Hoofd vol verhalen

Keuzes

2012-02-05T18:46:00.001+01:00

Als ik zou kunnen kiezen tussen
de wereld en jou
dan zou ik maar snel komen
de wereld vergaat al gauw

Als ik zou kunnen kiezen tussen
80 worden zonder en 30 worden mét
dan heb ik nog 3 jaar genieten
voor het uit is met de pret

Als ik zou kunnen kiezen tussen
onze zon en jou
dan zitten we hier samen
te bibberen van de kou

Als ik zou kunnen kiezen tussen
een wereld zonder jou en hel
dan pak ik vast anti-zonnebrand
want ik verbrand zo snel

Als ik zou kunnen kiezen dan...
maar kiezen kan ik niet
ik kan alleen maar omgaan
met dit tomeloos verdriet

Half hart

2011-12-27T22:55:00.000+01:00

Mijn hart was in stukken
verdeeld in twee
maar ik had jouw helft
dus ik zal daar niet mee

Maar jij vertrok hier
en liet mij alleen
en liet mij achter
met een half hart, niet één

En een half hart dat klopt wel
maar meer doet het niet
het voelt niet meer vreugde
alleen nog verdriet

Het zal verder leven
maar altijd in rouw
want wat het ook doet
het huilt altijd om jou

Mijn hoofd

2011-11-20T19:19:00.000+01:00

"Sttt....
Niet nadenken."
zei mijn hoofd
in mijn hoofd
tegen mijn hoofd
voordat het, ongeloofd
volledig van het verstand beroofd
als een kaars werd uitgedoofd
door de drukte in zichzelf.

Nooit meer

2011-11-06T09:04:00.001+01:00

Nooit meer samen
nooit meer zijn
nooit meer aanraken
nooit meer fijn

Het beheerst mijn denken
het beheerst mijn hart
het beheerst mijn leven
het beheerst mijn smart

Nooit meer liefde
nooit meer leven
nooit mee knuffelen
nooit meer geven

Het beheerst mijn denken
het beheerst mijn hart
het beheerst mijn leven
het beheerst mijn smart

Nooit meer je stem
of "ik houwe jou"
nooit meer vriendjes
altijd je vrouw

Het beheerst mijn denken
het beheerst mijn hart
het beheerst mijn leven
het beheerst mijn smart

Nooit meer jij
samen met mij

Weg

2011-10-21T11:38:00.000+02:00

Mijn hart is weg
verstampt
vertrappeld
een bloedend gat in een lege borstkas
huilend om het gemis
een leegte door wat er niet meer is
door wat niet meer zal komen
behalve dan
zo bitterzoet
in mijn wensen en mijn dromen
Mijn hart is weg
bloedeloos
verdwenen
een gapend gat gevuld met pijn
om wat niet had mogen zijn
en wat nooit meer
zal genezen

Mirror

2011-10-18T13:55:00.001+02:00

"You'll be fine." I told her.
She shrugged and turned away.
I grabbed her arm.
"You'll. Be. Fine."
Our eyes locked.
Blank stare.
"YOU'LL BE FINE!" I yelled.
I started hitting her.
Hard.
Until my knuckles bled.
"YOU'LL BE FINE! YOU'LL BE FINE!"
My fists started to go numb.
"YOU'LL BE FINE!"
I sank to the floor.
Sobbing.
"You'll be fine." I wispered.
From the shards of broken mirror she looked at me
a thousand times reflected.
She smiled.
That sad smile.
She didn't believe me.

Annemarie en de ontdekking van de Poort der Volledigheid, Deel 2

2011-08-31T09:48:00.001+02:00

Druk gebarend stond de gids in het midden van de kelder. Annemarie was niet aan het opletten. Normaal gesproken zou het vooruitzicht van de wijnproeverij aan het eind van de rondleiding haar meer dan enthousiast hebben gemaakt –tenslotte was het drank en haar moeder zou er deze keer niet moeilijk over doen- maar ze leek te diep in gedachten verzonken om er naar uit te kijken.

“Wat ben je stil.” Zijn stem klonk vreemd gedempt in het geroezemoes van de rest van de groep. Ze schrok op en glimlachte even. Dillan had geen verklaring verwacht, hij was al blij dat ze hem de laatste tijd niet meer negeerde, laat staan dat ze hem zou vertellen waar ze mee zat. Hij wilde haar alleen laten weten dat het hem was opgevallen. Ze had het niet altijd even makkelijk, met zo’n warhoofdige, emotionele moeder en die rotza…

Hij onderbrak zijn eigen gedachtengang. Hij werd altijd kwaad als hij aan Joannes ex-man –Annemaries vader- dacht. Zelf had hij zo graag kinderen gewild en zo’n vent kreeg ze bij bosjes en keek er vervolgens nooit meer naar om. Het was zo oneerlijk dat zelfs hij, de nooit kwaad te krijgen Dillan, het voelde kriebelen als hij aan de man dacht. Hij kende Annemarie nog maar drie jaar, waarvan één als haar officiële stiefvader en hoe ijzig ze zich ook tegen hem had gedragen, hij voelde zich meer haar vader dan de man die dat daadwerkelijk was.

Die wilde,koppige, onstuimige Annemarie. Ze leek zo veel op haar moeder met die grote bos rode krullen en die woeste grijze ogen. Het zouden zussen kunnen zijn. Alleen waar Joannes binnenste een waterval aan ongecontroleerde emoties stroomde, zat in Annemarie een stuk staal. Op dit moment werd het wat overschaduwd door de razende hormonen, maar over een paar jaar zou ze een sterkere, evenwichtigere vrouw zijn dan haar moeder ooit zou worden. Had die vent haar toch iets goeds meegeven.

De groep schuifelde verder en hij voelde Joanne tegen hem aangedrukt worden toen ze met zijn tienen door het smalle gangetje naar boven probeerden te komen. Hij sloeg zijn arm om haar heen en drukte haar even tegen zich aan. In de schemering zag hij haar tegen hem knipogen. Ze hield van plagen, zijn kleine Joanne. Hij kon zich niet voorstellen dat iemand die zelf nog zo kinderlijk was alleen een kind op had kunnen voeden, laat staan zo goed. Misschien vergiste hij zich en had niet alleen Annemaries vader staal in zijn binnenste.

Joannes hand gleed in de zijne en kneep even. Terwijl hij terugkneep dacht hij nog even aan Annemarie. Hij besloot niks tegen Joanne te zeggen over haar piekerende dochter. Ze maakte zich al te veel zorgen en het zou de sfeer zeker niet ten goede komen. Hoewel, bedacht hij zich, was deze wel wat verbeterd sinds de laatste keer dat Annemarie het huisje uit was gestormd, nu twee dagen geleden. En sindsdien was ze ook zo rustig. Ze zou toch geen jongen zijn tegengekomen? Veel verstand van tienermeisjes had hij niet, maar je hoorde wel van die verhalen. Hij gluurde over Joannes hoofd naar haar dochter. Nee, ze keek eerder bedachtzaam dan verliefd. Gelukkig, dacht hij. Eén tiener om zich druk over te maken was voor nu wel even voldoende, glimlachte hij bij zichzelf. Wat het ook was, Annemarie zou er wel uitkomen zonder bemoeienis van die ‘lastige stiefvader’.

Hij kneep nogmaals in Joannes hand en volgde haar de zon in

Aëri: Deel 5 Hoofdstuk 4

2011-06-12T11:34:00.000+02:00

Ilia gebaarde naar het kookvuur, niet genegen zich boven het geroezemoes verstaanbaar te maken in de angst dat ze nog meer de aandacht zou trekken dan ze al deed. Niet dat dat kon, bedacht ze wrang. Odin gebaarde terug dat ze haar gang kon gaan, waarna ze het grootste gedeelte van haar bepakking loshaakte en aan zijn voeten zette. De buidel om haar hald liet ze hangen, daaruit zou ze voor het eten betalen.

Toen ze terugkeerde had ook Eden zijn weg terug gevonden. Ze overhandigde hem een spies met vis en gaf Odin die van hem. Zowel hij als Ilia hadden een voorkeur opgevat voor het zachte witte vlees van een vogel die ze kip noemden. Zoals elke keer genoot Ilia van de heerlijke kruiden die erop zaten en die thijm en rozemarijn heetten. Odin had hen geleerd deze groene sprieten te herkennen en Ilia was dolblij geweest toen ze een aantal dagen terug een aantal bossen rozemarijn op hun route had gevonden. Nu gebruikte ze het dagelijks om hun eten te kruiden, tot Eden begon de klagen dat de smaak hem begon de vervelen.

Eden leidde hem naar de aangewezen plek, niet verassend gelegen aan de rand van de pleisterplaats. Genietend van haar spies, blij dat ze een keer niet op jacht hoefde of hoefde te koken, nam Ilia de aanwezige handelaren in zich op. Ze probeerde Odins lessen toe te passen: Die korte gedrongen man, met het kaalgeschoren hoofd en het losse gewaad onder het leren vest dat tot op zijn knieën kwam, die moest wel van de Ka-achlai zijn, de woestijnstam. En die man, een stukje verderop, met die gekleurde kraaltjes in zijn gevlochten haren, hoorde tot de Eloch, een stam die zijn oorsprong vond ten zuidwesten van Brassa. Het grootste gedeelte van de verschillende klederdrachten en hoofdtooien herkende ze echter niet. Sommige verschillen zouden waarschijnlijk alleen zichtbaar zijn voor iemand die wist waar hij naar moest kijken.

En terwijl ze bezig was met haar stille oefening, viel haar ineens een groepje teruggetrokken Mense op. Ze waren gekleed in dezelfde gewaden als de man van de Ka-achli, maar hun gezichten waren bedekt en ze misten alle bravoure die alle mannen die ze tot nu toe gezien had eigen was. Eén van hen wierp een schichtige blik op de Aëri, om snel de ogen weer neer te slaan toen een van de verderop zittende mannen een bevel snauwde. Het zien van die donkere ogen met de lange wimpers maakte het Ilia duidelijk: dit waren de vrouwen van de stam.

Ze had ineens geen honger meer. Ze wist dat op het Vasteland de vrouwen ondergeschikt waren, maar ze was er nog niet zo mee geconfronteerd geweest. In de dorpen die ze tot nu toe hadden aangedaan waren vrouwen gewaardeerde leden van de gemeenschap, ze hielpen mee in de gasthuizen en hielden trots hun hoofd omhoog. Maar deze vrouwen, die waren anders. Hoofd gebogen, ogen neergeslagen. Ilia werd er misselijk van. Maar ze zei niks, klemde haar kaken op elkaar en probeerde haar woede door de wind te laten meevoeren. Odin keek over zijn schouder, alsof hij haar gemoed aanvoelde, maar hij zei niks. Hij leek te weten dat ze zichzelf genoeg onder controle had.

“Hier, vlak voor die bomen.” Eden rukte haar uit haar gedachten. Ze nam de plek in zich op. Niet te ver van de grootste drukte van het vuur, maar wel rustig en net buiten de rand van het bladerdak met open zicht op de open hemel. “Mooi.” Odin kon niet anders dan dat beamen. “Goed gedaan.” Eden reageerde slechts met een knikje, maar Ilia zag dat zijn schouders iets ontspanden en een kleine blos kleurde zijn wangen. Een echt compliment van Odin was zeldzaam. En hij had het ook verdiend.

Weer teruggekeerd naar haar oefening, proberend om haar gedachten af te leiden aan het trieste groepje van zoeven, nam ze hun buren op. Niet meer stiekem, Odin was van mening dat ze zo veel mogelijk Mense-gedrag moesten overnemen, maar openlijk, zonder te staren. Een trage, onderzoekende blik langs de kampementjes, zonder de blik te lang op een plek te houden. Het voelde nog steeds vreemd, alsof ze inbreuk maakte op de privacy van anderen, maar het werd steeds gemakkelijker om de nieuwsgierigheid die haar eigen was de vrije teugel te geven. Bovendien, zij werden op dezelfde manier bekeken.

“Ilia,” berispte Odin, “kijken, niet staren.” Ze hoorde hem niet. Haar blik was gedwaald over de eenzame man aan hun rechterkant, die zat te knikkebollen onder de beschutting van de bomen, naar het kampement aan de andere kant. Daar was ze blijven hangen, gefocust op die bekende tent, op die bekende figuur die ervoor zat en bezig was een pannetje boven een vuurtje te hangen. Zijn koperen vingers verkruimelden een gedroogd donker poeder boven het water, zijn geschubde hoofd gloeide rood in de ondergaande zon. Stemmen die achter Ilia vandaan kwamen deden hem opkijken. Zijn zwarte ogen ontmoetten de hare en hielden ze vast. Zijn linkermondhoek krulde omhoog, heel lichtjes maar, tot iets wat een glimlach had kunnen zijn. Zonder het te beseffen glimlachte ze terug. Toen werd ze aangestoten door iemand die langs haar liep en werd het oogcontact verbroken.

“Ilia, als je bent uitgestaard, kan je dan de tent opzetten?” Het was geen vraag, Odin klonk geërgerd en vermoeid. Een blos kroop omhoog langs haar hals en wangen. “Sorry.” Mompelde ze, maar of ze het tegen Odin had of de koperen man was niet duidelijk.

Aëri: Deel 4 Hoofdstuk 4

2011-05-10T09:27:00.000+02:00

“Ik wist het. Nee he, ik wist het.”Gedrieën stonden ze aan de rand van een groen veld. Weelderig gras krulde tussen hun klauwen, achter hen bevond zich de rivier, gevuld met kristalhelder, klaterend water en omzoomd door een brede strook bomen, struiken en prachtig gekleurde bloemen. Ademloos van bewondering hadden Ilia en Eden de zoom doorkruist, genietend van elke frisse, geurige ademteug en de vele, vele kleine geluiden die overal vandaan leken te komen. Ze hadden genoten van dit stukje paradijs op aarde.

Nu echter, stonden ze aan de rand van de hel, zo leek het. Het gras, zo fris onder hun voeten, glooide in een langzame beweging naar beneden om in de diepte te eindigen als zielige dorre twijgjes, ondergewaaid door roodbruin zand. En daarna, zo ver als hun verbazingwekkend scherpe ogen konden zien, was er zand, onderbroken door harde plekken gebarsten aarde en afgestorven bomen.

Ilia werd zich plotseling bewust van de hitte. Door de bomen, de wind die de koelte van de rivier met zich meedroeg, had ze niet gemerkt hoe warm het eigenlijk was. Nu drong het door, buiten de verkoelende beschutting van het bladerdak en kijkend naar de zinderende lucht boven de uitgestrekte vlakte. “Amazon.” Fluisterde Eden naast haar, voor eens om woorden verlegen. “Ja, de Woestenij.” Beaamde Odin. Ilia wachtte op de stroom feiten die zou volgen, zoals gewoon wanneer ze iets nieuws zagen, maar die volgde niet. Alleen maar “Ik wist het.”

Ilia draaide zich naar hem toe. “Je wist het? Wat wist je?” Hij keek haar aan, zijn ogen enorme amberen juwelen in zijn grijze gezicht. “Hij slikte. “Dat we hier uit zouden komen. Maar de heren van de wind zijn mijn getuigen, ik hoopte dat ik me vergist had.” Hij sloot zijn ogen en toen hij ze weer opende stonden ze vastberaden. “Kom, we gaan op zoek naar de pleisterplaats. Ik zal jullie alles uitleggen,” onderbrak hij, toen hij zag dat Ilia haar mond open deed, “maar niet met dit… afschuwelijke uitzicht voor me. Eerst een plek om te overnachten, dan het verhaal. Net zoals anders.”

Hoewel dit nauwelijks genoeg was om ze tevreden te stellen, deden de jongelingen er het zwijgen toe. De afgelopen anderhalve zevendag, sinds Odin de verantwoordelijkheid op zich had genomen en dit was gaan behandelen als een echte Tocht, was het zo gegaan; De hele dag reizen, wanneer de tijd het toestond lopend, ander begeleiding van de constante toevoer van weetjes en anekdotes van Odin. In het Gemeenschaps, want hij weigerde om iets anders te spreken. En ‘savonds, in een hostel of rond het kampvuur, volgde stukje bij beetje het verhaal van de Avonturier, die de oneindige moerassen van de Amazon-Woestenij was overgestoken om in het land aan de overkant de meest ongelooflijke avonturen te beleven. Maar dat was honderden jaren geleden, misschien wel duizenden. “De Woestenij is inmiddels opgedroogd.” Had Odin tijdens één van de verhalen gezegd. Maar dit had Ilia nooit verwacht, zoiets doods. Ze was blij dat ze deze troosteloosheid haar rug kon toekeren.

Niet veel later betraden ze de pleisterplaats. Het was vergelijkbaar met wat ze hun eerste dag op het Vasteland waren tegengekomen: Een ruime open plek, volgepakt met Mense, met op regelmatige afstanden de gezamelijke kookvuren. Evenals toen werden de Aëri aangestaard, hun lange gekleurde gestalten duidelijk zichtbaar in de massa in leer gehulde huid.

“Eden, kan jij de kampbeheerder opzoeken? Wij wachten daar.” Oden gebaarde naar het dichtstbijzijnde vuur. Eden keek verrast, verheugd en ietwat angstig tegelijk, voordat hij zijn houding terugvond, knikte en zich waardig door de Mense-menigte begon te banen. Ilia onderdrukte haar teleurstelling. Dit was de eerste verzamelplaats van handelaren die ze tegen waren gekomen sinds die eerste dag en Ilia had gehoopt dat zij deze taak had mogen vervullen. Nu was het Eden die naar de beheer van de verzamelplaats zou gaan om de drie nieuwe bezoekers aan te melden. De beheerder zou hun namen vragen en de reden van hun komst en eventuele handelswaar en zou hun dan een beschikbare plek toewijzen als zij er zelf nog geen hadden gevonden. Een goede kampbeheerder, had Odin gezegd, zorgde ervoor dat bezoekers niet te ver uit de buurt van de kookvuren zaten en wanneer mogelijk in de buurt van handelaren die aanvullende waren hadden, maar geen concurrerende. Het was een lastige baan, die veel organisatietalent vroeg en een diplomatieke instelling. Zelfs de schijn van voortrekkerij zou er voor zorgen dat hij zo snel mogelijk vervangen werd, want wie zou tenslotte handel willen drijven als hij het vermoeden had benadeeld te worden?

