Op goed geluk: Deel 4 Hoofdstuk 2

Aan het eind van de avond sjokte ze naar haar auto. Jan zou met Lianne meerijden, dus ze kon in alle rust terug naar huis kachelen. Deze avond was nog meer een kippenhok geweest dan anders en hoewel ze zelf ook een van de aanwezige kippen was en net zo hard mee deed, was ze blij dat ze even rust had. Ze trok de achterklep open en gooide haar tas in de kofferbak. Pas toen ze ze haar sleutel is het slot stak om de deur open te maken zag ze het. Een diepe witte kras liep over de rode lak, bijna over de hele lengte van het autootje. Hoewel haar deuren al vol zaten met kleine parkeerdeukjes en krasjes, was deze wel erg zichtbaar. “Verdomme! De lul!” vloekte ze. Ze twijfelde er niet aan dat die kwade vent in de mooie auto dit gedaan had. Ze bekeek de kras van dichtbij. Verdorie, als ze niet wilde dat haar deur eruit zou roesten, moest ze er wel iets aan doen, ze kon het kale metaal al zien. Ging het haar nog geld kosten ook.
Ze ging weer overeind staan, helemaal klaar voor wraak. Hij zou waarschijnlijk al wel weg zijn, hij leek haar niet stom genoeg om haar auto te bekrassen en dan zelf zijn eigen auto ergens te laten staan, toch kon ze het niet laten haar oog over de verderop liggende parkeerplaats te laten gaan. En toch… daar stond hij, zorgvuldig zijn jasje op de achterbak leggend. Dit was te mooi om waar te zijn. Ze aarzelde even toen ze naar hem toe liep, hij leek helemaal niet op zijn hoede, helemaal niet boos, bijna onschuldig. Wie zou het anders gedaan moeten hebben? Dacht ze.

Hij zag haar vanuit zijn ooghoek aan komen. Vol verwachting draaide hij zich naar haar toe, hij was benieuwd waarom ze zo snel naar hem toe liep. Toen pas viel het hem op dat haar passen driftig waren en dat haar gezicht op onweer stond. Het deed hem denken aan haar furieuze blik toen ze gisteren zijn bespreking was binnengestormd.
Hij leunde tegen de deurstijl, zijn arm nonchalant op het dak. Het maakte haar alleen maar kwader. Hoe durfde hij daar zo onschuldig te staan. Dat was ook het eerst wat uit haar mond kwam. Zijn glimlach verdween, in zijn ogen verscheen een waakzame blik. Op zijn hoede, maar op een of andere manier niet schuldig. Dat herinnerde Jasmine eraan dat haar woedeuitvallen de laatste tijd niet het gewenste effect hadden, op zijn zachtst gezegd. Ze sloot haar mond voordat er iets uit kon komen waar ze spijt van zou kunnen krijgen. Ze telde tot tien, langzaam, haar ogen gesloten. Dat was niet genoeg, nog een keer tot tien tellen, en nog een keer. Ze zoog tot slot bibberend een flinke teug lucht naar binnen en besloot toen maar gewoon met de deur in huis te vallen. “Je hebt mijn auto bekrast! Lul!” Shit! Had ze het toch niet binnen kunnen houden.
Ze keek hem weer aan. Hij stond nog in dezelfde houding, de waakzame blik uit zijn ogen nog niet helemaal verdwenen en toch was er wat veranderd. Ze vertrouwde het helemaal niet. Pas toen ze zijn mondhoek lichtjes zag trillen, snapte ze het. “Je lacht me uit!” Nou werd het helemaal mooi! Eerst bekrast hij haar auto en als ze hem confronteert lacht hij haar uit. Hij voelde zich wel erg zelfverzekerd. Nou, daar zou ze wel even wat aan doen. Ze graaide in haar jaszak en ging voor de auto staan, toen krabbelde ze snel wat op een stukje papier. “Wat denk je dat aan het doen bent?” Ze keek hem aan met een, hoopte ze, kille blik. “Ga je me vertellen hoe je heet of moet de politie je opsporen via je kenteken?” Zijn mond viel open. Er kwam geen geluid uit. “Ok, dan niet.”
Ze draaide zich om om weer terug te stormen naar haar auto, maar zijn hand greep haar arm vast. Ze probeerde zich los te trekken, maar hij was te sterk. Furieus gaf ze hem een stomp tegen zijn bovenarm: “Laat me los!” Hij leek nu ook boos. Mooi zo! Hij boog zich voorover zodat hij haar recht aan kon kijken. “Rustig nou! Even kijken of ik het goed begrijp: Jij denkt dat ik je auto heb bekrast?” Ze was zo kwaad dat ze alleen nog maar kon knikken. Hij ging rechtop staan en gluurde naar haar auto. “Waarom??” “Omdat ik je parkeerplek heb ingepikt en jij dat niet kon hebben!” Hij knipperde een paar keer met zijn belachelijk lange wimpers en schoot toen in de lach, wat Jasmine de gelegenheid gaf om haar arm los te trekken. Hmmm… nu ze dat zo zei klonk het inderdaad wel erg kinderachtig. Haar waardigheid verbood haar echter om dat toe te geven en ze onderdrukte een glimlach. Ze zette haar handen in haar zij. “Je lacht me weer uit.” Haar stem had water kunnen bevriezen. Het maakte echter weinig indruk. “Dat bedoelde ik eigenlijk niet.” Legde de man haar uit. “Ik vroeg me alleen af waarom iemand in vredesnaam dat gedeukte oude koekblik zou willen bekrassen? Ik bedoel, wat kan er nou veel erger aan worden?”
Er klonk zoveel oprechte verbazing in zijn stem dat ze hem met een ruk aankeek. De onschuldige grijns die zijn gezicht sierde, liet het laatste restje van haar frustratie verdwijnen als sneeuw voor de zon. Niemand kon zó goed toneelspelen. Plotseling schaamde ze zich verschrikkelijk. Ze had dus net een nietsvermoedende omstander voor ‘lul’ uitgescholden, gedreigd de politie op hem af te sturen en een mep gegeven! “Die rode kleur staat je erg charmant.” Nog meer warmte joeg naar haar hoofd. Ze durfde de lange figuur voor haar nauwelijks aan te kijken toen ze vroeg: “Je weet echt van niks?” “Nee.” Grinnikend. “Shit. Sorry, het spijt me echt vreselijk! Maar ik zag die kras en ik dacht aan eerder op de avond, toen je zo asociaal naar me toeterde en toen dacht ik… nou ja…. Het was wel duidelijk denk ik, wat ik dacht.” Jasmine zuchtte en bekende schoorvoetend: “Ik heb de neiging niet echt na de denken, als ik kwaad word.” Ze keek overal heen behalve naar zijn gezicht.
“Nee, dat was me de eerste keer al opgevallen.” Zijn reactie was nogal droog. De eerste keer? Hadden ze elkaar al eerder ontmoet dan? Ze moest hem nu wel bekijken. Hij was lang en breedgeschouderd. Terwijl haar ogen verder omhoog gleden zag ze pas de kuiltjes in zijn wangen, de kleine lachrimpeltjes die de aandacht op zijn groene ogen vestigden. Er ging ineens een lichtje bij haar branden. Ze had de dag daarvoor in diezelfde spottende groene ogen gekeken.

0 meningen. Geef ook je mening!:

Een reactie plaatsen

Opbouwende kritiek en tips zijn altijd welkom!