Op goed geluk: Deel 2 Hoofdstuk 2

Kwart over zes stond ze voor Jannekes deur. Ze toeterde even en werd beloond met een zwaai uit het raam. “Ik kom er aan hoor, ik moet alleen nog even…” de rest ging verloren toen ze haar hoofd weer naar binnen trok. Jasmine keek even op haar horloge. Had ik kunnen verwachten, dacht ze bij zichzelf. Ze was tenslotte stipt op tijd, ze had beter een half uur later kunnen komen, of eerder kunnen afspreken, dan was Janneke misschien wel op tijd geweest. Af en toe begreep ze echt niet hoe zo’n chaoot als Janneke haar eigen drukke leven bij kon houden. Ze keek nog even op de klok, half zeven. Ze toeterde nog een keer, nu wat langer, met als gevolg dat de buren geïrriteerde blikken uit het raam wierpen. Jan stak haar hoofd weer door het raam. “Ja ja! Ik kom al!.” “Ja, NU he!” riep Jasmine terug. “We hadden om half zeven bij Het Volle Huis afgesproken!” Het Volle Huis was min of meer het vaste restaurant van de vriendinnenclub en ze konden er altijd een plekje krijgen, hoe druk het er ook was. Dit was vooral te danken aan Lianne, die diep werd bewonderd door de kok van Het Volle Huis en deze geen kans voorbij liet gaan om haar op een of andere manier te zien.
Janneke wapperde afgeleid met haar handen en Jasmine kon een diepe zucht niet onderdrukken. Dit zou nog wel even kunnen duren. Na nog eens tien minuten zat een hijgende Janneke naast haar in de auto. “Sorry hoor, maar ik had net gedoucht en ik moest mijn haar nog föhnen en… oh shit, heb ik nou wel geld bij me?” Jasmine rolde met haar ogen en zag met lede ogen het hoogblonde figuurtje weer het huis in verdwijnen. Ze had kunnen aanbieden om het eten voor te schieten, maar ze was door schade en schande wijs geworden: Janneke was zo’n warhoofd dat het echt maanden kon duren voordat ze het bedrag had teruggestort. Gelukkig had ze haar portemonnee wel snel gevonden.
Het verbaasde Jasmine niet om te zien dat Lianne en Kristel niet buiten waren blijven wachten. Het was heerlijk zonnig buiten, maar nog steeds midden in de winter en verrekte koud. Waarschijnlijk waren ze om vijf minuten over half zeven al naar binnen vertrokken in de veronderstelling dat ze weer op Janneke moesten wachten. Duidelijk geen verkeerde veronderstelling. Jasmine parkeerde haar auto recht voor het restaurant, net het laatste plekje inpikkend vóór een glanzende zwarte patserbak. De man achter het stuur drukte kwaad op de claxon. Jasmine sloot haar auto af, liet een stralende glimlach zien aan de donkere figuur achter de geblindeerde ramen en wuifde vriendelijk. Aso! dacht ze. Jammer voor je! Snel schoten ze door de kou naar binnen.
Bij het raam zaten Lianne en Kristel inderdaad al klaar. “Wat was dat nou joh?” vroeg Lianne, die natuurlijk het hele voorval had zien gebeuren. “Pfff… die gast wilde het laatste plekje, maar ik was eerder. Sorry hoor, als het nou een zielig oud vrouwtje was, ok. Maar met zo’n gladde bak kan je best een eindje lopen. Hoef je toch niet boos om te worden.” Lianne schudde haar hoofd en nam het op voor de andere bestuurder: “Nou, ik zou ook niet blij zijn als ik zou moeten lopen omdat er zo’n oud wrak op de plek staat waar ik mijn mooie wagen neer had willen zetten.” Lianne vond status nogal belangrijk en zou zelfs waarschijnlijk de voorkeur geven aan een rijke, maar irritante vent boven een potentiële soulmate. Ze had dan ook altijd geweigerd ook maar een voet in Jasmines oude autootje te zetten.
Ze schoten in de lach, terwijl Jasmine haar beledigd aankeek. “Zeg, beetje respectvol over dat beestje van me, hij heeft me nog nooit een dag in de steek gelaten!” Kristel kuchte even. “Nou ja, die ene week misschien, maar dat telt niet! Dat was een beetje mijn schuld, trouwens, dat paaltje stond er voorheen helemaal niet!” Ze schoot ook in de lach bij het horen van dat smoesje. “Ok ok, ik kan gewoon niet rijden, zo’n roestbak is gewoon het beste voor mij. En ik hou van mijn Pandaatje. Dus klaar nu!” Ze plofte op de enige overgebleven stoel. Er werd al aanstalten gemaakt om haar glas vol te schenken met de rosé die al op tafel stond, maar ze stak net op tijd haar hand uit. “Nee, ik hoef niet. Moet nog rijden.” Ze bestelde een cola. De fles schoof door naar Janneke, die een ruime hoeveelheid voor zichzelf inschonk.
De avond ging snel voorbij en ondanks dat het lang geleden was dat ze elkaar gezien hadden was de oude vertrouwde sfeer niet verdwenen. Ze mochten dan misschien hun ruzies en meningsverschillen hebben, uiteindelijk waren dit wel altijd de mensen waar ze alles aan kwijt kon, hoe verschillend ze ook waren.
Natuurlijk kwam haar contractbeëindiging (“Gewoon ontslagen dus.” Was Jans iets minder subtiele benaming) ook ter sprake. Ze legde haar probleem voor. “Ik heb dus besloten om eens een aantal maanden niks te doen, gewoon om te kijken wat ik nou echt wil.” Instemmende blikken alom, tot ze schaapachtig bekende: “Maar ik zat me dus vandaag al stierlijk te vervelen… wat moet ik in godsnaam 3 maanden lang doen?! Ik kan toch niet 24 uur per dag nadenken over mijn toekomst?” Het bleef even stil. Toen kwam het droge antwoord van Kristel: “Kind, zoek een hobby.”
Pardon? Dacht Jasmine. “Ik heb wel hobby’s!” Van drie kanten kwamen er ontkennende geluiden. Jan riep: “Werken is geen hobby!”, de rest knikte wild in overeenstemming. “Wat ís jouw passie dan?” vroeg Lianne uitdagend. Ze wilde haar mond open doen om ze het tegendeel te bewijzen, maar ze kon eigenlijk niks verzinnen, behalve werk dan. OK, dat was even een wake-up call, naast haar werk en af en toe wat afspreken met vrienden, had ze eigenlijk niks waar ze enthousiast over was! Drie verwachtingsvolle gezichten keken haar aan, wachtend op een antwoord. Ze schokschouderde maar gewoon. “Ha, zie je wel! Je moet een hobby zoeken.” Een zelfvoldane uitdrukking verscheen op het bleke gezicht van Lianne en ze wierp met een arrogant gebaar haar donkere haar naar achteren. Jasmine keek haar gepikeerd aan, ja, ja, wrijf het er maar in. Ze klonk dan ook wrevelig toen ze zei: “Ja, en wat voor hobby dan?”

0 meningen. Geef ook je mening!:

Een reactie plaatsen

Opbouwende kritiek en tips zijn altijd welkom!