Eden zou vragen om een plek aan de buitenrand. Druktes zoals deze maakten Ilia nog steeds onrustig en hoewel hij dat nooit zou toegeven voelde Eden hetzelfde. Zijn vader had geen last meer van het benauwende gevoel, hij was al zo vaak in vergelijkbare kampen geweest dat het hem gewoon was geworden.

Aëri: Deel 3 Hoofdstuk 4

2011-05-04T09:38:00.000+02:00

En nu waren ze hier, in een of ander onbekend dorp, met na een week onderweg te zijn nog steeds geen idee van hun uiteindelijke bestemming. Voor Ilia begon de spanning er wel van af te raken. Ze was nog net zo vastberaden als dat ze aan het begin van de reis was geweest, maar de nieuwigheid en spanning was verdrongen door de noodzaak en haar gevoel van verantwoordelijkheid. Ze was gewend geraakt aan die lelijke, kale Mense en hun snauwende manier van praten en hoezeer ze ook genoot van het veranderende landschap en de onbekende dieren, het was niet wat ze van een Wildtocht had verwacht.

“Odin,” begon ze, nadat ze zich voor de nacht in Santorea hadden geïnstalleerd, ”Gaat een Wildtocht altijd zo?” Hij schrok op alsof hij in gedachten verzonken was geweest, net zoals altijd de afgelopen dagen, wanneer ze hem wat wilden vragen. “Hmm? Ilia, dit is geen Wildtocht.” Daarmee leek hij haar antwoord af te doen. In de afgelopen zevendag had hij geen verhalen meer verteld, geen uitleg meer gegeven over de vele onbekendheden en op alle vragen kortaf en bondig antwoord gegeven. Of Eden het had opgemerkt wist Ilia niet, hij was ook stil en broedend, Maar Ilia vond het vervelend en ze moest toegeven dat het haar steeds meer ergerde.

“Jawel. Dit is wel een Wildtocht.” De scherpte in haar stem deed hem opkijken. Vanuit haar ooghoek zag ze dat Eden was opgehouden met het opporren van het kookvuur en naar haar keek. “Bij de wind, Odin! Het mag er dan misschien niet op lijken en het einddoel mag dan wel veranderd zijn, maar dit is nog steeds mijn Wildtocht.” Eden kuchte zachtjes. “Onze Wildtocht.” Corrigeerde ze zich snel, met een zijdelingse blik op de verderopzittende figuur. Verbeeldde ze zich het of zag ze een geamuseerde uitdrukking over zijn gezicht schieten? Als dat zo was, ging het te snel om er zeker van te zijn, maar het gaf haar de moed om verder te praten. “De route is veranderd, maar de Mense toch niet? Of de Oce? Of de dieren die hier rondlopen?” Ze zuchte: “We zijn toch nog steeds op het vasteland, waar zowel Eden als ik nog nooit geweest waren voor we hierheen vertrokken? Waarom zou je dit dan niet als een Wildtocht mogen beschouwen? Ook al is hij een beetje onconventioneel?!”

Ze was steeds harder gaan praten, was nu zelfs een beetje buiten adem. Haar handen trilden. Er volgde een lange, verwachtingsvolle stilte. Een stilte die zo lang duurde dat Ilia begon te denken dat hij haar –in zijn ongetwijfeld aanwezige verontwaardiging- gewoon geen antwoord zou geven. Maar uiteindelijk sprak hij toch. Niet boos. Eerder berouwvol.

“Het spijt me, Ilia. Eden. Je hebt gelijk. Ik ben gewoon zo in gedachten verzonken geweest dat het niet in me opkwam dat jullie, nou ja, jij in ieder geval Eden, opgeleid moeten worden tot handelaar.” Hij haalde zijn schouders op, een typisch Mense gebaar. “Ik vraag me alleen zo hard af waar we heen geleid worden en waarom. En wat ik daar bij kan betekenen. Ik vermoed dat ik weet waar me heen gaan… Maar dat kan gewoon niet, dat…” hij stopte, haalde diep adem, weer zo’n vertoon van on-Aërische emotie, en herpakte zich. ”Vanaf morgen zal ik starten met de Wildtocht, met de verhalen van de avonturier. Maar ik verwacht dat jullie naar me luisteren, maar mijn dagelijkse aanwijzingen, maar zeker ook naar mijn verhalen. Ilia mag dan bepalen waar de tocht heen leid, maar zolang als hij duurt vallen jullie nog steeds onder mijn verantwoordelijkheid.”

Zowel Eden als Ilia knikten. “Mooi. Ik ga slapen. Tot morgen.” Hij liep zonder verder nog wat te zeggen de kamer uit, maar Ilia meende hem in zichzelf te horen mompelen: “De verhalen… Het kan gewoon niet waar zijn… O heren, laat het niet zo zijn.” Een koude rilling liep langs haar rug. Toen merkte ze dat Eden naast haar stond, zijn gezicht weer net zo uitdrukkingsloos als anders. Hij zei niks, maar knikte haar kort toe voordat hij richting de slaapvertrekken verdween.

Nu alleen, legde Ilia haar hoofd in haar handen. Haar vleugels tikten tegen het plafond en ze werd zich bewust van de diepe windstilte buiten. Plotseling werd ze overweldigd door opluchting. Ze had niet beseft hoe erg ze zelf behoefte had aan leiding, aan iemand anders die de verantwoordelijkheid op zich nam, tot zij zelf deze verantwoordelijkheid niet meer had. Huiverend zoog ze de muffe lucht haar longen in, nogmaals. Buiten begon de wind weer op te pakken. Binnen een mum van tijd stond ze buiten en liet ze zich op de koele nachtlucht wegvoeren.

Donkere wolken

2011-04-22T19:37:00.000+02:00

“Anja, hoorde je me nou?” Anja schrok op uit haar mijmeringen en staarde haar baas aan. “Sorry, wat zei je?” Hij zuchtte, maar herhaalde zijn vraag niet nog eens. De rest van de afdeling die bij de vergadering aanwezig was, wisselde een paar steelse blikken uit. Niemand zei iets. De pijnlijke stilte bleef nog een paar minuten hangen, voordat de manager besloot door te gaan naar het volgende punt van de vergadering. Anja deed haar best de rest te volgen.

Maar het was zo moeilijk! De dagelijkse werkzaamheden, de vergaderingen, de roddels en beslommeringen in het leven van haar collega’s, wat kon het haar nog schelen?

Ze beschreef het als een wolkje. Niet aan de hemel, maar in haar hoofd. Ze stelde zich voor dat het eruit zou zien als een wolkje in een tekenfilm: Zacht, wit en wollig. Onschuldig. Een beetje ontdeugend. Want dat was het wolkje in haar hoofd ook.

In het begin was hij nog niet zo aanwezig. Af en toe belemmerde hij haar gedachtegang. Dan fluisterde hij snel iets in haar ook, zo zacht dat ze het net niet kon verstaan, en was ze de draad kwijt van wat ze aan het doen was. Op goede dagen kon ze hem wegdrukken, hem negeren of zelfs geloven dat hij er niet was. Maar haar goede dagen werden steeds minder en hoe vermoeider ze werd, hoe lastiger het was het wolkje uit haar hoofd te bannen. Tegenwoordig liet het wolkje zich niet meer tegenhouden. Zijn fluisteringen waren veranderd in luid gebazel en waar zijn woorden voorheen nauwelijks te horen waren geweest, overstemden ze nu haar eigen gedachten.

“…gaan we dus volgende week doen?” Flarden van het gesprek drongen tot Anja door. Ze knikte, ook al had ze de helft niet meegekregen. Het was het antwoord wat van haar verwacht werd, blijkbaar, want niemand keek raar op. Ze sloot haar ogen en ademde zachtjes uit. Even werd de stem haar hele wereld.

Toen ze haar ogen open deed, merkte ze dat de zaal al bijna leeg was. Een enkele treuzelaar aarzelde nog om naar de afdeling terug te lopen en probeerde nog tijd te rekken voordat het werk weer alle aandacht zou opeisen, maar de meesten hadden haar in gedachten verzonken aan de tafel laten zitten. Maar dat was ze tegenwoordig wel gewend. Aan alleen zijn. Met de wolk, altijd met dat wolkje.

Hij schreeuwde tegen haar. Woedend, minachtend, haar uitdagend en geselend met zijn woorden. Continu. Al nachtenlang lag ze wakker, stond, liep, zat ze wakker, met die walgelijke uitspraken die haar gedachten vergiftigden. Nu bonsde haar hoofd en was haar blik wazig. Het feit dat ze haar hoofd nacht na nacht op tegen de muur had gebeukt om het geluid van het wolkje te overstemmen had het er niet beter van gemaakt. En toch, koppig als dat ze was, zat ze hier weer. In dit muffe gebouw waar ze haar werk hoorde uit te voeren, maar nu alleen aanwezig was.

Oh, het lawaai. Gierend, scheurend, kakelend. Beledigend, oorverdovend, gekmakend. Ellenlange tirades die haar wilskracht ontnamen en… “WEES STIL! WEES GODVERDOMME NOU EENS STIL!”

De kakofonie stopte. Geen geluid in haar hoofd behalve haar eigen opluchting. “Anja? Gaat het?” Al haar collega’s staarden naar haar. Een aantal geschrokken, een aantal geïrriteerd, maar het grootste gedeelte alleen maar meewarig. En terwijl zij verder gingen met kun werk en hun gesprekken weer op gang kwamen, begon de wolk mee te praten. En daarna te roepen en daarna te schreeuwen.

Maar het had geholpen. Even maar, maar het had geholpen. Dus schreeuwde ze weer terug. En nog een keer en nog een keer en nog een keer.

Haar stem was schor toen ze haar kwamen halen.

Hide

2011-04-19T13:29:00.000+02:00

Hide
Where no one else can find me
I hide
Angry, scared, alone
I hide
Where no one else can follow
Inside myself
I hide

Duiveltje

2011-04-06T13:07:00.000+02:00

"Hallo, daar ben ik weer."

Zei de kleine duivel

Hij was verdwenen

weer verschenen

toen weer weg

maar toch weer terug

Om steeds opnieuw te stampen

op het restje van mijn hart

Om steeds opnieuw te teren

op de reserves van mijn kracht

Maar hij zal niet winnen

want ik geeft niet op

Mat me af

put me uit

maar ik heb altijd hoop

STILTE!

2011-02-23T12:53:00.001+01:00

"WEES NOU GEWOON EENS STIL!!!!!" De plotselinge stilte deed haar uit haar gedachten opschrikken. Iedereen in het kantoor staarde haar aan. Shit, had ze dat hardop gezegd??

Annemarie en de ontdekking van de Poort der Volledigheid, Deel 1

2010-12-28T09:48:00.000+01:00

“Annemarie! Annemarie, kom terug!” Vogels klonken in de daarop volgende stilte. Toen harder: “Annemaria Leijsteen, kom nu terug of…” De kwade stem werd abrupt afgebroken. Annemarie hoefde haar kwade aftocht niet te onderbreken, zelfs zonder om te kijken zag ze haar stiefvader Dillan naast haar moeder staan om haar te kalmeren. Altijd de vredesstichter, altijd de rust zelve. Ze kon hem zonder zich in te spannen in haar gedachten horen praten: “Laat haar maar Joanne, ze komt vanzelf wel weer terug.” Dat zou namelijk al de vierde keer zijn in anderhalve week dat hij dat zou zeggen.

Wat een rotvakantie. Ze zou blij zijn als ze over drie dagen weer in de auto zaten op weg naar huis. Haar moeder was normaal gesproken al moeilijk om mee te leven, maar nu ze dag en nacht op elkaars lip zaten, werd elke ergernis uitvergroot. Voor het eerst in de drie jaar dat Dillan met haar moeder was getrouwd, was ze blij dat hij er was. Goed, ze moest toegeven dat ze hem ook voor de vakantie al steeds minder irritant begon te vinden. Nou, ok dan… ze vond hem gewoon aardig. Hij probeerde in ieder geval niet de baas over haar te spelen en als ze in een discussie waren verzeild, legde hij niet zomaar haar mening naast zich neer onder het mom van: “Je weet niet wat je zegt, je bent aan het puberen.” In tegenstelling tot haar moeder.

Ze stampte door het hoge gras, langs de bruine koeien die door het met prikkeldraad omzoomde stuk weiland sjokten. Ze schoot door een gat in de omheining en stond direct in het bos. Het was nog geen vijf minuten lopen van het vakantiehuisje, maar het leek een compleet andere wereld. Een stukje verderop zou ze de steile heuvel af kunnen lopen om bij de brede, trage Dordogne uit te komen. Ze vond het een heerlijke plek en had al een paar keer voorzichtig de heuvel afgestruind om bij de rivier tot rust te komen. Nu niet, besloot ze. Ze was te rusteloos, wilde in beweging blijven en takken uit haar weg meppen.

Uiteindelijk kwam ze tot stilstand bij een ondiepe poel, hijgend en uitgeput. Het stroompje voor haar voeten was niet meer dan een miezerig streepje water, het poeltje maar een brede ondiepe plas die toevallig in een holte van de rotsgrond was blijven staan. Maar het klaterde gezellig en het zag eruit alsof er nog nooit iemand was geweest en na haar nooit meer iemand zou komen en dat beviel haar. Dus, besloot ze, dit zou haar rustplek worden. Misschien dat ze daarna wel weer terug zou lopen, om haar excuses aan te bieden voor iets wat ze niet had gedaan. Alweer.

Minuten verstreken. De stilte werd intenser, de warmte drukkender nu de zon hoger aan de hemel ging staan. Annemarie werd zich bewust van een knagende honger. Ze had alleen nog maar ontbeten. Een zucht ontsnapte haar. Tijd om terug te gaan dan maar.

Met een kreun strekte ze zich uit. Ze boog voorover om overeind te komen toen ze een glimp opving van de sterren die in de poel weerspiegeld werden. Ze bleef hangen in haar oncomfortabele, half hurkende houding. Sterren? Een blik omhoog liet, tussen het bladerdak door, een stralende zon zien. Ze schudde haar hoofd, knipperde met haar ogen, keek nu direct naar de poel. Geen zon. Sterren.

“Dat kan niet.” Ze schrok van haar eigen stem. Een paar passen dichterbij leverde echter geen ander beeld op. “Dat kan niet.” Herhaalde ze duidelijker, zekerder, alsof dat ervoor zou zorgen dat de zon ineens verscheen in het glanzende zwarte oppervlak. Maar dat gebeurde niet en haar nieuwsgierigheid kreeg de overhand. Voorzichtig verplaatste ze zich naar een grote steen, vlak naar het water, voor de plek waar ze net had gezeten. Zo dichtbij als ze kon, er angstvallig voor zorgend het water niet aan te raken.

Wat ze zag was het spiegelbeeld van de wereld boven haar: een middernachtelijke winter. Dezelfde bomen die hoog boven haar hun bladeren in de warme wind lieten ruisen, weerspiegelden hun kale takken in de brede poel, sterren fonkelend in de zwarte hemel daarachter. Ze schoof nog een klein stukje naar voren en leunde dieper naar het oppervlak om meer van het wonderlijke schouwspel te kunnen zien. En toen zag ze zichzelf.

Nou ja, niet echt zichzelf. Eerder een soort van glinsterende omtrek van zichzelf. Geen echte gelaatstrekken, maar wel het duidelijke silhouet van een grote bos krullend haar. Ze bewoog naar links, de vorm bewoog naar links. Ze zwaaide. De vorm zwaaide terug. Dit was echt heel vreemd. En toen, na een moment aarzeling, raakte ze het oppervlak aan…

Ze hees zichzelf met moeite overeind. Ze fronste toen ze over haar onwillige heup wreef. Daar moest ze op terecht zijn gekomen toen… Ja, toen wat eigenlijk? Een trekkende sensatie in haar arm, een flinke duizeling –alsof ze over de kop ging in de achtbaan- en daarna het gevoel alsof ze uit de grond werd gekatapulteerd. En met een klap op de grond terecht kwam, dacht ze, terwijl ze grimassend over haar pijnlijke zij wreef. Ze trok haar t-shirt op om te kijken of er een blauwe plek zat en kwam tot de ontdekking dat ze niks kon zien. Het bos waar ze instond was aardedonker, op een grote lichte plas na, met een vrolijk bladerdak in de weerspiegeling.

Maar nog voor ze de kans had gekregen om dit tot zich door te laten dringen, werd de stilte verstoord door een hoog, enthousiast gejoel. Met een ruk keek ze om, haar krullen zwiepten in haar ogen. “Oh shit! Wat is dat?!” Eén moment, toen ze besefte hoe schril haar stem klonk, nam ze de tijd om zichzelf uit te schelden voor watje, het volgende moment schoot een zilverige gestalte tussen de bomen door op haar af. Zo snel! Voor ze de kans had om te gillen, nog voordat ze terug kon deinzen, was de schim bij haar. In haar! Die plotseling gewaarwording zorgde ervoor dat ze halverwege haar stap naar achteren stokte en struikelde. Verder naar achteren, terug de poel in. En het moment dat ze het oppervlak aanraakte werd ze teruggesleurd naar de wereld waar ze vandaan kwam.

Tranen stroomden over haar wangen. Een half uur later stond ze nog steeds bij het donkere oppervlak, hoewel nu een stuk verder weg, leunend tegen een boom, haar gezicht tegen de bast gedrukt terwijl ze naar die vreemde plaats staarde. Ze wilde terug, meer dan alles terug. Het was beangstigend geweest, vreemd, onwerelds, zonder enige twijfel beangstigend. Maar die ene seconde waarin het zilverachtige wezen in haar was gedoken… in die ene seconde had ze zich compleet gevoeld. Als zichzelf, zoals ze zich normaal gesproken voelde, maar méér. Zekerder, rustiger, meer tevreden met zichzelf en de wereld. Ze wist niet hoe ze het anders moest uitleggen. Gewoon, compleet.

Haar nagels groeven in de bast en verkruimelde deze tot kleine stukjes. Het was te vreemd. Het kon gewoon niet! Al een half uur stond ze dat te herhalen. Dit soort dingen gebeurde niet in het echte leven. Toch? In haar boeken, ja natuurlijk, maar daar kon alles. Niet hier.

