Op goed geluk: Deel 5 Hoofdstuk 2

De man grijnsde toen hij haar gezicht zag veranderen. Hij was eerst een beetje beledigd dat ze hem niet herkende, hij was ijdel genoeg om te denken dat zelfs zo’n vluchtig contact een indruk zou maken. De grijns deed haar knieën knikken en gaf haar tegelijkertijd de behoefte om hem nog een keer te meppen. Waar had zij nou weer last van? Het werd tijd dat ze naar huis ging. “Ok, ik ga er maar weer eens vandoor denk ik, ik heb me de afgelopen tijd wel weer belachelijk genoeg gemaakt.” Ratelde ze, gelukkig zonder over haar eigen woorden te struikelen. “Ik zal je verder niet meer lastig vallen.” Of uitschelden of slaan, vulde ze in gedachten aan.
Ze probeerde snel weg te glippen, maar de man was sneller en greep haar weer bij haar pols vast. “Wacht nou even. Ik heb geen zin om zo mijn avond te eindigen. Straks ga ik naar huis in de wetenschap dat ik een mooie vrouw ongelukkig heb gemaakt.” Hij liet een onweerstaanbare scheve glimlach zien. “Dat wil ik niet, daar krijg ik nachtmerries van.”
Ondanks alles schoot Jasmine toch in de lach. God, hoe kon ze anders, die lach was verrekte aanstekelijk. “Goed, wat had je dan in gedachten?” Hij leek diep na te denken, maar het was Jasmine al meer dan duidelijk dat hij zijn plannen al gemaakt had. “We kunnen beginnen met het uitwisselen van namen en samen wat gaan drinken. Ik ben namelijk nog steeds vreselijk nieuwsgierig naar die ruzie van laatst.” Jasmine trok verbaasd haar wenkbrauwen op. “Hebben Herman of John je niks verteld? Dat verbaasd me.” “Niet echt. Ik kreeg wat vaag gestotter, wat kwaad gemopper en de verzekering dat het bedrijf een stuk beter af was zonder jou. Dat hielp me niet zo veel verder. Ik had kunnen dreigen met ontslag natuurlijk, maar waarschijnlijk was Herman de Held daar alleen maar meer van gaan stotteren.” Zijn beschrijving van de inkoopmanager was perfect en zijn imitatie hilarisch. Daardoor realiseerde ze zich –ietwat laat- wat hij verder nog zei. Dreigen met ontslag? Wat bedoelde hij? De enige die nog boven Herman stond was de directeur en die…
Oh nee. Het besef daagde en ze keek hem aan met een mengeling van schok en argwaan. Hij bekeek de uitdrukking op haar gezicht geamuseerd en stak toen zijn hand uit: “Markus Bandelion. Directeur/eigenaar van Bandelion Importeurs.” Verdorie, dat had ze moeten weten. Toch? Ze had een half jaar voor dat rotbedrijf gewerkt, ze had op zijn minst moeten weten hoe de directeur eruit zag?
Ze schuifelde richting haar auto. Zo onopvallend mogelijk. Mooi niet dat ze haar naam zou geven. Dit akkefietje zou haar reputatie vreselijk de grond in boren. Een bedachtzame rimpel verscheen tussen zijn wenkbrauwen, toen hij haar achteruit zag schuifelen. Voordat hij doorkreeg dat ze er vandoor wilde, snelde ze weg, deze keer te snel voor hem om haar arm weer vast te pakken. Snel gooide ze haar deur open, bijna tegen de naast haar geparkeerde auto aan. Ze greep hem nog net op tijd vast. Maar goed dat het donker was, het bloed kroop weer naar haar wangen. Dit was geen goede avond! Zo snel als haar Panda het toeliet zonder dat het op wegvluchten leek –hoewel ze het liefst met spinnende banden zou zijn weggereden- vloog ze de parkeerplaats af. In de auto, op weg naar huis, vervloekte ze zich. Meerdere malen. Shit, ze was toch geen 12 meer!

“En NEE… hier kom je mooi niet onderuit Muts!” had er gebiedend onder aan Jannekes mailtje gestaan. Ze had gewoon genotuleerd tijdens het etentje! Ze had er gewoon een verslag van geschreven en ter goedkeuring rondgestuurd! Janneke! Die chaoot, die alles vergat, moest dit zonodig onthouden. Zucht. Nee, daar kwam ze inderdaad niet meer onderuit, die meiden waren nu veel te enthousiast. Maar mooi niet dat ze elke keer iedereen zou gaan bellen als ze iets nieuws had geprobeerd. Daar moest ze toch iets op verzinnen. En ach, als ze eerlijk was, ze kon inderdaad wel wat afwisseling gebruiken. En ze moest natuurlijk ook wat vooronderzoek doen: waar ze de hobbies kon beoefenen, wat ze er bij aanmoest, ze moest natuurlijk wel goed voor de dag komen mochten er toch interessante mannen voorbij komen. Niet dat ze daarop zat te wachten, maar toch… Goh, ze zou er bijna zin in krijgen.

0 meningen. Geef ook je mening!:

Een reactie plaatsen

Opbouwende kritiek en tips zijn altijd welkom!