Annemarie en de ontdekking van de Poort der Volledigheid, Deel 2

Druk gebarend stond de gids in het midden van de kelder. Annemarie was niet aan het opletten. Normaal gesproken zou het vooruitzicht van de wijnproeverij aan het eind van de rondleiding haar meer dan enthousiast hebben gemaakt –tenslotte was het drank en haar moeder zou er deze keer niet moeilijk over doen- maar ze leek te diep in gedachten verzonken om er naar uit te kijken.
“Wat ben je stil.” Zijn stem klonk vreemd gedempt in het geroezemoes van de rest van de groep. Ze schrok op en glimlachte even. Dillan had geen verklaring verwacht, hij was al blij dat ze hem de laatste tijd niet meer negeerde, laat staan dat ze hem zou vertellen waar ze mee zat. Hij wilde haar alleen laten weten dat het hem was opgevallen. Ze had het niet altijd even makkelijk, met zo’n warhoofdige, emotionele moeder en die rotza…
Hij onderbrak zijn eigen gedachtengang. Hij werd altijd kwaad als hij aan Joannes ex-man –Annemaries vader- dacht. Zelf had hij zo graag kinderen gewild en zo’n vent kreeg ze bij bosjes en keek er vervolgens nooit meer naar om. Het was zo oneerlijk dat zelfs hij, de nooit kwaad te krijgen Dillan, het voelde kriebelen als hij aan de man dacht. Hij kende Annemarie nog maar drie jaar, waarvan één als haar officiële stiefvader en hoe ijzig ze zich ook tegen hem had gedragen, hij voelde zich meer haar vader dan de man die dat daadwerkelijk was.
Die wilde,koppige, onstuimige Annemarie. Ze leek zo veel op haar moeder met die grote bos rode krullen en die woeste grijze ogen. Het zouden zussen kunnen zijn. Alleen waar Joannes binnenste een waterval aan ongecontroleerde emoties stroomde, zat in Annemarie een stuk staal. Op dit moment werd het wat overschaduwd door de razende hormonen, maar over een paar jaar zou ze een sterkere, evenwichtigere vrouw zijn dan haar moeder ooit zou worden. Had die vent haar toch iets goeds meegeven.
De groep schuifelde verder en hij voelde Joanne tegen hem aangedrukt worden toen ze met zijn tienen door het smalle gangetje naar boven probeerden te komen. Hij sloeg zijn arm om haar heen en drukte haar even tegen zich aan. In de schemering zag hij haar tegen hem knipogen. Ze hield van plagen, zijn kleine Joanne. Hij kon zich niet voorstellen dat iemand die zelf nog zo kinderlijk was alleen een kind op had kunnen voeden, laat staan zo goed. Misschien vergiste hij zich en had niet alleen Annemaries vader staal in zijn binnenste.
Joannes hand gleed in de zijne en kneep even. Terwijl hij terugkneep dacht hij nog even aan Annemarie. Hij besloot niks tegen Joanne te zeggen over haar piekerende dochter. Ze maakte zich al te veel zorgen en het zou de sfeer zeker niet ten goede komen. Hoewel, bedacht hij zich, was deze wel wat verbeterd sinds de laatste keer dat Annemarie het huisje uit was gestormd, nu twee dagen geleden. En sindsdien was ze ook zo rustig. Ze zou toch geen jongen zijn tegengekomen? Veel verstand van tienermeisjes had hij niet, maar je hoorde wel van die verhalen. Hij gluurde over Joannes hoofd naar haar dochter. Nee, ze keek eerder bedachtzaam dan verliefd. Gelukkig, dacht hij. Eén tiener om zich druk over te maken was voor nu wel even voldoende, glimlachte hij bij zichzelf. Wat het ook was, Annemarie zou er wel uitkomen zonder bemoeienis van die ‘lastige stiefvader’.
Hij kneep nogmaals in Joannes hand en volgde haar de zon in

0 meningen. Geef ook je mening!:

Een reactie plaatsen

Opbouwende kritiek en tips zijn altijd welkom!