Ze raapte zichzelf bijeen. Ok. Ze kon hier wel de rest van de dag blijven staan, maar daar zou ze niet verder van komen. Ze was niet gek, maar ze had zich gewoon alles verbeeld. Ze kon niet zomaar weer in de poel springen terwijl ze er stiekem van overtuigd was dat het allemaal maar een dagdroom was. Misschien had ze wel een zonnesteek! Ze probeerde haar moeder er nu al zolang van te overtuigen dat ze volwassen was, nu zou ze zich ook zo gedragen. Ze trok haar schouders recht en veegde met een bruusk gebaar haar tranen weg. Het lukte haar om zonder om te kijken weg te lopen.

Sad face

2010-11-25T10:18:00.001+01:00

Would you please leave
Little Miss Sad Face?
Please leave and let me be?

Could you please leave
Little Miss Sad Fafe?
And just let me be me?

Leave,
Little Miss Sad Face,
And let me be free.

Te veel

2010-09-04T17:02:00.000+02:00

5 broeken, 2 rokjes, 9 truitjes met korte mouw, 3 vestjes, 1 dikke trui en een fleece joggingpak. 18 onderbroekjes, 10 bh's, 4 bikinis, 15 paar sokken, 3 paar schoenen. Vier boeken, een dagboek en een set breipennen en wol. Wacht even... Ze ging toch maar 10 dagen op vakantie???

Spiegel

2010-07-05T13:25:00.000+02:00

Haar spiegelbeeld staarde haar aan. Ze zag er prima uit. Alleen een paar donkere kringen onder haar ogen. Nee, dat klopte niet. Ze gaf een klap op de spiegel, een barst schoot over het oppervlak en deelde haar hoofd in twee. Zo... dit beeld leek tenminste op haar. Gebroken.

Afstel

2010-06-27T11:04:00.000+02:00

Ze keek naar de stralende zon. Toen naar de emmer schoonmaakspul. En weer terug naar de zon. Ze zuchtte. Kwam van uitstel echt maar afstel, dacht ze, dan was ze direct in de zon gaan liggen.

INKTogether H2 - 01

2010-04-26T09:01:00.002+02:00

Ik zag Bert haar de auto uit helpen. Ze struikelde een keer en leek toen haar evenwicht weer te hervinden. Ze pakte een rugzak aan van Bert en hees deze op haar rug. Er moest flink wat gewicht in zitten, haar schouders bogen door. Haar rechterhand was een vuist, alsof ze iets vasthield waar haar leven vanaf hing. Misschien was dat ook wel zo. Haar schoenen knerpten over het grind toen ze naar de voordeur liep. Ze schrok toen de lamp ernaast aanfloepte en ik zag de rode randen rond haar ogen en de halfopgedroogde tranen op haar wangen. Ze had gehuild.

Dat was niks voor Suzanne. Suzanne was altijd zo sterk, zo onafhankelijk. Hulp aanvaarden was zwakte tonen en zwak was ze niet. Uiteindelijk was dat één van de redenen dat onze relatie het niet gered heeft. Ze had mij niet nodig, dacht ik. Het was geen probleem dat mijn werk zoveel beslag op me legde, want ze kon alles prima zelf, dacht ik. Wijsheid komt met de jaren. Ik had het verkeerd gedacht en haar van me afgestoten terwijl ze juist behoefte had aan een schouder om op uit te huilen. Ja, ik had er spijt van. Waarschijnlijk was dat ook de reden dat ik reageerde op haar smsje.

Natuurlijk herinnerde ik me Berlijn. De zaak had maanden in beslag genomen, had veel van mijn vrije tijd opgeslokt en had mijn gedachten beheerst in de vrije uren die ik nog wel over had. Ik was net begonnen als rechercheur en zoals alle zaken in die tijd nam ik ook deze persoonlijk op. Wat was ik gefrustreerd toen het leek dat de zaak vastzat. Na een item in een opsporingsprogramma kregen we gelukkig weer een tip binnen, maar in de periode daarvoor had Suzanne het zwaar te voortduren met mijn kwade buiten. Ik dacht dat ze daarom smste. Dat het een soort test was om te zien of ik haar nu wel te hulp kwam, of ik veranderd was.

Wishful thinking van mijn kant, dat geef ik toe. Dat zou namelijk beteken dat ze nog iets voor me voelde, dat er nog een hele kleine kans was dat we weer samen zouden kunnen komen. En ik wás veranderd. Maar toch, ik weigerde om voor een of andere test van haar onmiddellijk alles te laten vallen en op te komen draven. Zeker nu ik eindelijk een nieuw leven had opgebouwd en aan een leven zonder haar was gewend. Dus had ik Bert gestuurd.

Nu ik haar voor mijn voordeur zag staan, zo verloren als een verdwaald kind, wist ik dat het serieus was. Het strakke gezicht van Bert toen hij haar naar binnen liet bevestigde dat. “Suzanne.” Op het geluid van mijn stem schoot haar hoofd omhoog. Haar ogen begonnen te tranen. “Shit. Niet huilen.” Ik kan niet tegen huilende vrouwen. Ondanks mezelf trok ik haar naar me toe. Ze klampte zich aan me vast. Stilletjes snikte ze tegen mijn schouder, ik voelde haar tranen mijn shirt doorweken. Over haar hoofd heen keek ik Bert aan. Hij beantwoordde mijn blik. Hij hoefde niks te zeggen, we waren al zolang op elkaar ingespeeld dat ik begreep dat het ernstig was.

“Kom Suus, even rustig nou. Gaat het weer?” Ze knikte, maakte zich van me los en keek me aan. Het ging weer, ze had zichzelf weer bij elkaar geraapt. Dit was weer de Suzanne die ik kende. De Suzanne die alles aankon. Ze bibberde nog. Dat is waar, ze had de hele tijd onder haar balkon gelegen. “Wil je eerst douchen? Even warm worden? Dan kun je ons daarna alles vertellen.” Dan had ik eerst nog de kans om Bert uit te horen. Ze knikte weer en ik wees haar de badkamer. Ze was al halverwege de trap, toen ze verstijfde, zich omdraaide en naar me terugliep. Ze dumpte de rugzak voor mijn voeten. Haar koude hand gleed in de mijne, liet er een stuk papier in achter. Ze keek me strak aan. “Hier gaat het om. Dit willen ze hebben.” Haar stem was vast. Haar blik hield me nog even vast en toen verdween ze naar boven.

-----

Ingezonden 14 april 2010 voor het Inktogether vervolgverhaal Hoofdstuk 2 - 01.Geeidigd op de 3e plaats.

Voor het volledige verhaal, zie http://www.inktogether.nl/verhaal/.

The isle of bleeding hearts

2010-04-07T20:28:00.001+02:00

Mijn hart, dat huilde, zo alleen
gebroken, eenzaam en ontheemd
dikke tranen van rood bloed
door verraad, verlies, verloren moed
ze was kapot
niet meer te helen

Ze huilde stromen, rivieren rood
heel haar gescheurde ziel ontbloot
er was niemand die mijn hart begreep
niet wilde, niet kon, ach zo alleen
dus waarom
moest ze nog kloppen?

Haar tranen stroomden naar de zee
namen al haar wanhoop mee
naar een plek waar ongestoord
al haar angsten werden gehoord
werden beluisterd
en begrepen

Dus die plek, die riep naar haar
zong, verleidde haar naar daar
een eiland in een zee van tranen
gevuld door harten, door eenzamen
zoals zij
niet meer alleen

Op dat eiland, ergens verborgen
mag zij huilen, zonder zorgen
en als haaar lichaam is herboren
haar ziel niet meer zo verloren
dan en dan alleen
komt zij naar mij terug

Time after time

2010-04-02T08:52:00.000+02:00

One time
left over
Two times
hit hard
Three times
hungover
No fourth time
too smart

Eetster van herinneringen: De eerste zus

2010-03-19T09:41:00.002+01:00

Deel 2: Marie

De wekker rukte me uit mijn nachtmerries, terug de werkelijkheid in. Maar wat was de werkelijkheid? Ik probeerde tot mezelf te komen. Elke nacht leek moeilijker te zijn, elke nachtmerrie afschuwelijker, elke ochtend moeilijker om alles op een rijtje te zetten. Zelfs de slaappillen die ik nu gebruikte om ondanks de pijn te kunnen slapen gaven me geen verlichting. Dus zo voelde het om langzaam gek te worden en er niks tegen te kunnen doen. Maar dat gevoel zakte weg, uiteindelijk, om plaats te maken voor berusting, die eeuwige berusting. Over nog geen uur zou Marie voor de deur staan en zou ik weer een nieuwe kans krijgen.

Ondanks mezelf zuchtte ik. Ik kon mezelf niet meer wijsmaken dat ik dankbaar was voor een nieuwe kans, nu niet meer. Want eigenlijk was het geen nieuwe kans. Ja, mijn lichaam leefde voort, maar als het voorleeft in de vorm van dat van iemand anders, is het dan nog wel mijn lichaam? Als ik het leven leid zoals de ander dat zou hebben geleefd, is dan wel mijn leven? Ik begon steeds meer te denken van niet. En dat maakte mijn bestaan des te meer zinloos.

Marie was in werkelijkheid minder mooi dan in de gedachten van Miranda. Ik had niet anders verwacht, de meeste moeders vonden hun kinderen de mooiste die er waren. Toch zag ze er niet slecht uit: wilde zwarte krullen, een mooie gave huid, bijzondere grijze ogen. “Sorry dat ik wat later ben.” Haar stem was zacht maar helder. “Mama heeft me uitgelegd waarom u wilde dat ik langskwam, maar ik begrijp het niet helemaal.”

Ik nam haar jas aan en wees haar naar de bank waar ik net nog op had liggen slapen. “Neem plaats, dan leg ik het even uit. Wil je wat drinken?” Ze schudde haar hoofd, dus haalde ik alleen een groot glas water voor mezelf. Ik zou achteraf dorst hebben. Ze schrok op van het geluid dat mijn glas maakte op de glazen tafel. Ik zag aan de blosjes op haar wangen dat ze zich betrapt voelde, dat ze zo onbeschaamd rondkeek. Ik kon het haar niet kwalijk nemen. Hoewel de hotelkamer baadde in luxe, was hij kil en onpersoonlijk. Het paste niet bij de jonge vrouw wiens uiterlijk ik droeg en dat maakte mijn bezoekster ongemakkelijk.

Ik ging op de stoel naast de bank zitten. Niet meteen te dichtbij, mensen werden daar zenuwachtig van. “Dank je wel dat je gekomen bent. Ik had je liever in mijn kantoor ontvangen, maar het hele gebouw, inclusief mijn woning,” voegde ik er zuchtend aan toe, “wordt gerenoveerd. Tot ze daarmee klaar zijn moet ik behelpen met een hotelkamer.” Marie’s schouders ontspanden. Zo, dat obstakel was alvast uit de weg geruimd.

Een glimlach liet zich niet tegenhouden. Hoe ik ook opzag tegen nog meer verwarring in mijn hoofd, het daadwerkelijke moment van de uitwisseling was heerlijk, overweldigend en nu het bijna zover was, kon ik niet anders dan me verheugen.

Mijn opgetogenheid sloeg over op de jonge vrouw op de bank, ze ging wat makkelijker zitten en keek me vol vertrouwen aan. Ik legde nogmaals uit waarom ik wilde dat ze langs was gekomen, dat ik haar huid goed wilde bekijken zodat ik een oordeel kon vormen over de veroudering bij die van haar moeder. Ze knikte. Haar houding veranderde niet toen ik naast haar kwam zitten, ze deinsde niet terug, de blik in haar ogen was open en welwillend. Ze geloofde me, net zoals haar moeder had gedaan.

Ik bekeek haar gezicht goed, prentte elk detail in mijn hoofd zodat ik minder moest wennen wanneer ik mezelf zo in de spiegel zou zien. Toen pakte ik haar handen. Ze schrok even van het onverwachte contact. Ik wachtte tot haar hartslag wat gekalmeerd was en ging toen haar hoofd in.

Ik begon zo vroeg mogelijk, bij die beperkte herinneringen die er nog van haar vroege jeugd waren en werkte zo mijn weg naar het heden toe. Chronologisch, dat werkte altijd het best. Niet dat ik daar na de eerste paar herinneringen nog bewust aan dacht. Want met de gedachten stroomden ook het leven mijn kant op, heerlijk, sprankelend, vernieuwend leven wat zich als een vuur door al mijn cellen verspreidde.

Het hele proces duurde nog geen minuut en liet me hijgend, extatisch achter. Ze was gezond geweest. Oh ja, gezond, sterk, vol van leven. Terwijl ik nog natrilde opende ik langzaam mijn ogen. Langzaam omdat het een desoriënterende ervaring was. Ze was groter geweest dan mijn vorige gestalte, dus het perspectief wat ik gewend was, was verdwenen. Langzaam omdat ik het aanblik wat nu volgde nauwelijks kon verdragen. Ik wist wat ik zou zien en wat daarna zou volgen en dat probeerde ik zo lang mogelijk uit te stellen. Maar ik moest het zien, zoals altijd dwong ik mezelf de consequenties van mijn eeuwige leven onder ogen te zien.

Een mummie staarde me aan. Het was niet anders te omschrijven. Verschrompeld, perkamentachtig, een leren huis over een broos skelet. Lege ogen die me beschuldigend aanstaarden. Ik haalde het net op tijd naar het toilet, al struikelend door mijn te lange benen en te grote voeten, waar mijn gal het glanzend witte porselein bevuilde.

“Sorry mam, ze zegt dat ze niks meer voor je kan doen.” Miranda begon te huilen, het telefoonnummer van die briljante arts te draaien. Ze zou geen gehoor krijgen. Ik zou haar steunen, als de dochter die ik voor haar was en over een paar dagen zou ik het kleine krantenberichtje lezen over het lijk dat in de vuilcontainer van het hotel was gevonden. Weer een onopgeloste moordzaak. Alleen ik zou het weten.

So

2010-03-17T12:58:00.000+01:00

So sad and so grim
so lovely and slim
So pain-invoking
well bespoken
not good for anything

Teruggenomen leven

2010-03-11T12:14:00.001+01:00

Had ze me gezien? Ik hoopte het niet, maar ik kon het niet met zekerheid zeggen. De afgelopen weken was ze zich steeds nerveuzer gaan gedragen, steeds opgejaagder. Voor de zekerheid ging ik wat platter op de grond liggen en keek naar haar terwijl ze door haar post bladerde. Het glas in haar voordeur had ze nog niet verduisterd -in tegenstelling tot de rest van haar ramen- en vormde nu nog mijn enige blik in haar privé leven. Ik registreerde de schichtige bewegingen waarmee ze poststuk na poststuk inspecteerde, de manier waarop ze intussen de straat in de gaten hield. Toen besefte ze dat er geen post van mij bij zat. Ze liet de stapel vallen en leunde tegen de muur, haar hand tegen haar keel gedrukt en haar ogen gesloten.

Als een schop in mijn maag, zo voelde het toen ik haar zag tijdens de reünie. Ik herinnerde me plotseling weer mijn angst voor de middelbare school, hoe ik mezelf ’s nachts in slaap huilde voordat zij in mijn ergste nachtmerries verscheen. Ik dacht dat ik alles achter me had gelaten. Blijkbaar had ik me vergist. Ze was naar me toe gekomen en had haar excuses aangeboden. Ze zei dat het gemeen was wat ze vroeger gedaan had, dat ze niet verwachtte dat ik haar vergaf, maar dat ze gewoon “Sorry” wilde zeggen.
Gemeen. Zag ze het zo? Ik wilde haar de littekens laten zien die ze op me had achtergelaten, maar dat deed ik niet. Iedereen keek haar vol bewondering aan, vol trots zelfs. Wat haatte ik haar. Wat was ik jaloers op haar. Wat wilde ik haar wanhopig graag zijn.

Als ik nu in de spiegel keek, zag ik hetzelfde rode haar -het had lang geduurd voordat ik de juiste kleur had gevonden- , dezelfde manier van bewegen, de volle lippen en ietwat schuine ogen. Dat had me veel geld en tijd gekost, maar niemand zou argwaan koesteren. De kleine verschillen zouden niet opvallen, iemand kon niet anders dan veranderen door de vreselijke ervaring van maandenlang achtervolgd en bedreigd worden.

Het was tijd. Ik belde aan. Ze zag me door het glas, toch deed ze open. Ik wist dat ze hetzelfde voelde als ik. Spanning. Ik zag de hare in haar schouders, in de zwarte kringen onder haar ogen, voelde mijn opwinding in mijn maag. Er moest een confrontatie komen, deze situatie vergde te veel. Van ons beiden.
Ze opende haar mond, haar ogen groot toen ze besefte dat ze naar zichzelf keek. Ik gaf haar geen kans om te gillen, stak snel het mes in haar borst, dwong haar daarna zonder moeite haar -mijn- verduisterde woonkamer in. Niemand zou ons zien. Tot morgen, wanneer zij -ik- haar gordijnen zou openen en haar leven verder zou oppakken. Eindelijk zou ik het leven krijgen wat zij me ontzegd had.

-----
Ingezonden voor Short Story van Uitgeverij Nadorst op 5 februari 2010. Helaas niks gewonnen.

Afscheid

2010-03-05T10:00:00.000+01:00

Ik snuif nog eens de muffe geur op. Het zal niet de laatste keer zijn dat ik hier ben, maar wel de laatste keer in deze hoedanigheid. Wel de laatste keer met dit pak aan. Mijn ogen dwalen de zaal rond. Het is een gymzaal zoals alle anderen, zich nauwelijks onderscheidend van de andere gymzalen waar ik in getraind heb. Ik sluit mijn ogen en sluit alle indrukken op in mijn herinneringen: het stof op de vloer, de typische geur van mijn dikke pak na een hele les zweten, de vermoeidheid van mijn spieren. Tranen springen in mijn ogen.

Al zolang ik me kan herinneren heb ik vecht- en verdedigingssporten beoefend. Als kleine zesjarige dwerg begon ik met karate, nu bijna twintig jaar geleden. Ik weet niet precies waarom. Ik had met mijn buurmeisje afgesproken dat ik op karate zou gaan als zij op judo ging. Ik geloof niet dat we heel serieus waren, maar mijn ouders overhoorden ons en zo stond ik een paar weken later in een wit pak in een gymzaal. Een verslaving was geboren.

