INKTogether H2 - 01

Ik zag Bert haar de auto uit helpen. Ze struikelde een keer en leek toen haar evenwicht weer te hervinden. Ze pakte een rugzak aan van Bert en hees deze op haar rug. Er moest flink wat gewicht in zitten, haar schouders bogen door. Haar rechterhand was een vuist, alsof ze iets vasthield waar haar leven vanaf hing. Misschien was dat ook wel zo. Haar schoenen knerpten over het grind toen ze naar de voordeur liep. Ze schrok toen de lamp ernaast aanfloepte en ik zag de rode randen rond haar ogen en de halfopgedroogde tranen op haar wangen. Ze had gehuild.

Dat was niks voor Suzanne. Suzanne was altijd zo sterk, zo onafhankelijk. Hulp aanvaarden was zwakte tonen en zwak was ze niet. Uiteindelijk was dat één van de redenen dat onze relatie het niet gered heeft. Ze had mij niet nodig, dacht ik. Het was geen probleem dat mijn werk zoveel beslag op me legde, want ze kon alles prima zelf, dacht ik. Wijsheid komt met de jaren. Ik had het verkeerd gedacht en haar van me afgestoten terwijl ze juist behoefte had aan een schouder om op uit te huilen. Ja, ik had er spijt van. Waarschijnlijk was dat ook de reden dat ik reageerde op haar smsje.
Natuurlijk herinnerde ik me Berlijn. De zaak had maanden in beslag genomen, had veel van mijn vrije tijd opgeslokt en had mijn gedachten beheerst in de vrije uren die ik nog wel over had. Ik was net begonnen als rechercheur en zoals alle zaken in die tijd nam ik ook deze persoonlijk op. Wat was ik gefrustreerd toen het leek dat de zaak vastzat. Na een item in een opsporingsprogramma kregen we gelukkig weer een tip binnen, maar in de periode daarvoor had Suzanne het zwaar te voortduren met mijn kwade buiten. Ik dacht dat ze daarom smste. Dat het een soort test was om te zien of ik haar nu wel te hulp kwam, of ik veranderd was.

Wishful thinking van mijn kant, dat geef ik toe. Dat zou namelijk beteken dat ze nog iets voor me voelde, dat er nog een hele kleine kans was dat we weer samen zouden kunnen komen. En ik wás veranderd. Maar toch, ik weigerde om voor een of andere test van haar onmiddellijk alles te laten vallen en op te komen draven. Zeker nu ik eindelijk een nieuw leven had opgebouwd en aan een leven zonder haar was gewend. Dus had ik Bert gestuurd.

Nu ik haar voor mijn voordeur zag staan, zo verloren als een verdwaald kind, wist ik dat het serieus was. Het strakke gezicht van Bert toen hij haar naar binnen liet bevestigde dat. “Suzanne.” Op het geluid van mijn stem schoot haar hoofd omhoog. Haar ogen begonnen te tranen. “Shit. Niet huilen.” Ik kan niet tegen huilende vrouwen. Ondanks mezelf trok ik haar naar me toe. Ze klampte zich aan me vast. Stilletjes snikte ze tegen mijn schouder, ik voelde haar tranen mijn shirt doorweken. Over haar hoofd heen keek ik Bert aan. Hij beantwoordde mijn blik. Hij hoefde niks te zeggen, we waren al zolang op elkaar ingespeeld dat ik begreep dat het ernstig was.
“Kom Suus, even rustig nou. Gaat het weer?” Ze knikte, maakte zich van me los en keek me aan. Het ging weer, ze had zichzelf weer bij elkaar geraapt. Dit was weer de Suzanne die ik kende. De Suzanne die alles aankon. Ze bibberde nog. Dat is waar, ze had de hele tijd onder haar balkon gelegen. “Wil je eerst douchen? Even warm worden? Dan kun je ons daarna alles vertellen.” Dan had ik eerst nog de kans om Bert uit te horen. Ze knikte weer en ik wees haar de badkamer. Ze was al halverwege de trap, toen ze verstijfde, zich omdraaide en naar me terugliep. Ze dumpte de rugzak voor mijn voeten. Haar koude hand gleed in de mijne, liet er een stuk papier in achter. Ze keek me strak aan. “Hier gaat het om. Dit willen ze hebben.” Haar stem was vast. Haar blik hield me nog even vast en toen verdween ze naar boven.

-----
Ingezonden 14 april 2010 voor het Inktogether vervolgverhaal Hoofdstuk 2 - 01.Geeidigd op de 3e plaats.

Voor het volledige verhaal, zie http://www.inktogether.nl/verhaal/.

1 opmerking:

Opbouwende kritiek en tips zijn altijd welkom!