wat langer dan ze verwacht had. Haar collega’s waren natuurlijk geschrokken dat ze meteen al vertrok en waren zonder uitzondering verontwaardigd over de gang van zaken. Er werden telefoonnummers en e-mailadressen uitgewisseld en de hartelijke beloftes dat ze zeker binnenkort eens af moesten spreken. Goede voornemens waarvan Jasmine al wist dat er weinig van zou komen, hoe leuk het ook zou zijn. Ze maakte wel direct een afspraak met Anna en Lieke, twee meiden waar ze nou mee had samengewerkt en waar ze het heel goed mee kon vinden. Die waren de afgelopen tijd wat meer geworden dan alleen collega’s, wat bevestigd werd door de steun die ze haar hadden geboden tijdens al dat gedoe met Rick. Veel zogenaamde vrienden waren toen afgehaakt, maar zij waren haar blijven steunen. Het uit elkaar vallen van ‘de meiden’, zoals de afdeling ze noemde, ging dan ook niet helemaal zonder tranen. Vooral Anna was nogal emotioneel, die kon overal wel om janken.
Ze ging ook nog even langs de salesmannen, waar ze de afgelopen paar maanden nauw contact mee had gehad. Ze was over het algemeen niet zo gek op die snelle, gladde mannetjes, maar met een aantal van hen, zoals Dennis, had ze toch wel een goede band gekregen. Gelukkig was het rustig op de afdeling. Alleen Dennis, Ami en Harold waren er. He verdorie, dacht ze, Harold ook. Tijdens de dagelijkse contacten zei hij geen woord tegen haar. Maar zodra hij haar telefoonnummer te pakken had gekregen, bleef hij haar bestoken met flirterige smsjes, tot ze hem duidelijk had gezegd dat ze daar niet zo van gediend was. Ze had er maar niet bij gezegd dat dikke, kalende mannetjes die altijd naar oud zweet roken niet zo haar types waren. Jakkes, en hij moest haar natuurlijk ook gedag zoenen! Ze had ineens behoefte aan een hete douche.
Ze bood Dennis nog haar excuses aan voor haar botte gedrag van even daarvoor, gelukkig begreep hij het wel toen ze hem het verhaal had uitgelegd. “Zullen we binnenkort wat afspreken?” Hij keek haar zo hoopvol aan met zijn mooie blauwe ogen dat ze het niet over haar hart kon verkrijgen om nee te zeggen. Dus ze gaf hem haar gegevens (onder voorbehoud dat hij deze strikt geheim zou houden voor Harold) en de belofte dat ze volgende week nog even contact zouden hebben om af te spreken. Ze had zo’n vermoeden dat hij dat in ieder geval niet zou vergeten, zelfs al deed zij het wel.

Op weg naar huis, omringd door het lawaai van haar oude, rode Fiat Panda, moest ze zichzelf bekennen dat het afscheid nemen tot wel tegen was gevallen. Tegen de tijd dat ze bijna thuis was, liep ze bijna te snotteren. He, waarom stel ik me nou zo aan, ik heb hier nog nooit last van gehad, dacht ze, terwijl ze woest de opkomende tranen uit haar ogen veegde. Het was voor Jasmine altijd makkelijk geweest om afscheid te nemen, aangezien ze zich nooit zo hechtte aan mensen. Nu had ze dat ook niet gedaan, behalve aan Anna en Lieke, maar die zou ze nog regelmatig zien. Waarom was ze nu dan in een keer zo overstuur?
Na haar autootje geparkeerd te hebben, liep ze het appartementencomplex in waar ze woonden. Ze besloot de trap te nemen in plaatst van de lift en de vijf verdiepingen omhoog te lopen. In de hoop dat ze tegen die tijd wat was bijgekomen. Dat was niet zo, dus ze was nog aan het snotteren toen ze haar buurvrouw en beste vriendin Kristel op de gang tegenkwam. Ze probeerde op te houden met snikken, veegde snel haar tranen weg en hoopte maar dat haar ogen niet al te rood waren. “Hey, wat ben jij vroeg thuis! Vrije middag genomen?” “Nou nee, niet echt. Ik had je toch verteld van al dat contractgedoe?” Kristel knikte. “Ik heb het verloren.” Ze kon het niet helpen dat haar stem toch begon te bibberen, hoewel ze er wel in slaagde om haar tranen in te houden. “God kind, geen wonder dat je er zo vreselijk uitziet!” Kristel was nog geen jaar ouder, maar praatte soms alsof ze vijftig was en iedereen om haar heen een kind. “Mmpf, ik hoopte je nog te kunnen wijsmaken dat ik alleen maar moe was.” Mopperde Jasmine. Ze vond het vreselijk als mensen zagen dat ze ergens mee zat en probeerde dat altijd zo veel mogelijk te verbergen. “Dacht je nou echt dat je dat voor mij verborgen kon houden? Kom mee, ik heb net boodschappen gedaan, ik heb ijs gehaald.” Kijk, dit gesprek ging de goede kant op, bedacht Jasmine. “Strawberry cheesecake?” “Yup, helemaal.” Terwijl Kristel al haar eigen voordeur openmaakte en naar binnen liep, bedacht ze zich nog even. Ach waarom ook niet, ze kon alleen thuis gaan zitten kniezen over… tsja ze wist eigenlijk niet precies waarom… of bij Kristel ijs vreten tot ze van haar sombere bui verlost was. “Kristel, ik leg even mijn tas binnen, pak jij de lepels maar vast!” Ze hoorde Kristel in de lach schieten in de keuken.

0 meningen. Geef ook je mening!:

Een reactie plaatsen

Opbouwende kritiek en tips zijn altijd welkom!