Als kind was ik verlegen, stil, rustig. Een beetje bang voor mensen denk ik. Dat heb ik nu ook nog wel, maar in veel mindere mate. Sporten gaf me zelfvertrouwen. Eigenlijk snap ik niet precies waarom. Ik ben erg competitief. Ik wil in alles de beste zijn, alles wat ik doe moet goed zijn. Ik was niet goed in karate, en ook niet in de vechtsporten die ik daarna kort heb gedaan –kickboksen, aikido- of in de sport die ik tot op heden beoefende, pencak silat.
Ik zeg altijd: Ik heb veel ervaring, maar weinig talent. Dat klopt ook. Ik heb geen killer instinct, geen improvisatievermogen en het eerste wat ik doe als ik schrik is wegrennen van hetgeen me heeft laten schrikken. En toch. Compleet verslaafd.
Verslaafd aan het gevoel controle te hebben over mijn lichaam, de strakke bewegingen. Verslaafd aan die één tot twee uur in de week waarin alle negatieve energie verdween als sneeuw voor de zon. Zonder was ik één brok spanning, geïrriteerd en prikkelbaar. De zomervakanties waren een drama voor mijn ouders. Verslaafd aan de spierpijn en blauwe plekken die ik vol trots droeg. Een verslaving die me door de moeilijkste periodes in mijn leven heeft geloodst, door mijn geestelijke pijn te verdrijven met lichamelijke.

Als een rode draad loopt de sport door mijn jeugd. En ik heb vandaag deze rode draad doorgeknipt. Ik heb er zelf toe besloten, er waren geen nare omstandigheden of onoverkomelijke blessures die me noodzaakten ermee te stoppen. Ik wil het zelf, laat ik dat benadrukken. Ik kreeg de kick niet meer die het voor mij altijd de moeite waard maakte. Het confronteerde me juist meer met mijn onzekerheden dan dat het ze weghaalde. Ik werd me ineens bewust van het feit dat ik nooit veel beter zou worden dan dit. Het goede gevoel dat ik tegenwoordig na de les had, had ik alleen omdat ik trots op mezelf was, omdat ik ondanks al die tegenzin toch van de bank af was gekomen. De voldoening die het sporten zelf me altijd had gegeven, was er niet meer. Dus besloot ik te stoppen.
En toch doet het pijn. Het is zo lang een deel van mijn leven geweest, een deel waar ik dacht nooit zonder te kunnen. Of willen. En toch doe ik dat nu. Het voelt alsof ik mijn jeugd achter me laat. Het valt me een stuk moeilijker dan ik had verwacht.

Ik begraaf mijn neus in mijn pak voordat ik het in mijn sporttas stop. Het ruikt naar warm katoen. Dan loop ik naar de deur, stap de koude buitenlucht in. Nog één maal kijk ik achter me. Dan laat ik de deur los en laat hem dichtvallen.

-----
Inzending voor de Rotterdamse verhalenwedstrijd 2010. Ingezonden op 13 februari 2010. Niks gewonnen.

Eetster van herinneringen: De eerste zus

2010-03-03T12:44:00.000+01:00

Deel 1: Miranda

“Dus je kan er voor zorgen dat ik altijd jong blijf?” Een verwachtingsvolle stilte volgde. Het antwoord was natuurlijk Nee, maar dat zou ik haar nooit vertellen. “Misschien.” Antwoordde ik. Ik bestudeerde haar nog eens goed. Geduldig bleef ze zitten, terwijl ik mijn ogen over haar gezicht liet dwalen. Ze zag er jong uit, zonder twijfel, maar ik zag de vage sporen van plastische chirurgie. Het was absoluut geslaagd, ze zag er schitterend uit, maar ze was bij lange na niet zo jong als dat ze leek, als dat ze zich voordeed. En ik schatte haar veel te oud voor mijn doeleinden.

“Geef me je handen eens.” Ze stak gehoorzaam haar handen uit en legde ze in de mijne. Onmiddellijk wist ik dat ik me niet vergist had, ze was ergens midden vijftig. Zelfs al had ik niet mijn gave – of vloek – gehad, had ik dat kunnen raden aan de levervlekken op haar gerimpelde handen.

Ik zuchtte onwillekeurig. Ik verlangde eigenlijk nooit terug naar vroeger, van alle eeuwen waarin ik had geleefd was dit verreweg de meest comfortabele, maar technologie, en dan vooral medische technologie, maakte het steeds omslachtiger om snel een geschikt nieuw leven te vinden.

Deze vrouw, Miranda heette ze geloof ik, had gereageerd op mijn advertentie waarin ik proefpersonen zocht voor een revolutionair anti-aging middel. De advertentie had gespecificeerd dat het jonge vrouwen moesten zijn, maximaal 30 jaar oud, en gezond. Maar het heersende schoonheidsideaal maakte vooral oudere vrouwen onzeker en juist van die vrouwen kreeg ik veel reacties. Na mijn volgende leven zou ik een nieuwe manier moeten zoeken om ‘vrijwilligers’ aan te trekken.

Miranda ging even verzitten op haar stoel. Ik wist wat ze nu voelde. Ik kon het me herinneren van mijn vorige vrijwilligers, zelf had ik het nooit ervaren. Mensen raakten altijd gedesoriënteerd als ik door hun herinneringen bladerde.

Dat was mij gave. Door mensen aan te raken kon ik hun herinneringen lezen. Niet hun gedachten op het moment zelf, ik ben geen telepaat, maar wel alles wat ze ooit gedacht hadden en wat ze hadden opgeslagen. Herinneringen zijn onvolledig natuurlijk, en gekleurd door de persoon zelf, en soms moest ik flink graven voor specifieke dingen, maar als ik besloot het leven van iemand over te nemen, kwamen de details –de ware details- altijd mee.

Miranda was misschien niet de juiste vrijwilliger, maar ze had een mooie jonge dochter. Dat zegt natuurlijk niet alles, dat had ik van mijn huidige lichaam wel geleerd. Op het eerste gezicht had ze een gezonde meid geleken en de perfecte opvolging van het in verval rakende leven dat ik op dat moment had bezeten. Ik was stervende, om precies te zijn, ik had haast en had me niet echt bezig gehouden met de details. Maar op het moment dat haar herinneringen hun plek veroverden tussen de miljoenen die er al zaten en haar energie overging naar mijn lichaam – haar eigen lichaam als verdord omhulsel achterlatend op de straatstenen -, wist ik het.

In horrorfilms zie je altijd dat het monster levensenergie steelt van zijn slachtoffer en er zelf mooier of jonger wordt, maar nog volledig zichzelf blijft. Dat is natuurlijk niet zo. Levensenergie is krachtig, verjongend, dat zeker, maar ook individueel. Het was dus niet vreemd dat ik mijn lichaam voelde veranderen, mijn organen voelde verschuiven of mijn perspectief zag veranderen. Wat me deed beseffen dat mijn nieuwe lichaam niet gezond was, was de plotselinge klont weefsel in mijn hoofd, die me onmiddellijk een verschrikkelijke hoofdpijn gaf. Ze was al ter dood veroordeeld. Ze had het niet geweten, dus ik had het niet direct in haar gedachten kunnen lezen, maar ze had het wel vermoed. Dat kon niet anders met deze hoofdpijn. Maar wat ik zei, ik had haast en ging niet diep genoeg, dus ik had dat vermoeden over het hoofd gezien.

En zo kwam het dat ik nu, nog geen week later, in dezelfde situatie zat, wanhopig op zoek naar een nieuw, gezond, leven.

Ik liet Miranda’s handen los en gaf haar de kans even tot zichzelf te komen. “En? Wat denkt u?” Ik deed alsof haar nog een laatste keer bekeek, bedachtzaam tegen mijn kin tikkend. Ah, die hoofdpijn, zo lastig om te concentreren. “Ik ben er niet zeker van. Ik ben bang dat u al te laat ben om de veroudering tegen te houden. Het spijt me.” Ze hapte naar adem. “Maar u bent er niet zeker van? U wijst me af terwijl u het niet zeker weet! Alstublieft!” Ik wist dat dit haar reactie zou zijn. Mensen zijn zo voorspelbaar. Ik twijfelde nog. Ik kon haar laten gaan. Hopen dat de volgende kandidaat zich op korte termijn zou aandienen, en ook geschikt zou zijn. Maar zelfs een paar dagen langer zou ik niet uithouden.

Natuurlijk, als de nood hoog was kon ik altijd met geweld een leven nemen of ervoor kiezen om als man door het leven te gaan. Maar als ik met geweld overging naar een nieuw leven was ik altijd zeker een aantal maanden volledig van slag. Het is namelijk waar wat ze zeggen, dat als je sterft je leven aan je voorbij trekt, en dat zorgt er voor dat ik de herinneringen in een complete chaos overneem. En als man… ik heb het geprobeerd natuurlijk. Maar ik ben als vrouw geboren en hoe lang geleden dat ook moge zijn, ik voel me het prettigst in en vrouwenlichaam.

Ik besloot dat haar dochter mijn beste kans was.

Ik rommelde voor de vorm even met de vragenlijst die ik haar had in laten vullen. “U heeft een dochter begrijp ik?” Ze knikte. “Kunt u haar morgen, of misschien zelfs vanmiddag, meenemen? Zo kan ik beter zien hoe uw huid verouderd. Door de plastische chirurgie is dat nu lastig te zien en ik heb de ervaring dat kinderen vaak eenzelfde soort huid als hun ouders hebben.” Ik heb geen idee of dit waar is, maar spreek onzin terwijl je een witte doktersjas draagt en zeker de wanhopigen eten uit je hand.

Haar ogen begonnen te stralen. “Oh, als dat zou kunnen?” Ik knikte. Ze had al een zilverkleurig mobieltje uit haar handtas gehaald en een nummer ingetoetst. Na een paar keer overgaan kreeg ze iemand aan de lijn, ze begon direct druk te praten.

Ik greep het moment aan om me even terug te trekken. Niet alleen de hoofdpijn zat me dwars. Ik was moe. Moe van alle herinneringen die niet van mij waren. Hoe langer ik leefde hoe meer ik in de war raakte, ik begon de herinneringen uit vorig levens door de war te halen met die van mijn huidige leven, ik kon er alleen nog met veel moeite onderscheid van maken. Alleen mijn eigen leven was nog enigszins helder. Mijn echte, eerste leven. Het leven waar ik in geboren was. Dat was mijn enige houvast, als ik zelfs dat zou verliezen zou ik het laatste stukje van mezelf kwijt zijn. Juist dat ene stukje gaf me elke keer de reden om door te leven. De herinnering aan mijn tweelingzus, mijn moeder. Ze hadden hun leven gegeven voor mij, ik was het aan ze verplicht om door te leven. Dat moest ik onthouden. Maar het werd zo moeilijk.

“Dokter?” Ik had de indruk dat ze het al eerder had gezegd. Ze klonk aarzelend, iets in mijn uitdrukking had haar onzeker gemaakt. Met moeite dwong ik mijn lippen tot een glimlach. “Marie kan vanmiddag hier zijn.” Marie. Dus zo zou ik gaan heten. Dat beviel me wel. Miranda vervolgde: “Is het een probleem als ik er zelf niet bij kan zijn? Ik heb eigenlijk alleen de ochtend vrij gekregen.” Ik verzekerde haar dat dat helemaal geen probleem was. Hoe kon ik anders? Het was perfect.

Nachtmerrie

2010-03-03T12:00:00.002+01:00

Daar lag ik. Daar op die tafel, in die kist. Ik stond er naast, liet mijn handen over het gezicht gaan, nog een laatste kus. De mensen om me heen namen afscheid van hun zoon, hun oom, hun neef, hun beste vriend, ik nam afscheid van mijzelf. Want zonder hem zou er geen ik meer zijn. De persoon die deze zaal zou verlaten zou nooit meer dezelfde zijn als de persoon die de zaal binnen was gekomen. Een halve ik is geen ik.

Dus ik wilde niet weggaan. Dus ik stond daar tot iedereen weg was en wij de enige twee waren die hun plekje in de grote ruimte in beslag namen. Je had een mooi afscheid gehad. Je was geliefd geweest, mensen hadden vol lof over je gesproken. Nu sloot de begrafenisondernemer langzaam je kist, samen met drie anderen tilde hij je op en bracht je eerbiedig naar je laatste rustplaats. Ik wilde je niet zien verdwijnen, mijn toekomst langzaam de grond in zien zakken. Zo sterk was ik niet. Ik wist niet eens of ik sterk genoeg was om een toekomst zonder jou in te gaan, afgesneden van mijn betere helft. Maar ik zou daar blijven staan. Ik zou net zo lang bij je blijven tot het niet meer kon en dan nog zou ik je nooit verlaten.

Het vullen van het gat duurde lang, de gasten druppelden weg. Weer was ik alleen. Mijn ouders hadden nog geprobeerd om me mee te trekken, ik heb geen idee waarheen. Maar ik kon niet weg. Dus bleef ik staan. Tot ik niet meer kon staan en op mijn knieën zakte. Ik kon mezelf niet hier achterlaten. Het begon te regenen, de grond onder me werd modder, de tranen die ik zo lang had ingehouden stroomden vrijelijk en verborgen door de striemende regen over mijn wangen.

Huilend werd ik wakker. Onmiddellijk tastte ik naast me. Maar ik voelde niks, de plek naast me was leeg. Ik begon in paniek te raken. Toen voelde ik de dekens opengeslagen worden en een warm lichaam naast me kruipen. Hij was er nog. Hij leefde nog. Mijn ergste nachtmerrie was op tijd afgewend en gebleven wat het was, niets meer dan een nachtmerrie.

Inktogether H1 - 02

2010-03-01T08:47:00.001+01:00

Niemand zag me de aktetas legen, de inhoud overhevelend in mijn rugzak. Al dat geld. Ik wist het. Ik zou moeten blijven tot de politie was gekomen, de aktetas moeten afgeven. Maar eerlijk gezegd was dat absoluut niet wat ik dacht toen ik de stapels biljetten uit de tas in mijn rugzak propte. Eigenlijk dacht ik niks, het zien van zoveel geld had meteen een graai-reflex tot gevolg gehad, compleet automatisme. Een klein gedeelte van mijn hersenen registreerde wel de opgedroogde bloedspetters die de hele binnenzijde van de tas bedekten, maar ik kwam pas tot mijn positieven toen ik het pistool tegenkwam wat op de bodem lag. Misschien was het wel gevaarlijk wat ik deed. Maar helemaal doordringen deed die gedachte blijkbaar niet, want ook het pistool ging mee in de rugzak.

De groep jongens was weg toen ik de wachtruimte uit kwam. Verrassend veel mensen vormden een kring rond het nu stille lichaam van de vreemde man. Je zou gedacht hebben dat er midden in de nacht niet veel mensen op straat zouden zijn, maar rampspoed, in wat voor vorm dan ook, trekt altijd veel bekijks. Ik probeerde niet te kijken. Ik schaamde me. In plaats van te helpen had ik de man bestolen, ik had het recht niet om te kijken. En toch…. Mijn ogen dwaalden naar het centrum van de kring, alsof ze een eigen wil hadden.

Zijn gestalte was nu, zo stilliggend en opgerold, nog grotesker dan eerst. Bloed over die enorme kin, de kleine ogen nauwelijks nog zichtbaar in het opgezwollen gezicht. En toch zag ik dat hij naar me keek. Dat hij me zág. Hij was nog niet dood. Het scheelde misschien weinig, maar hij leefde nog. En hij had me gezien.

Even werd ik bang. Maar die man zou het toch niet overleven, niemand zou ooit te weten komen wat er met het geld gebeurd was, dacht ik. Schaamte overspoelde me. Een klein stemmetje in mijn hoofd vertelde me dat ik nu nog terug kon, dat ik nu nog de juiste beslissing kon nemen. Toen dacht ik aan mijn moeder, in haar ziekenhuisbed in de woonkamer en aan het gezicht van mijn zus, uitgeput door het zorgen voor mam. Ik dacht aan de boodschappen die ik vandaag voor ze gedaan had, de rekeningen en de huur die ik voor ze betaald had en aan mijn eigen bankrekening, diep in de rode cijfers. Ik drukte het stemmetje met grof geweld weg, dwong mijn ogen weg van de borende blik van de man en liep toen resoluut naar de uitgang van het station. Daar dumpte ik de aktetas in een vuilnisbak.

De weg naar mijn appartementje was kort en donker. Er was al vaak over geklaagd door de buurt, het was té donker en mensen voelden zich onveilig. Ik had daar nooit last van gehad. Nu liep ik snel naar huis, oren gespitst voor elk geluidje en af en toe schichtige blikken om me heen werpend. Ik kon me niet aan het gevoel onttrekken dat ik gevolgd werd. Zeker twee keer meende ik vlugge passen achter me te horen, maar toen ik stilstond om achter me te kijken hoorde ik niks meer en achter me was niks te zien. De rugzak woog als lood. Het laatste stuk rende ik bijna.

Eenmaal in het trappenhuis verliet een zucht van verlichting mijn lippen. Wie er ook achter me had gelopen, áls er al iemand achter me had gelopen, die kon me nu niet meer zien. Toch deed ik niet meteen het licht aan toen ik mijn woonkamer binnenkwam. Ik liep meteen door naar het raam, de rugzak nog steeds op mijn rug, en gluurde door de half openstaande lamellen. Op de straathoek, achter de gezamenlijke container, stond een gestalte. Een klein figuurtje met een hip uitziend hoedje en een telefoon aan haar oor.

-----

Ingezonden eind februari 2010 voor het Inktogether vervolgverhaal Hoofdstuk 1 - 02. 1e plaats behaald! Een boekenbon van 15 euro, een plaatsje in het e-book en kans op meer prijzen :)

Voor het volledige verhaal, zie http://www.inktogether.nl/verhaal/.

Hakjes

2010-02-26T10:03:00.001+01:00

Kleine tikjes
kleine klikjes
hakjes op de stoep

Kleine stapjes
regelmatig
in de hondenpoep

Aëri: Deel 2 Hoofdstuk 4

2010-02-21T14:01:00.002+01:00

"Waar moeten we nu weer heen?" Ilia negeerde de vraag van Eden. Ze sloot de deur van hun onderkomen voor de nacht –een klein gasthuis aan de buitenrand van eht dorpje- en gooide de vier gouden munten op tafel. Zowel Eden als Odin, die beide aan de tafel zaten, staarden naar het geld. "Zo ver dus?" Merkte Odin op. Ilia grinnikte. "Nee, alleen heel dringend. Santarea. We hoeven morgen pas weg."
Ze had nooit verwacht dat Odin zou beslissen om met aar mee te reizen. Toen ze was teruggekeerd naar het kamp was ze buiten de tent in slaap gevallen. Nog voor de zon op was, was ze wakker geworden toen een van de Oci opstond en hun vuurtje oppookte. Ze kon het niet goed zien vanuit haar verborgen hoekje, maar de kalme beheerste bewegingen deden haar vermoeden dat het de koperkleurige was. Even had ze getwijfeld over haar besluit om haar Wildtocht af te breken. Ze wilde ze Oce beter leren kennen, ze wilde weten of er meer van dit soort fascinerende wezens rondliepen. Ze zuchtte, waardoor ze even de aandacht trok van de figuur in het naastgelegen kamp. Ach, misschien zou ze de kans nog wel eens krijgen, nadat ze haar belofte had ingelost.
Niet veel later was Odin de tent uit gekomen, bijna direct gevolgd door Eden. De laatste had een excuus gemompeld. Ilia had het excuus met een hoofdknik geaccepteerd, hoewel ze wist dat hij het niet meende. Toen had ze hen van haar besluit op de hoogte gebracht. Ze vertelde ook de aanleiding, het zingen in haar botten en haar belofte. Ze wist niet waarom, ze had het gevoel dat het belangrijk was dat ze wisten waarom ze het deed, dat het geen minachting was tegenover de gebruiken van haar volk. Ze wist dat de meeste Aëri dit toch wel zouden denken, maar ze wilde dat tenminste iemand, naast haar ouders, beter zou weten.
Eden luisterde met een blik van groeiende minachting en lief af en toe gesnuif horen. Ilia negeerde hem, maar bleef strak naar Odin kijken. Hij zei niks, luisterde alleen maar. Hij bleef lang stil na haar verhaal. Diep in gedachten verzonken.
"We gaan mee." Het oordeel van Odin viel heel anders uit dan ze verwacht had. Zoals ook Eden verwacht had. "Wat?!" Odin herhaalde het nogmaals, nog stelliger deze keer. "We gaan mee." Hij keek Eden aan. "Tenminste, ík ga mee. Als jij besluit dat je niet mee wilt, raad ik aan dat je direct weer terug naar de eilanden gaat. Het is niet verstandig om alleen het vasteland rond te reizen als je nog zo weinig ervaring hebt." De stilte was om te snijden. Eden staarde hem aan met open mond. Even leek het alsof hij iets wilde zeggen, toen sloot hij zijn mond, draaide zich om en liep weg. Odin staarde hem na. "Hij komt wel weer terug," zuchtte hij. "hij gaat niet naar huis. Niet zonder mij." Hij legde zijn hand op Ilia’s schouder. "Laat hem maar. Je hebt gelijk. Ik heb niet alles meegekregen van wat er gebeurde rondom je Eerste Vlucht, maar wel dat het geen normale gebeurtenis was. Je vader heeft me ook een aantal dingen verteld." Dat had ze niet verwacht, haar stille, bedachtzame vader had Odin in vertrouwen genomen. Odin vervolgde: "De afgelopen paar jaar is er wat veranderd. Vooral bij het Mense-ras, maar de hele wereld voelt de gevolgen. Wie anders bij de Aëri dan een handelaar merkt dat op? Daarom kwam je vader naar mij." Ilia keek hem nieuwsgierig aan. Ze had niks vreemds gemerkt, maar haar ervaring met de wereld was natuurlijk een stuk minder. Maar Odin leek niet geneigd meer te vertellen en begon in plaats daarvan regelingen te treffen voor hun reis. Eden was laat in de avond pas teruggekomen. En hoewel hij verder niks wilde zeggen, stond hij de volgende ochtend klaar om te vertrekken naar Brassa.

Verloren passie

2010-02-15T08:57:00.000+01:00

Het is afgesloten

misschien, waarschijnlijk

definitief afgesloten

Een stukje jeugd

Een stukje passie

waar geen passie meer voor was

En nu moet ik maar

wennen aan

een leven uit de pas

Ongeluk per post

2010-02-01T19:47:00.001+01:00

Ze draaide de kaart om en om. Van de vergeelde foto op de voorkant naar het ouderwetse handschrift op de andere kant. En weer terug. Er stond geen afzender bij. “Laat me leven!” Dat was het enige wat erop stond, in hoekige, schokkerige letters. Ze herkende het handschrift niet, maar het was waarschijnlijk niet van één van haar vrienden. De afzender had de kaart geadresseerd aan Isabella Anders. Haar vrienden noemden haar Iza.
Op het eerste gezicht was het geen bijzonder kaartje. Het plaatje liet een landschap zien in zwart/wit. Het was er winter; een uitgestrekte sneeuwvlakte, in de verte een houten hutje en een kudde schapen. Geen specifieke kenmerken, de foto had bijna overal gemaakt kunnen zijn.
Toch zou ze het bewaren. Dat wist ze al. Ongeacht wie de afzender was. Laat me leven! Ze kon zich er als geen ander mee identificeren. Zoals haar leven er nu uit zag, werd ze geleefd. Door haar werk, haar ouders aan wiens verwachtingen ze nooit zou kunnen voldoen, door haar eigen schuldgevoel. Ze moest perfect zijn, zo perfect als haar zus. Ana was een aantal jaar geleden overleden. Een auto-ongeluk. Iza had achter het stuur gezeten, maar ze had het aanstormende busje niet meer kunnen ontwijken. Het was haar schuld dat Ana er niet meer was. Dat vond zij, haar ouders ook. Het minste wat ze kon doen was er voor zorgen dat haar zus voort zou leven. Nu leefde ze het perfecte leven van Ana. En ze was doodongelukkig.
Het kaartje had haar geraakt. Ze legde het weg, op de stapel post die ze later in de week zou gaan archiveren. Dan zou ze wel kijken wat een goede plek was om het te bewaren.

De foto was veranderd.

Ze dacht eerst dat ze het zich verbeelde. De figuur die achter de kudde schapen stond had ze eerst vast over het hoofd gezien. Zo’n kleine gestalte was makkelijk te missen en ze had het kaartje de eerste keer niet zo uitgebreid bestudeerd. En het was alweer bijna een week geleden. Toch was het raar. Meestal was ze zo opmerkzaam. Ze draaide de beschreven kant naar zich toe. Ze had echt niet goed opgelet, zag ze. Ze meende zich te herinneren dat haar adres er scherp en duidelijk op had gestaan, maar wat ze zag was vaag, hoewel nog goed leesbaar. Zie je wel, dacht ze, waarschijnlijk had ze gewoon een slechte dag gehad.

Toch bleef het knagen. En toen ze een dag later wakker werd, na een nacht vol nachtmerries over verschijnende en verdwijnende gestalten, was het eerste wat ze deed naar de krantenbak lopen. Het kaartje zou er hetzelfde uitzien als de dag ervoor. Ze zou zichzelf op haar kop geven voor haar onopmerkzaamheid en ze zou haar gemoedsrust weer terug hebben. Maar zo ging het niet.

De figuur was dichterbij gekomen.

Iza staarde ongelovig naar het zwart/witte prentje. Dat kon niet. Gisteren had de figuur nog achter de kudde gestaan, nu stond hij er voor. Niet dichtbij genoeg om het gezicht te zien, maar Iza meende er door de lichaamsbouw en de houding een vrouw in te herkennen. Wat gebeurde hier?? Zelfs de schapen leken zich verplaatst te hebben!
Geschrokken gooide ze het kaartje van zich af. Het belandde met de foto naar beneden op de tafel. Toen zag ze dat haar adres bijna was verdwenen. Vervaagd tot er niet meer over was dan een aantal vage roodbruine lijnen. Aarzelend streek ze er met een vinger overheen. Ze huiverde, alsof ze over oud bloed wreef. Zelfs de indruk die de pen had achtergelaten was minder geworden. Maar de tekst die de afzender haar had achtergelaten bleef onverminderd helder. Laat me leven!
Iza balde haar vuist. Kon ze dat maar! Maar dit leven maakt het schuldgevoel tenminste dragelijk. Nog eenmaal keek ze naar het plaatje, naar de gestalte –de vrouw?– in de sneeuw, en even wenste ze dat zij die vrouw kon zijn. Vrij. Toen legde ze het kaartje terug op de kranten en ging naar haar werk.

Elke dag keek ze er naar, zodra ze was opgestaan en vlak voordat ze naar bed ging. En elke dag kwam de vrouw dichterbij. De vrouw biologeerde Iza. Als ze lang naar de kaart staarde meende ze haar te kunnen zien bewegen. Maar hoe dichter ze bij kwam, hoe meer Iza er zeker van was dat haar eerste indruk niet goed was geweest. Deze vrouw was niet vrij, niet gelukkig. Het verbaasde haar dan ook niet dat ze na een aantal dagen haar eigen gezicht herkende. Niet het gezicht wat ze in de spiegel zag, maar haar ware gezicht. Getergd, verwrongen tot een afschuwelijk masker van haat en wanhoop.
Ze was begonnen de kaart mee te nemen naar haar werk. Elke vrije minuut keek ze er naar, de tergend langzame bewegingen van haar werkelijke zelf volgend. Tot ze besloot zich ziek te melden. Ze kon toch niet anders? Ze moest weten wat de Iza op de kaart zou doen als ze eenmaal de rand had bereikt. Zou ze de foto uit stappen? Tegen haar gaan praten? Al haar gedachten draaiden om de vrouw op de kaart. Dus liet ze de telefoon gaan, negeerde ze de deurbel. Ze vergat zelfs te eten. Haar vingers bleven de kaart om en om draaien, tot ze rauw en bloederig waren van de scherpe randen. De kaart bleef smetteloos.

En toen was de vrouw verdwenen. Ze was zo dichtbij geweest. Maar Iza kon niet meer. Ze was zo moe en in een onbewaakt ogenblik waren haar ogen toch dichtgevallen. Toen ze weer open had gedaan was ze weg. Het was weer een lege, vergeelde sneeuwvlakte, met een hutje en een kudde schapen in de verte. Nee! Nee, dat kon niet! Ze hijgde, haar borstkas zwoegde op en neer, haar hart leek zich een weg naar buiten te willen hameren. Het was bijna te veel voor haar verzwakte lichaam. Waar was ze?!
Op dat moment ging de bel. Zou dat haar zijn? Zou ze echt de kaart uit gekomen zijn om haar te bezoeken? Ze rende naar de deur. Haar ouders. Ze leken te schrikken van wat ze zagen. Ze waagde een blik in de spiegel naast de deur. Verward haar, zwarte kringen onder haar ogen, een uitgemergeld, in paniek verwrongen gezicht. Haar adem stokte. Dat was haar! De vrouw van het kaartje. Haar moeder kuchte. “Isabella, laat ons erin. Het is koud.” Gehoorzaam als altijd deed ze de deur verder open. Deze keer was het niet makkelijk. Alles in haar schreeuwde dat ze de deur weer dicht moest gooien. Voordat ze naar de woonkamer liep keer ze nogmaals naar de spiegel. Haar spiegelbeeld schreeuwde haar toe: Laat me leven! Alleen Iza kon het horen.
Haar moeder stond met een afkeurend gezicht om zich heen te kijken. “En wat is er met jou aan de hand? Ik hoorde dat je ziek was? Wat heb je nu weer? En haal eens even wat koffie voor mij en je vader.” Iza sjokte naar de keuken. Weer dat knagende gevoel, die woede. Maar ze zette de koffie, zoals haar verteld werd, zoals Ana dat zou doen.
“Wat een rotzooi. Ik heb haar toch beter geleerd dan dit.” Ze hoorde haar moeder vanuit de woonkamer tegen haar vader. “Waarom moet ze nou zo zijn? Waarom kan ze nou niet zo zijn als Ana? Waarom was zij niet..” De stem van haar moeder stierf weg toen ze merkte dat Iza de kamer in was gekomen. “Waarom was ik niet… wat?” Haar stem kraakte van het wekenlang niet praten. Haar moeder kromp ineen, maar sloeg haar ogen niet neer.
“Nou? Wat wilde je zeggen? Zeg het dan!!! Je laat het me keer op keer merken dat ik te min voor je ben! Wees nou eens een keer niet zo laf en zeg het in mijn gezicht. Waarom ben ik niet… WAT??” “DOOD!!” Het woord hing in de lucht, verstikte de atmosfeer in de kamer. “Je kan nooit zo worden als zij! Jij had degene moeten zijn die dood ging, niet Ana. En ik haat je daarom.”

Ze draaide de kaart om en om. Van de vergeelde foto op de voorkant naar het ouderwetse handschrift op de andere kant. En weer terug. Haar bloederige handen lieten geen afdrukken achter op het karton. Haar ogen waren gericht op de lichamen voor zich. Ze zag het keukenmes nog uit de borst van haar moeder steken, haar vingerafdrukken rond het heft.
Laat me leven! De woorden hadden een eindeloze litanie in haar hoofd gevormd. Haar moeder haatte haar. Ze had zo haar best gedaan, het had niet geholpen. Nu had ze haar leven teruggepakt.
Ze reageerde niet toen ze van de lichamen werd weggetrokken, trok zich niks aan van de commotie om zich heen, de politieagenten die haar probeerden te ondervragen. Het kaartje glipte uit haar handen, in de plas bloed voor haar voeten. Voordat ze naar buiten werd gesleurd, zag ze bloedrode lijnen naast de boodschap verschijnen. Een adres. Ze deed geen moeite om het kaartje terug te krijgen. Laat me leven! Iemand zou het zien, zien dat het voor iemand was bedoeld en het op de post doen. Het kaartje zou zijn weg vervolgen.

-----

Ook geplaatst op www.korteverhalen.nl op 1 februari 2010

Sweet temptation

2010-01-17T19:55:00.002+01:00

"You know you want it." it said
"But I don't." I replied
Though I really wasn't sure
But is stared at me
it tempted me
it freaked me out
with those invisible beady eyes
So it kept laying there
all alone
wispering words of sweet temptation
"Shut up!" I yelled
"Bite me!" it screamed
and that was all it took for me
So I took a bite
crunched it to bits
and just before I swallowed
I thought:

That was one disturbing little cookie

Geluk per post

2010-01-14T15:10:00.007+01:00

Ze draaide de kaart om en om. Van de vergeelde foto op de voorkant naar het ouderwetse handschrift op de andere kant. En weer terug. Er stond geen afzender bij. “Geluk is het mooist wanneer het gedeeld wordt.” Dat was het enige wat erop stond, in mooie, sierlijke krullen. Ze herkende het handschrift niet, maar het moest van een bekende zijn. De afzender had de kaart geadresseerd aan Iza Anders, in plaats van aan Isabella. Alleen vrienden noemden haar Iza.
Op het eerste gezicht was het geen bijzonder kaartje. Het plaatje liet een landschap zien in zwart/wit. Het was er winter; een uitgestrekte sneeuwvlakte, in de verte een houten hutje en een kudde schapen. Geen specifieke kenmerken, de foto had bijna overal gemaakt kunnen zijn.
Toch zou ze het bewaren. Dat wist ze al. Ongeacht wie de afzender was. Geluk is het mooist wanneer het gedeeld wordt. Ze wist als geen ander hoe waar dat was. Het had lang geduurd voordat ze haar leven na het vertrek van Leon weer op de rails had. Maar ze had haar vertrouwen in de mensheid teruggekregen en haar geluk weer gevonden. Alleen had ze niemand om het écht mee te delen. Ze had mensen waar ze van hield. Natuurlijk, dat wel. Maar niet die ene persoon die haar leven weer compleet zou maken. Het kaartje had haar geraakt.
Ze legde het weg, op de stapel post die ze later in de week zou gaan archiveren. Dan zou ze wel kijken wat een goede plek was om het te bewaren.

De foto was veranderd.

Ze dacht eerst dat ze het zich verbeelde. De figuur die achter de kudde schapen stond had ze eerst vast over het hoofd gezien. Zo’n kleine gestalte was makkelijk te missen en ze had het kaartje de eerste keer niet zo uitgebreid bestudeerd. En het was alweer bijna een week geleden. Toch was het raar. Meestal was ze zo opmerkzaam. Ze draaide de beschreven kant naar zich toe. Ze had echt niet goed opgelet, zag ze. Ze meende zich te herinneren dat haar adres er scherp en duidelijk op had gestaan, maar wat ze zag was vaag, hoewel nog goed leesbaar. Zie je wel, dacht ze, waarschijnlijk had ze gewoon een slechte dag gehad.

Toch bleef het knagen. En toen ze een dag later wakker werd, na een nacht vol dromen over verschijnende en verdwijnende gestalten, was het eerste wat ze deed naar de krantenbak lopen. Het kaartje zou er hetzelfde uitzien als de dag ervoor. Ze zou zichzelf op haar kop geven voor haar onopmerkzaamheid en ze zou haar gemoedsrust weer terug hebben. Maar zo ging het niet.

De figuur was dichterbij gekomen.

Iza staarde ongelovig naar het zwart witte prentje. Dat kon niet. Gisteren had de figuur nog achter de kudde gestaan, nu stond hij er voor. Niet dichtbij genoeg om het gezicht te zien, maar Iza meende er door de lichaamsbouw en de houding een man in te herkennen. Wat gebeurde hier?? Zelfs de schapen leken zich verplaatst te hebben!
Geschrokken gooide ze het kaartje van zich af. Het belandde met de foto naar beneden op de tafel. Toen zag ze dat haar adres bijna was verdwenen. Vervaagd tot er niet meer over was dan een aantal vage blauwe lijnen. Aarzelend streek ze er met een vinger overheen. Zelfs de indruk die de pen had achtergelaten was minder geworden. Maar de tekst die de afzender haar had achtergelaten bleef onverminderd helder. Geluk is het mooist als het gedeeld wordt. Onwillekeurig glimlachte Iza. Zo’n mooie boodschap. Nog eenmaal keek ze naar het plaatje, naar de gestalte –de man- in de sneeuw, toen legde ze het kaartje terug op de kranten en ging naar haar werk.

Elke dag keek ze er naar, zodra ze was opgestaan en vlak voordat ze naar bed ging. En elke dag kwam de man dichterbij. Ze had zich niet vergist, het was duidelijk een man. En toen ze na een paar dagen zijn gezicht goed kon onderscheiden, bleek het een leuke man te zijn. Donkerharig, een vriendelijk, open gezicht. Iemand die vertrouwen inboezemde.
Ze merkte dat ze ernaar uitkeek om ’s avonds thuis te komen en het kaartje te pakken. Af en toe betrapte ze zich erop dat ze de foto streelde, zich afvragend wat zijn naam zou zijn. Dan legde ze hem snel weg en dwong zichzelf om aan wat anders te denken. Maar hoe dichterbij de man kwam, hoe moeilijker haar gedachten zich lieten wegdrukken. Wat zou er gebeuren als hij niet verder kon? Zou hij door de foto stappen? Zou hij tegen haar gaan praten? Meer en meer dwaalden haar gedachten af.

Tot de ochtend dat hij verdwenen was. Het was weer een lege, vergeelde sneeuwvlakte, met een hutje en een kudde schapen in de verte. Hij was echt weg. Ze was teleurgesteld, verdrietig zelfs. Ze wist niet wat ze nou echt verwacht had, maar ze had op zijn minst verwacht dat er iets zou gebeuren. Niet dat ze op een dag wakker zou worden en de foto weer leeg en onbeschreven was, op de boodschap na. Geluk is het mooist als het gedeeld wordt. Ze zuchtte, maakte zich klaar voor haar werk. Na een moment aarzeling stopte ze de kaart in haar tas, misschien zou er in de loop van de dag nog wat veranderen.
Maar de kaart was nog steeds leeg toen ze ging lunchen. En hij was nog steeds leeg toen ze haar spullen pakte om naar huis te gaan. Kwaad gooide ze haar spullen in haar auto. Kwaad op het kaartje, omdat het haar zo in spanning had gehouden. Kwaad op zichzelf, omdat ze zo teleurgesteld was dat er niks was gebeurd. Waarschijnlijk had ze zichzelf gewoon die paar weken lang voor de gek gehouden. Er had nooit een man op gestaan en ze was gek aan het worden. Dat kon niet anders.
Ze was zo in gedachten verzonken dat ze de auto niet zag die van rechts kwam. De remmen van de andere auto gilden het uit. De hare klonken een paar seconden later. Er volgde geen klap. Verbijsterd staarde Iza naar de bumper van de andere auto, op nog geen centimeter van haar deur. “Is alles goed?! Had je me niet gezien?” Een geschrokken mannenstem klonk naast haar raam, armen reikten naar de deurklink. Langzaam kwam Iza tot haar positieven en ze hoorde hoe de man vloekte toen hij doorkreeg dat zijn auto de deur blokkeerde. Ze zag hoe de auto naar achteren reed en bevrijdde zichzelf uit haar auto. Nog geen krasje.
“He. Is alles goed?” Een gebruinde hand sloot zich om haar arm. Haar blik ving een paar blauwe ogen. Haar hart stopte even.
Het was hem. De man van de kaart. In levende lijve. Ze wist niet wat ze moest zeggen. Dus knikte ze. Ja, alles was goed. Een opgeluchte zucht klonk naast haar. Ze schraapte haar keel. “Sorry. Ik had je niet gezien. Ik was… afgeleid.” Door hem. Maar dat wist hij niet. Ze stond hem nog steeds aan te staren. Hij staarde terug, verbaasd, nadenkend. “Ken ik je niet ergens van? Je komt me zo bekend voor.”

Ze draaide de kaart om en om. Van de vergeelde foto op de voorkant naar het ouderwetse handschrift op de andere kant. En weer terug. Er stond geen adres op, het was leeg, op de boodschap na.
“Iza, kom je? Anders komen we te laat.” Marco sloeg zijn arm om haar schouders, drukte haar tegen zich aan. Zijn donkere haren kriebelden haar wang. Voorzichtig haalde hij het kaartje tussen haar vingers vandaan. “Zit je weer met dat kaartje? Wat heb je daar mee?” Ze keek hem aan, bang dat hij haar voor gek zette, zoals Leon dat altijd had gedaan. Maar het enige wat ze in zijn blauwe ogen las was oprechte nieuwsgierigheid. Een glimlach verscheen rond haar lippen. “Niks. Niks meer, in ieder geval. Ik vertel het je nog wel een keer.” Ze drukte een kus op zijn lippen, maakte zich los uit zijn omhelzing. “Ga maar vast. Ik kom er zo aan.”

Nog een paar minuten staarde ze naar de kaart. Ze haalde een keer diep adem, maakte toen haar beslissing. Geluk is het mooist als het gedeeld wordt. Met vaste hand schreef ze een naam en adres op het nu lege gedeelte van de kaart. Ze had haar geluk gevonden. Het was tijd dat het kaartje zijn werk zou voortzetten. Bij iemand anders.

-----

Ook geplaatst op www.ikvertel.nl op 15 januari 2010 & op www.korteverhalen.nl op 16 februari 2010.

Labiel

2010-01-10T12:42:00.003+01:00

Lichtelijk labiel? Lichtelijk?? Labiel?? Echt niet! Ze trok het keukenmes uit de la. Ze was NIET lichtelijk labiel!!

Verbonden in bloed

2010-01-06T11:01:00.007+01:00

De klap komt hard aan. Niet lichamelijk, het was met de platte hand en hij had lang niet al zijn kracht erin gelegd. De klap was nauwelijks vergelijkbaar met de vuistslagen die ik de afgelopen paar jaar te voortduren had gehad. Licht als een veertje bijna. Alsof hij een vlieg wegwuifde. Dát deed zo’n pijn. De vanzelfsprekendheid waarmee hij me sloeg. Hij hoefde al lang niet meer in woede uit te barsten om me op mijn plaats te zetten. Hij hoefde zich niet meer uit te putten in excuses. Ik zou toch niks terug doen, ik zou toch niet weglopen, mijn wereld bestond toch alleen maar uit hem. Dat dacht hij. En het ergste was dat hij gelijk had.
Mijn neus begint te bloeden. Heel lichtjes, maar als hij het zou zien zouden er meer klappen volgen. Snel veeg ik de paar druppels weg. Ze vormen een veeg op de rug van mijn hand. In een vlaag van verstandsverbijstering haal ik mijn tong over mijn hand. Het smaak zout, het maak me misselijk en geeft me een onverklaarbaar gevoel van macht. Mijn bloed. Dit zou niet van hem zijn, dit was van mij. Ik moest bezig zijn met mijn verstand verliezen.
Plotseling staat ze daar. Mijn moeder. Naast de bank, waar Adam zit. Ik kan niet anders dan staren. Ze is al jaren dood. Gedood door haar man, mijn zogenaamde vader. Niet officieel natuurlijk, dan was het moord geweest. Haar lichaam kon het jarenlange misbruik gewoon niet meer aan en ze stierf van wanhoop. Dat weet ik, want zo zou ik ook sterven. Maar nu staat ze daar. Ze kijkt niet eens naar mij. Ze kijkt naar Adam. Haat ligt in haar blik. Ook dat herken ik. Hoe vaak heb ik niet naar hem gekeken met dezelfde blik in mijn ogen als hij het niet zag? Diezelfde moordlust? Ik weet het niet eens. Ik heb er nooit naar gehandeld. Dat zou ik ook nooit doen. Ik hou van hem. Ik ben zwak. Zoals mijn moeder voor mij. Zoals de dochter die ik in me draag na mij zou zijn. Zwakke vrouwen baren zwakke vrouwen. Mijn vader zei dat altijd tegen mijn moeder. Ze baarde hem niet de zoon die hij wilde, alleen zwakke meisjes die nog stierven voordat ze geboren waren. En mij.
“Wat sta je te staren? Sta je weer te dromen?” Adams stem rukt me naar het heden. Hij is niet kwaad, nog niet, geïrriteerd alleen maar. Snel sla ik mijn ogen neer, mompel een excuus. Hij negeert me. Ik proef nog mijn bloed op mijn tong. Ik gluur nog even naar de schim naast de bank. Ze verdwijnt langzaam. Als ze weg is, is ook de smaak van bloed uit mijn mond verdwenen.

“Sorry! Het spijt me! Je hebt gelijk. Ik zal het beter doen. Echt!” Ik sta in de hoek van de keuken. Zijn bord eten staat nog op tafel, het aangebrande stukje kip lijkt me uit te lachen. Ik probeer zijn klappen op de vangen op mijn schouder en mijn heup. Mijn armen liggen beschermend over mijn buik. Ze proberen het groeiende leven zo veel mogelijk tegen dit geweld te beschermen, maar het is moeilijk. Het liefst had ik hem mijn rug toegekeerd, mijn buik beschermd door de twee muren, maar dat zou zijn woede alleen maar aanwakkeren. Je keert je man niet je rug toe. Nooit. De laatste tijd is het erger. Zijn woede frequenter, zijn klappen harder. Mijn ribben krijgen geen tijd meer om te helen. Elke ademhaling doen pijn.
Mijn vreugde over mijn zwangerschap werd niet gedeeld. Weer een mond om te voeden en we hebben het al zo krap. Hoe kon ik zo stom zijn? Daar had ik niet over nagedacht. Ik hoopte dat het met een kind, ons kind, beter zou worden. Dat op zijn minst mijn eenzaamheid zou worden verlicht. Ik had niet nagedacht. Hij heeft gelijk. Ik ben egoïstisch. Hij wilde dat ik het wel liet halen, maar het was te laat. Hij gelooft dat ik het al langer wist, dat ik expres zo lang gewacht had. Ik had het moeten weten, hij had het onmogelijk kunnen zien aan dat vette lijf van mij. Ook hierin heeft hij gelijk. Ik wil mijn dochter niet verliezen. Onbewust moet ik geweten hebben dat dat zou gebeuren als ik het hem vertelde. Hij dreigde weg te gaan, maar ik heb hem gesmeekt bij te blijven. Hij is mijn alles, het enige wat ik heb. Zelfs deze klappen zijn voor mijn eigen bestwil. Ik haat het, en ik haat hem erom, maar hij heeft gelijk. Ik had nooit zijn eten moeten laten aanbranden. Waarom krijg ik het nooit goed?
Mijn schouder brand van pijn. Ik verdraai wat, in de hoop de pijn te verminderen, in de hoop dat het snel ophoudt. Maar zijn vuist schiet uit en raakt vol mijn kaak. Bloed vult mijn mond, ik heb op mijn tong gebeten.
Ze is duidelijker dan laatst, lijkt nu bijna een vaste vorm te hebben. Ze schreeuwt tegen Adam. Ik hoor haar niet, haar gillen zijn geluidloos. Ze gebaart dat hij op moet houden. Ze is in dood dapperder dan ze bij leven is geweest. Maar het heeft geen zin. Hij ziet haar niet. Dan geeft ze hem een duw. En hij struikelt. Hij struikelt! Ze heeft hem geduwd en hij struikelde. Verward kijkt hij om zich heen.
Hij is afgeleid nu. Hij drentelt terug naar de tafel, kijkt vol walging naar het vlees op zijn bord. Als laatste gebaar smijt hij het bord naar mijn hoofd. Ik kan het ternauwernood ontwijken. Mijn moeder duwt hem weer. Zie ik angst in zijn ogen voordat hij wegstampt?

Mijn bloed roept haar op. Ik heb het getest. Zodra mijn bloed mijn tong raakt is ze weer bij me. Stiekem maak ik ’s nachts dunne sneden in mijn armen en lik het bloed op. Adam merkt dat toch niet. Tegenwoordig is mijn lijf nog wanstaltiger dan anders, mijn buik is enorm gegroeid, hij raakt me met geen vinger meer aan. Het gevoel van mijn moeders armen om me heen geeft me de kracht om de dag door te komen. Ze beschermt me tijdens Adams ergste woedeuitbarstingen. En mijn dochter. Nog twee maanden, dan kan ik haar in mijn armen houden. Dan kan hij haar zien. Dan zal hij wel overstag gaan.
Met moeite waggel ik de trap af. Als ik in de woonkamer kom zie ik Adam zitten. Dat kan niet. Het is midden op de dag, hij hoort aan het werk te zijn. De bekende spanning neemt weer bezit van me. De spanning die er alleen maar is wanneer hij thuis is. Pas dan zie ik zijn houding. Ineengedoken, zijn hoofd in zijn handen. Wanhopig bijna. In een vlaag van helderheid besef ik wat er gebeurd is. Ontslagen. Het zat er al weken aan te komen.
Hij merkt niet dat ik er ben. Even lijkt hij weer op de man die ik leerde kennen. Liefde bloeit in me op. Dit is de man waar ik voor gekozen heb. Zonder nadenken loop ik op hem af en leg mijn hand in zijn nek.

Ik wilde hem alleen maar troosten. Verder niet. Waarom ziet hij dat niet? Ik kan nauwelijks helder denken. Eerst probeerde ik nog te voorkomen dat het bloed uit mijn neus het tapijt zou bevuilen, nu kan ik nauwelijks nog bewegen. Zijn voet belandt in mijn buik. Expres? De pijn is erger dan ooit. Het voelt alsof ik uiteen wordt gescheurd, het bloed stroomt in een golf langs mijn benen. In de verte hoor ik Adam vloeken. Ik kan alleen maar naar het bloed staren. Ik weet het al. Het leven in me is niet meer. Hij heeft mijn dochter vermoord.
Ik kijk naar het bloed. Het vormt een plas om me heen, het zit op mijn benen, plakt aan mijn handen. Mama, ik heb je nodig. Ik lik mijn handen schoon, lik het bloed van de vloer. Mama, waar ben je? Adam vloekt nogmaals, vol walging. Hij schopt me uit de weg van het bloed. Maar het is al te laat. Mijn moeder is er al. Het was genoeg.
Ook hij ziet haar nu. Doodsangst. Zo heb ik hem nog nooit gezien. Mijn moeders handen liggen om zijn keel, haar spookhanden laten geen afdrukken achter. Ik voel geen verlies. Hij gaat naar een betere plaats, dat weet ik. Deze wereld was nog niet klaar voor hem.
Ze hurkt naast me. Ik voel haar liefde, haar trots dat ze me eindelijk heeft kunnen beschermen. “Neem me mee mama. Ik heb niks meer.” Het is maar een fluistering, meer kan ik niet opbrengen. Maar ze begrijpt me. Haar handen strijken langs mijn gezicht, leggen zich om mijn keel. De druk voelt zijdezacht, de naderende duisternis als een verlossing. Ik ga naar mijn moeder, naar mijn dochter. Dit is onze kans om gelukkig te zijn. Samen.

-----

Ook geplaatst op http://www.korteverhalen.nl/ op 9 januari 2010

Aëri: Deel 1 Hoofdstuk 4

2010-01-05T08:48:00.001+01:00

“Vier goudstukken, anders vlieg je zelf maar.” De man aarzelde. Vier goudstukken was veel, maar het bericht moest absoluut snel bezorgd worden, anders ging zijn concurrent met het voordeel aan de haal. Hij keek nogmaals naar de Aëri. Hij had al eerder met het luchtvolk te maken gehad. Trots volk waarmee het lastig onderhandelen was. Hij had even gedacht dat dit vrouwtje wat eenvoudiger tot een lagere prijs te dwingen was, maar die hoop had hij snel laten varen. Hij wierp een laatste blik op de oranjegele ogen en haalde toen zuchtend zijn beurs tevoorschijn.
“Is het een mondeling of schriftelijke boodschap?” De volle stem leidde hem even af van het verlies van zijn goud. Zijn baas in Santarea zou hem voor deze tip de goudstukken ruimschoots vergoeden. Misschien zou hij zelf mee mogen delen in de winst, naast het algemene tipgeld. “Mondeling.” Zei hij, want hij kon niet schrijven en zijn baas niet lezen. Hij dreunde een paar regels op, er goed op lettend dat er niemand anders mee luisterde. De Aëri herhaalde deze een aantal keer in haar zangerige Gemeenschaps, tot hij eindelijk tevredengesteld knikte. “Twee dagen van nu. Uiterlijk! Dan moet de boodschap in Santarea zijn! Begrijp je dat?” Het wezen knikte alleen maar, de ogen hadden een verre blik en de man begreep dat ze al niet meer naar hem luisterde. Ze draaide zich om en liep weg. De man liet een diepe zucht. Arrogant volk. Lastig om mee zaken te doen. Maar ze waren eervol en deden wat ze beloofden. En deze zou hem door haar snelheid heel wat goud gaan opleveren!

De afgelopen paar dagen waren op ongeveer dezelfde manier verlopen. Ze zou er bijna aan gewend raken, dacht Ilia. Bijna een zevendag geleden was ze in Brassa aangekomen, de boodschap van Keris in haar buidel met zich mee dragend. Toen ze deze afleverde bij zijn relatie had deze zonder een woord te zeggen het bericht gelezen en haar een goudstuk in de had gedrukt. Ze had er naar gestaard, ze had niet durven vragen waarom en was snel vertrokken. Nu wist ze dat dit de helft van de betaling was. Een helft bij het aannemen van de boodschap, de andere bij het afleveren.
Het onderhandelen had haar de eerste paar keer dat ze het zelf probeerde veel moeite gekost. Ze vroeg te veel, waardoor mogelijk opdrachtgevers wegliepen, of te weinig. Het verbaasde haar echter hoe snel ze het onder de knie had gekregen. Ze herkende nu de kleine signalen die haar vertelden hoeveel haast de boodschap echt had, tot hoe ver ze de prijs op kon drijven. Daarbij had ze ook Odins kaarten goed bestudeerd, waardoor ze een betere inschatting kon maken van de tijd die een vlucht in beslag zou nemen. Ze zou als ze nu vertrok al voor zonsopkomst in Santarea kunnen zijn als ze flink door zou vliegen. Niet dat ze dat zou doen. Ze had honger en behoefte aan een goede nachtrust. Haar maag begon luid te rommelen om dit nog eens kracht bij te zetten. Het marktplein waar ze net had onderhandeld begon ook al leeg te lopen en de schemer kroop al over de daken van het kleine dorp.
Brassa was een enorm verschil vergeleken bij het naamloze kampement waar ze eerst logeerden. Huizen gebouwd van de grijze steen die in de noordelijke gebieden zo veel voorkwam en een laag langerekt gebouw gesitueerd langs en over de dampende bronnen domineerden het hele stadje. Het was bijna net zo’n schok als dat de handelsplaats was geweest. Het dorp waar ze nu was –en waarvan de naam haar was ontschoten- was minder groot en miste het opvallende lange gebouw, maar leek verder erg op Brassa, evenals de andere twee dorpen waar ze na Brassa was geweest. Waarschijnlijk zou Santarea niet anders zijn.
Toch genoot ze van de reis. Hoewel ze niet precies wist waar ze zou eindigen, begon ze wel een idee te krijgen welke richting haar gevoel haar op leidde. Steeds verder zuidelijk, naar de Amazon. De weg van de Avonturier. Bij het idee alleen al kon ze een vleug opwinding niet onderdrukken. Toch bleef ze voor alle zekerheid goed naar haar botten luisteren. Zoals ze van Odin had geleerd, ging ze in elke plaats als eerste naar het centrale marktplein. Hoewel hij haar wel verdere tips had gegeven om in contact te komen met opdrachtgevers, had ze die tot nu toe nog niet nodig gehad. Als Aëri was ze direct herkenbaar tussen de kleine en kleurloze Mense en doordat ze doelloos leek rond te hangen werd er al snel aangenomen dat ze beschikbaar was als boodschapper. De eerste keer had ze veel boodschappen afgewezen, zo veel dat ze begon te twijfelen of ze er wel goed aan deed om te vertrouwen op het “zingende” gevoel. Maar vlak voordat de dag eindigde, was het zingen begonnen toe haar werd gevraagd een boodschap naar een zuidwestelijker gelegen dorp te brengen. Toen was alle twijfel weg en de daarop volgende keren had ze het op dezelfde manier aangepakt, Het bijkomende voordeel was dat ze door het aannemen van boodschappen ook flink wat geld verdiende, waardoor ze haar eigen beperkte voorraad niet hoefde aan te spreken om de gasthuizen en haar eten te betalen. En ze hier zelfs zonder deze kosten nog wat aan over. Ze wist nog niet wat ze er mee ging doen, maar waar ze heen zou gaan zou ze er vast ook gebruik van kunnen maken. En zo niet was het alvast een mooi begin voor de aankoop van de winterse houtvoorraad. Deze vier goudstukken deden haar voorraad snel groeien. De man was vast bijna wanhopig geweest, anders had ze nooit zoveel kunnen vragen voor zo’n klein stukje vliegen. Ach, wat maakte het haar uit, zij kon er weer goed van eten.

Aëri: Compleet hoofdstuk 3, Intermezzo

2010-01-02T09:43:00.001+01:00

Hoofdstuk 3: Wildtocht

Verrassend genoeg verliepen de dagen daarna in een stroomversnelling. Ilia had nadat ze in slaap was gevallen bijna een volledige dag en nacht geslapen en toen ze wakker werd, bleek haar vader Odin al op de hoogte te hebben gesteld, evenals de gemeenschapsraad. Sinds iets meer dan een week bestond de laatste nog maar uit vier Aëri; zoals Ilia vóór haar reis al had voorgevoeld was Mena aan haar ziekte overleden. Ze was blij dat de al afscheid had genomen voordat ze was vertrokken, maar het maakte het verlies niet minder moeilijk. Het verbaasde haar niet dat ze er op de andere eilanden nog niks van had gehoord. Eerst zou Mena’s gemeenschap en haar familie afscheid van haar nemen, een wake die een week zou duren. Pas in de nacht dat het lichaam werd verbrand zou er een boodschapper op weg gaan om het nieuws rond te brengen. In de weken daarna zou haar as in een daarvoor bestemd kistje worden bewaard en zouden alle Aëri die dat wensen haar stoffelijke overschot eer kunnen bewijzen.

Mena was al een paar dagen terug gecremeerd en er waren al een paar oude vrienden van haar langsgeweest. Ilia wilde dat ze er bij kon zijn als Mena’s as aan de wind zou worden toevertrouwd, maar dat zou pas tijdens de eerstvolgende nieuwe maan zijn en ze wist dat ze tegen die tijd het vasteland al lang bereikt zou hebben. Pas nadat Mena’s as was uitgestrooid zou er een nieuw raadslid gekozen worden, tot die tijd zou de raad uit vier leden blijven bestaan.

Zodra Ilia wakker was had ze Odin opgezocht. Ze voelde zich nog wat slap, maar dat kwam voornamelijk door de honger. Zodra ze wat had gegeten verdwenen de ergste duizelingen. Alleen haar spieren bleven stijf aanvoelen.

Als Odin twijfels had gehad over het vervroegde vertrek, of over Ilia’s geestelijke gezondheid wat dat betreft, hield hij die voor zich. Misschien dat hij die tijdens Ilia’s slaap wel tegen Andras had geuit, maar dat kreeg Ilia nooit te horen. In plaats daarvan liet hij haar weten dat ze zouden kunnen vertreken wanneer Ilia zich daar goed genoeg voor voelde. Ze wilde aangeven dat dat wat haar betreft die dag al kon, maar bedacht zich. Ze kon dan misschien wel net zo lang doorvliegen als haar vader, door haar relatief weinige vliegervaring herstelde ze lang niet zo snel als hij. Daarom spraken ze af om in de loop van de volgende dag te vertrekken. Zo kon Ilia nog een avond met haar ouders doorbrengen en had ze in der ochtend nog tijd om een aantal dingen in te pakken. Ze hoefde zelf niet zo veel mee te nemen, alleen wat persoonlijke spullen. Odin had de rest ingepakt en mochten ze onderweg meer nodig hebben, wat eigenlijk onvermijdelijk was, zouden ze ervoor handelen.

De avond en daaropvolgende ochtend gingen snel voorbij en hoewel Ilia het afscheid nemen zo lang mogelijk probeerde uit te stellen, kwam het moment uiteindelijk toch. Haar ouders hadden haar geholpen met het omgorden van haar bepakking. In tegenstelling tot de lichte reistas die ze tijdens haar kennismakingsreis had gehad, waren dit zwaardere zakken gevuld met handelswaar, beschermd tegen regen en zeewater door geolied leer. Als ze die op haar rug zou dragen zou ze te veel uit balans raken, dus deze tassen droeg ze voor haar lichaam. Of eigenlijk onder haar lichaam als ze in de lucht was. Ze schudde zich even uit om te kijken of alles goed vast zat en de sluitingen haar geen last bezorgden. Een zijdelingse blik naar Eden en Odin vertelde haar dat zij hetzelfde deden.

En toen was het tijd voor het afscheid. Ilia wist niks te zeggen, ze had geen idee wat haar te wachten stond en nu het moment daar was kneep een plotselinge angst haar keel dicht. Alles wat haar bekend was zou ze achter zich laten en dat drong ineens tot haar door. “Ik kom terug.” Was het enige wat ze wist te zeggen. Nena streek haar alleen even over haar voorhoofd, Ilia wilde haar omhelzen, maar zag in Nena’s ogen dat ze dat nu niet aankon; dat ze dan in huilen uit zou barsten en juist nu sterk wilde zijn. Andras daarentegen nam Ilia in een verpletterende omhelzing. “Kom terug.” Fluisterde hij in haar oor. Ze koesterde zich nog even in die veilige vertrouwde omhelzing en maakte zich toen voorzichtig los. Ze kon maar met moeite haar tranen terugdringen. Toen slikte ze een paar keer en draaide ze zich om naar haar reisgenoten. Odin zag er opgewekt uit en Eden stond te trappelen om te vertrekken, zijn gezicht een en al opgewonden verwachting. Odin gaf haar een bemoedigende klap op haar schouder toen ze naast hem kwam staan. Meteen daarna sprong ze de lucht in, Eden volgend in zijn kielzog. Ilia keek nog een laatste keer om, de gezichten van de meest geliefde mensen in haar wereld in zich opnemend. Toen steeg ook zij op.

De afstand tussen de reizigers en het eiland werd snel kleiner, maar Nena en Andras stonden ze nog lang na te kijken, tot het dikke witte wolkendek de drie zwarte stipjes uiteindelijk had verzwolgen.

Vanaf dat moment kwamen ze geen van Ilia’s soortgenoten meer tegen. Ze vlogen met een omtrekkende beweging via het westen naar het noorden, zo alle bewoonde eilanden van de Aërische gemeenschap omzeilend. Ze schoten snel op, hoewel lang niet zo snel als Ilia en Andras een paar dagen geleden. Ilia moest toegeven dat het haar zo wel beviel; het was een rustig tempo dat ze langer zou kunnen volhouden, zelfs met het gewicht dat ze moest dragen. Bovendien waren Odin en Eden na een korte tijd begonnen met zingen, een lied over de schoonheid van de wereld in vogelvlucht waarvan Ilia de woorden maar vaag kende, wat haar langzaam maar zeker in een wat vrolijkere stemming bracht. Ten slotte zong ze zelfs mee, met haar hogere stem invallend in het refrein.

Haar humeur was een stuk beter toen de contouren van een aantal kleine eilandjes in zich kwamen, ookal begin het weer te verslechteren. De avond was al ingezet en Ilia begon vermoeid te worden, dus ze hoopte dat dit de eilanden waren waar ze voor het eerst zouden overnachten. Ze hoorde de stem van Odin nauwelijks boven de harde wind uit, ookal gebruikte hij het luchtdialect, de hoge fluittonen die de Aëri gebruikten om zich in de lucht verstaanbaar te maken als gesproken taal onverstaanbaar was door de weersomstandigheden. In tegenstelling tot de gesproken taal hoefde het luchtdialect niet te worden aangeleerd, de kennis en vaardigheden waren al volledig ontwikkeld bij de geboorte. Odin riep dat ze hier zouden landen en Ilia veranderde iets van koers tot ze de eilanden recht voor zich had liggen.

De eilanden hadden geen naam en waren niet bewoond. Ze werden voornamelijk gebruikt door de handelaren om er door het jaar heen bepaalde handelswaar op te slaan of om er te overnachten. Het waren vergeleken bij de bewoonde eilanden maar kleine stipjes in het donkere water, maar Ilia was dankbaar voor elke droge plaats uit de geselende wind.

Het landen ging wat minder goed dan anders. In de lucht had ze nauwelijks last van de zware bepakking die ze droeg, daarom had ze daar tijdens het landen geen rekening mee gehouden. Zodra haar voeten de grond raakten, trok het gewicht haar naar voren. Ze deed nog een poging haar evenwicht te bewaren door haar bovenlichaam naar achter te gooien, maar daarvoor was de tas te zwaar. Ze viel plat voorover op de grond, haar handen voor zich uit gestoken terwijl ze nog even doorgleed over de gladde rotsen tot ze tegen een rotswand tot stilstand kwam. Beduusd bleef ze liggen. Pas toen ze geluiden achter zich hoorde, stond ze op, zichzelf uit de gordels helpend. De tassen bleef achter op de natte rotsen. Achter haar stonden Odin en Eden. Eden had blijkbaar al van zijn vader te horen gekregen dat hij op het extra gewicht moest letten, of anders had hij daar zelf aan gedacht, want hij was keurig geland. Ilia zag dat beiden veel moeite moesten doen om hun gezicht in de plooi te houden, maar hun trillende mondhoeken en de ingehouden geluiden die ze net gehoord had bewezen haar dat ze haar hartelijk aan het uitlachen waren. Ze raapte het beetje waardigheid dat ze nog kon opbrengen bij elkaar en vroeg: “Als jullie zijn uitgelachen, zullen we dan een droge plek opzoeken?” Odin grinnikte even hardop en begon verder het eiland op lopen. Ilia mopperde zachtjes na en pakte, ondertussen haar geschaafde handen bekijkend, haar doorweekte reisbescheiden en sloot de rij.

Binnen een mum van tijd zaten ze gedrieën rond een gezellig knapperend vuur. De grot waarin ze zich hadden verscholen was klein, maar met uitgeholde ruimtes waarin hout, gebruiksartikelen en lang houdbaar voedsel was opgeslagen. Na de kou van die dag was de warmte weldadig: Odin had zijn benen loom uitgestrekt, zijn ogen dicht, zachtjes voor zich uit zingend; Eden was in slaap gevallen, hij had er duidelijk geen last van dat hier geen nissen waren en ze op de keiharde grond moesten slapen, zijn gesnurk was bijna harder dan het neuriën van Odin. Maar hoewel haar lichaam moe was, Ilia kon de slaap niet vatten. Niet alleen kon ze geen comfortabele houding vinden op de steen, de beelden in haar hoofd waren daarvoor veel te helder. Na een tijdje probeerde ze het niet eens meer, ze volgde de schaduwen die het kleine vuurtje op de rotswanden maakte en luisterde naar het liedje dat Odin voor zich uit bleef neuriën. Ze dacht er een oud slaapliedje in te herkennen. Ze liet haar gedachten de vrij loop.

Toen schoot ze overeind. In alle emoties die ze de afgelopen dag had meegemaakt was het haar niet opgevallen, maar nu, in dit moment van rust, besefte ze ineens dat ze erg weinig handelswaar mee hadden voor de periode die ze weg zouden blijven. Ze keek nogmaals naar de stapel tassen: Een lange bewerkte walrustand, de tweede verdeeld in kleinere stukken en tot verfijnde beeldjes gevormd, een aantal –voornamelijk wrakhouten- kommen en schalen, ook bewerkt, de kleine hoeveelheid moskruid die gemist kon worden, wat kleine gebruiksvoorwerpen zoals visgraten kammen en naalden. Alles bij elkaar een kostbaar geheel, maar zelfs Ilia wist dat als dit nooit genoeg zou zijn om de volledige Wildtocht te bekostigen en daarna nog voorraad in te slaan voor de gemeenschap.

Ze schoof iets naar Odin toe. “Odin,” vroeg ze. “ik snap iets niet.” Het zachte gezang hield op en zijn ogen schoten open. In het vuur leken ze wel van goud. Hij gebaarde dat ze door kon gaan en ze vertelde wat haar was opgevallen. Een glimlach verlichte zijn gezicht en in zijn ogen kon Ilia zijn goedkeuring zien, maar ook, heel vluchtig, een zweem van teleurstelling. Ze snapte niet precies waarom. “Maak Eden even wakker als je wilt. Dan zal ik jullie beiden even iets uitleggen.”

Eden bleek een stuk dieper in slaap dan Ilia had verwacht en ze moest flink schudden en zijn naam fluisteren om hem wakker te krijgen. Het was zo stil en vreedzaam in het grotje, er hing zo’n serene sfeer, dat Ilia dat niet wilde verstoren door hardop zijn naam te zeggen. Hij schrok wakker. Na een paar keer met zijn ogen knipperen leek hij zich te herinneren waar hij was. Ilia trok hem mee, liet hem naar Odin plaatsnemen en ging zelf aan Odins andere zijde zitten.

"Ilia, leg even kort aan Eden uit welke vraag je had." Vroeg hij aan haar. "Nou, ik was toevallig naar de handelswaar aan het kijken en het viel me ineens op dat het eigenlijk niet zo veel is." Eden keek haar ongelovig aan. "Niet zo veel? Misschien dat jij niet zo veel hebt gedragen, mijn tas was anders aardig zwaar." Wrevel kleurde zijn stem. "Dat bedoelde ik niet Eden. Ik bedoel, hoe lang zijn we weg? Zeker een aantal maanden? Dus we moeten in ieder geval voor eten en ik denk ook onderdak zorgen. Daarnaast hebben we ook nog een lijst bij ons van spullen die we weer mee terug moeten nemen. Heb je die lijst gezien?" Eden schudde zijn hoofd. "Er staat ook hout op die lijst en ook wat metaal. Wat we bij ons hebben mag dan wel heel kostbaar zijn, ik weet het niet… het lijkt mij op een of andere manier gewoon niet genoeg."

Eden snoof en wilde antwoord geven, maar Odin was hem voor. "Ilia heeft wel gelijk Eden." De blik in zijn ogen getuigde van zijn ongeloof. Verbijsterd keek hij nogmaals naar de stapel spullen, taxeerde deze en leek zich toen een voorstelling te maken van alles wat daar mee gekocht moest worden. Zijn gezicht kreeg een begrijpende uitdrukking, toen vlogen zijn ogen open. "Waarom hebben we dan niet meer meegenomen?" Odin zuchtte. "Omdat we niet méér te verhandelen hebben." Hij dacht even na, de goede woorden zoekend. "We zijn een arm volk, qua natuurlijke bronnen. Jullie weten dat zelf ook wel: er is geen hout, geen metaal. Metaal kunnen we zonder, maar zeker in de winter is hout onontbeerlijk. En we hebben over het algemeen niks te ruilen." Hij staarde in de dansende vlammen. "We hebben nu mazzel dat we de walrustanden kunnen ruilen en dat we wat moskruid over hadden, maar normaal gesproken hebben we dat ook niet. De rest… is eigenlijk meer bedoeld als geschenk, aan vrienden of relaties. Dat heeft bijna geen handelswaarde." "Maar… de handelaren nemen wel altijd alles wat we nodig hebben mee terug." De vraag in de stem van Eden was overduidelijk. Odin leek zich schrap te zetten, zijn ogen bleven gericht op het vuur. Toen zakten zijn schouders iets in en bekende hij: "We werken voor hetgeen we nodig hebben."

"Wat!!" Eden was opgesprongen, ogen groot en glanzend. Ilia zei niks, ze zat versteend naar Odin, niet in staat te bewegen. Ze had al wel gedacht dat het misschien zoiets zou zijn, maar om het nu zo te horen deed haar toch schrikken. Haar eerste reactie was ook ongeloof, maar ze had de afgelopen maanden goed geleerd haar emoties onder controle te houden. Eden had hier blijkbaar meer moeite mee. Als een gekooid dier beende hij door de kleine grot heen, zijn vleugels hoog opgetrokken en uitgevouwen, klaar voor de aanval. "Dat kan niet! Dat mag niet! Waarom zouden wij moeten het werk moeten doen voor een stel van die smerige vastelanders?!" Hij gromde de woorden. "Werken als een stel arbeider! Dat is toch beneden onze waardigheid!" Het daagde Ilia dat Eden had gerekend op een hoge status, zowel bij de Aëri als op het vasteland. Hij wilde bewonderd worden, geëerd, hij wilde niet gebruikt worden als een willekeurige arbeider. Ilia zuchtte toen ze aan Bari dacht. Waren alle mannen zo? Zo belust op status dat ze al het andere uit het oog verloren? Nee, dacht ze toen, niet allemaal. Haar vader was anders en Odin ook.

"Eden, ga alsjeblieft even zitten." Odins stem onderbrak de woordenstroom van Eden. "Ik was al bang dat je zo zou reageren. Ik mocht vooraf niks vertellen, dat weten jullie al, en ik zag er tegenop om het jullie bekent te maken, al is het niet iets waarvoor ik me schaam. Ik moet ook duidelijk maken dat het werk wat ik doe, wat de andere handelaren doen, geen arbeiderswerk is." Hij beklemtoonde het woord en keek zijn zoon veelbetekenend aan. "Het is geen schande om te werken, zelfs niet als dit wel arbeiderswerk zou zijn. Ieder wezen moet eten, en dat moet verdiend worden." Het was geen berisping, maar de onderliggende gedacht was duidelijk genoeg. Eden keek nu bedremmeld, zijn eerdere woede en verontwaardiging weggevaagd door de woorden van zijn vader.

"Wat voor werk doen we dan? Ik bedoel, ik neem aan dat wij tijdens de Wildtocht gewoon mee moeten werken?" vroeg Ilia. Hoewel het idee haar ook helemaal niet aanstond, had ze zich er al wel bij neergelegd. Ze kon niet anders, wilde ze naar Wildtocht voltooien. En ze zou nooit ofte nimmer met hangende pootjes terug naar huis gaan, haar trost was daar veel te groot voor. "Over het algemeen worden we ingehuurd als boodschappers. We kunnen deze keer alleen opdrachten aannemen die ons langs dezelfde route als onze tocht voert, dus ik ben bang dat het werk wat beperkt zal zijn. Maar normaal gesproken gebeurt het regelmatig dat ik in een week meerdere plaatsen aandoe. "Hij grinnikte. "Wij zijn natuurlijk veel sneller dan die vleugelloze vastelanders." Goed, ze moest zichzelf bekennen dat dit niet eens zo slecht klonk. Eden keek nog sceptisch. Ilia kon een geeuw niet onderdrukken. De vermoeidheid was langzaam in haar botten geslopen en liet zich nu gelden. Odin zag het. "Kom op jullie. We gaan slapen. Morgen zullen we het vasteland bereiken en vanaf dan wordt alles anders. Ik denk niet dat jullie de eerste paar nachten goed zullen slapen, dus rust vanacht goed uit." Ilia had zich al in een van de ondiepe nissen in de grot genesteld, haar vleugels strak om zich heen geslagen. Het was een stuk krapper dan haar nis thuis, maar voordat ze zich daar druk over kon maken sliep ze al.

Het liep de volgende dag al tegen de avond toen ze het vasteland bereikten. De vlucht had toch langer gedacht dan Ilia had verwacht, maar het zien van het enorme stuk groen gekleurd land maakte de lange toch meer dan goed. Uit de zee rezen hoge rotsen, van de voor Ilia bekende lichtgrijze steen, maar daarop… Ze wist wat begroeiing was, wat bomen waren. Tenminste, dat had ze gedacht. De plaatjes in de woordenboeken van het Gemeenschaps waren niet toereikend geweest, dacht ze, toen ze landden op de met zacht mos begroeide plek die Odin als landingsplaats had uitgekozen. Het was een redelijk kleine open plaats op een uitstekend stuk

ots, omringd door bomen en laag struikgewas. Onder hen beukte de zee tegen de voet van de rots; het vertrouwde geluid vormde een scherp contrast met het beeld wat Ilia voor zich zag. Het was adembenemend en voor een lang ogenblik kon ze niks anders dan verwonderd om zich heen kijken.

Haar aandacht werd naar de lucht getrokken toen een aantal luid krijsende vogels richting zee vlogen, achter elkaar aan dartelend. Ze ving een korte glimp op van gele snavels en felle zwarte ogen in een grijswit verenkleed. "Meeuwen." Hoorde ze Odin zeggen. "Onze eilanden zijn te koud voor ze." Het duizelde haar. Zoveel nieuws… het was nooit in haar opgekomen dat het vasteland zo mooi kon zijn.

"Hmmpf… het stinkt hier." Eden was overduidelijk niet zo onder de indruk. Ze wierp hem een korte blik toe. Zijn ogen dwaalden langs de rij bomen, zijn neus gerimpeld en zijn vleugels nog half uitgeslagen, als hij elk moment weer zou vertrekken. Ilia snoof de lucht op. Ja, het rook inderdaad anders. Naast de bekende geur van zout en water, rook ze ook iets wat ze niet kon thuisbrengen. Het deed haar een beetje denken aan versgeschraapt moskruid, maar veel sterker en donkerder. Niet onaangenaam, vond ze zelf. "Vader, zullen we verder gaan? Ilia kan onderweg ook wel naar die groene onzin blijven gapen." Irritatie klonk duidelijk door in zijn stem. Ilia onderdrukte haar kwaadheid, maar kon een zelfvoldane glimlach niet onderdrukken toen een heftige windvlaag hem uit zijn evenwicht bracht en op zijn knieen in het mos deed belanden. Net goed! Met een vies gezicht stond hij snel op, driftig de groene strepen van zijn schubben vegend.

Odins gezicht was uitdrukkingsloos, maar Ilia meende een kleine trilling bij zijn mondhoek te zien. En weer de droefheid die ze de vorige avond had opgemerkt. Ze vroeg zich af of ze zich het maar verbeeldde, de emotie was zo snel weer verdwenen dat het leek alsof die er nooit was geweest. "Ik wilde vandaag eigenlijk niet meer verder gaan. Vanaf hier gaan we namelijk te voet verder." Zelfs Ilia was even verbijsterd. Te voet? Waarom? Vliegend zou het zo veel sneller gaan. Odin leek hun gedachten te kunnen lezen. Waarschijnlijk had hij bij zijn Wildtocht precies hetzelfde gedacht. "Het gaat er bij de Wildtocht niet om dat we zo snel mogelijk van plek naar plek gaan. Het doel is het vasteland te leren kennen, de wezens die er leven en de manier van leven. Zodat… jullie als handelaar weten hoe het er aan toegaat." Zijn stem had even geaarzeld bij het woord jullie en zijn ogen hadden die van Ilia gevangen. Ze wist waar hij over viel. Ze kon geen handelaar worden, ze kon niet nog meer regels breken. Wat was haar doel dan? De altijd aanwezige trilling in haar botten werd even heviger als om haar ergens aan te herinneren. Ze wist waaraan, ze had geen herinnering nodig. Maar dan nog… wat was haar uiteindelijke doel dan?

"Bah, rottige stinklucht. Stomme bomen. Waarom lopen als we dit rotbos kunnen vermijden?" Eden verwachtte geen antwoord, hij was al de hele ochtend in zichzelf aan het mompelen. Eigenlijk zelfs al vanaf het moment dat Odin had besloten dat ze op de landingsplek zouden overnachten en daarna te voet verder zouden gaan.

In de vroege ochtend, toen de zon nog nauwelijks op was, waren ze op weg gegaan. Ilia had na de landing al in de nabije bosjes rondgezworven, daarbij helemaal geen aandacht bestedend aan het opzetten van het kamp, wat ze vanaf nu elke avond zouden doen. Vanuit haar ooghoek zag ze Eden worstelen met het tentdoek, maar ze bleef betoverd door de manshoge bomen met hun smaragdgroene naalden. Odin had haar een aantal keer geroepen, toen hij geen reactie kreeg schudde hij zijn hoofd en zei tegen niemand in het bijzonder: "Dat wordt nog wat als we verder het binnenland in gaat." Ilia had hem gehoord, maar niet begrepen, wat kon er nou fascinerende zijn dan dit? Zelf de geluiden, het geritsel en gekraak, was anders dan thuis. Pas toen het volledig donker was geworden en zelf Ilia moeite kreeg met zien, besloot ze te gaan slapen.

Ondanks de korte hoeveelheid slaap was ze nu niet moe. Er was te veel te zien, te veel te horen, zelfs te veel te ruiken. Odin had ze naar een licht uitgesleten pad door de bomen geleid, wat ze nu al de hele dag hadden gevolgd. Ze hadden stevig doorgelopen en de spieren in Ilia’s bovenbenen waren al een tijdje terug begonnen te branden. Ze hadden een aantal andere paden gekruist en de enige woorden die deze dag werden gesproken was de uitleg van Odin over de bestemming van die paden. De bomen waren tegen het eind van de dag hoger geworden, groter dan Ilia zich een voorstelling had kunnen maken. Tussen die bomen sloegen Odin en Eden kamp op, terwijl Ilia probeerde een vuurtje te stoken. Het lukte maar net en het walmde erg, ze had nooit geweten wat er een verschil was tussen het droge hout wat op de eilanden beschikbaar was en het levende hout van dit bos.

De dag daarna verliep hetzelfde, min of meer. Ilia begon gewend te raken aan al het nieuws en liep alsof ze nooit anders gedaan had. Ze miste het vliegen, haar vleugels jeuken van de drang om zich uit te slaan en op te stijgen op de naar dennen geurende wind. Maar Odin had het ze verboden. Ze zouden het eerste stuk te voet afleggen, zoals de rest van de wereldbewoners.

Ze eerste daarvan kwamen ze vlak na de middag tegen. En wat Ilia ook had verwacht, dit was het absoluut niet. Luid geschreeuw kondigde de Mense al aan voordat de Aëri ze konden zien. Hoewel het lawaai hard genoeg was om een compleet dorp wakker te maken, bleken het maar een viertal mannen te zijn. Het was een eindje verderop, maar met haar scherpe ogen kon ze ze duidelijk zien. In de naam van de wind, wat was het een lelijk volk! Het waren kleine, gedrongen mannetjes, met een gelige huid. Met een kále huid! Het verbaasde haar absoluut niet dat twee van de vier zich met iets van dekens of lappen stof hadden omwikkeld, ze kon zich niet voorstellen hoe koud het was zonder de bescherming van haar schubben. Die andere twee moesten het wel koud hebben, zeker nu ze zich afspoelden in het water. Eén van de mannen draaide zich om terwijl ze stond te kijken. Geschrokken tot in haar botten wendde ze haar ogen af. “Odin!” fluisterde ze, “Wat is dit voor volk?? Ze lopen gewoon maar rond met hun… Hebben ze geen fatsoen!? Kunnen ze niet die... hun… eh… je weet wel…Kunnen ze die niet gewoon terugtrekken? Wat onfatsoenlijk!” Tot haar verbazing schoot Odin in de lach. “Ilia, Mense kunnen hun geslachtsdelen niet terugtrekken. Ze hebben geen schubben waar ze ze achter kunnen verbergen. Daarom dragen ze kleding. Tenzij ze een bad nemen natuurlijk.” Ze kon niks uitbrengen. Tussen haar wimpers door gluurde ze nogmaals naar de Mense, die zich intussen weer hadden aangekleed. Toen ze weer opkeek, bleken Odin en Eden alweer verder te zijn gelopen. “Ilia, kom op. We zijn bijna bij de overnachtingsplek en dan zie je nog genoeg Mense. Probeer niet te staren.”

Het niet-staren bleek lastiger gezegd dan gedaan. Het was druk op de open plek waar ze hun kamp op zouden slaan. Ze keek haar ogen uit, ze was nog nauwelijks bijgekomen van de eerste Mense die ze gezien had, nu zou ze tussen ze overnachten. Ze was überhaupt nog nooit tussen zoveel personen geweest en het maakte haar benauwd. De blikken die de Mense-mannen op haar wierpen lieten haar hart sneller kloppen en het koude zweet kriebelde langs haar ruggengraat. Ze probeerde zich niet te laten kennen en liep zo nonchalant mogelijk achter Odin aan. Ze probeerde subtiel zijn aandacht te trekken, maar hij liep stevig door zonder achterom te kijken. Toch leek hij haar ongemak opgemerkt te hebben, want hij liep net zo lang door tot ze bij de rand van het veld aankwamen, waar het rustig was. De Mense die er waren, wierpen het nieuwe gezelschap een korte nieuwsgierige blik toe, maar bleven niet zo ombeschaamd kijken als de grotere groepen waar ze net langs waren gekomen.

Een van de Mense stond op en liep naar ze toe. “Vriend Odin! Hoe staat de wind? Ik heb net gegeten, anders was je van harte welkom geweest om mijn maaltijd te delen.” Hij sprak in het Aërisch, maar met zo’n zwaar accent en zulke slechte grammatica dat Ilia het nauwelijks kon verstaan. Odin lachte en greep de onderarm van de vreemdeling stevig vast. “Keris! Ik had gedacht dat je Aërisch niet slechter kon worden, maar ik heb me duidelijk vergist!” hij antwoordde in het Gemeenschaps, zijn toon en lichaamshouding zo hartelijk –zo anders dan wat Ilia gewend was, zo onbehoorlijk bijna- dat Ilia zich even moest afvragen of het echt wel Odin was waar ze naar keek. Toch ging haar hartslag door deze begroeting langzaam naar beneden. Dit was duidelijk een vriend.

“De wind komt uit de goede hoek, mijn vriend. De jouwe hopelijk ook?” Keris antwoordde bevestigend, nu hij in het Gemeenschaps antwoordde kon Ilia hem een stuk beter volgen. Odin wenkte Ilia en Eden dichterbij. “Keris, dit zijn mijn zoon Eden Adelaar en mijn di-enari Ilia Golfbreker. Eden, Ilia, dit is een goede vriend van mij, Keris Aliabanti.” Ilia wist niet wat di-enari betekende, maar ze zag Eden zijn kaken iets verstrakken voordat hij zichzelf dwong te glimlachen naar Keris. Keris schudde beiden de arm, zijn blik bleef op Ilia rusten. Niet opdringerig, maar nieuwsgierig. Tcoh maakte het haar ongemakkelijk en blozend wendde ze haar ogen af.

“Het spijt me als ik onbeleefd lijk, vrouwe, maar ik heb nooit eerder een vrouw van uw volk gezien.” Zijn toon was formeel, maar de bewonderende blik in zijn ogen deed een nieuwe golf van bloed naar haar gezicht stomen. Het was maar goed dat de avondschemering het gehele veld in een rode gloed dompelde, dacht ze. Toch voelde ze zich niet bedreigd, hij leek niet onvriendelijk. “Aangenaam heer Aliabanti. Wees gerust, ik voel me niet beledigd. Ik heb vandaag ook voor het eerst Mense gezien, dus ik kan me uw verwondering goed voorstellen!” Het gelige gezicht spleet open in een brede glimlach. “Je, vrouwe, zegt u maar je, gewoon Keris! Dan zou ik graag met u van gedachten willen wisselen over onze volkeren als u daar tijd voor heeft.”

Ilia wierp een schuine blik op Odin, ze wist niet wat ze daar op moest antwoorden. Aan de ene kant wilde Ilia meer leren over dit lelijke volk, dat zo anders was van haar eigen ras, aan de andere kant had ze de behoefte om alles even te laten bezinken. “Misschien dat dat wellicht voor een ander moment geschikter is, Keris.” Hielp Odin haar. “ Het is een lange dag geweest en we zijn denk ik allemaal toe aan rust. Zou je me in plaats daarvan naar de algemene etensvuren kunnen brengen?” Dat bleek geen probleem te zijn en met een laatste blik op Ilia liep hij voor Odin uit naar het drukkere gedeelte van het veld. Odin draaide zich nog even om. “Zouden jullie terwijl ik weg ben het kamp op kunnen zetten?” Hij wachtte niet op een antwoord.

Ilia keek Eden aan. “ Weet jij hoe je kamp opzet?” Eden gromde iets en begon met boze bewegingen een tentdoek uit een tas te halen. Zijn gezicht bleef afgewend toen hij Ilia toesnauwde dat ze de dekens moest pakken en een vuur moest maken. Ilia vermoedde dat hij net zo moe was als zij en daarom zo kwaad was. Ze besloot er niet op te reageren, de nieuwe indrukken die ze vandaag had gekregen maakten haar ook wat kriebelig en ze had geen behoefte aan ruzie. Snel had ze een klein vuurtje opgebouwd en een er pannetje gevuld met Hallas boven gehangen, ze snakte naar iets bekends, iets van thuis.

De hallas was klaar toen Eden naast haar kwam zitten. De tent stond volledig opgezet achter hem, meer nodig omdat het tentdoek wat privacy boodt dan om ze te beschermen tegen de temperatuur. Het was al een stuk warmer dan Ilia gewend was. Ze stak Eden een mok toe, die hij dankbaar aanvaarde. De strakke lijnen rond zijn ogen verzachtten iets en hij mompelde een zacht bedankje. Ook Odin bleek wat eten veroverd te hebben en kwam teruglopen. Keris was er niet bij. “Ik heb het maar op vis gehouden, morgen proberen we wel wat nieuwe smaken.” Hij leek in een uitzonderlijk goed humeur. Hij droeg een drietal grote spiezen met een Ilia onbekende vissoort en gaf ieder er een. Plotseling was ze uitgehongerd, zonder er op te letten dat hete voedsel haar tong verbrandde schrokte ze alles naar binnen. De vis smaakte verassend goed, gemarineerd met kruiden die ze niet kon thuisbrengen.

Zo zaten ze een tijdje naast elkaar, rond een vuurtje dat meer licht gaf dan warmte. Het was een kameraadschappelijke stilte en Ilia genoot er intens van. In de verte zag ze de grotere vuren waar werd gekookt en waar nog wat handel werd gedreven, de rest van het veld was bezaagd met vuurtjes zo klein dat het speldenprikjes leken De hemel was diepzwart, uitgestrekt totdat hij verdween achter de bomen rond het veld en bezaaid met sterren. Minder zichtbaar dan thuis leek het wel, maar wel dezelfde.

Ze werd wakker toen de zon nog maar net boven de horizon was uitgekomen. Het was warm in de tent en benauwd, met drie lichamen zo dicht op elkaar, ondanks dat de dag druilerig en koud was begonnen. Zo zachtjes mogelijk probeerde ze de tent uit te scharrelen, maar kon niet voorkomen dat ze over Edens voeten naar buiten struikelde. Ze hoorde hem zachtjes vloeken en kon een grijns niet onderdrukken.

Het verbaasde haar dat zowel Odin als Eden goed hadden geslapen. Ze was zelf een paar uur terug pas in slaap gevallen. Ze was niet meer gewend om op de grond te liggen, zeker niet met twee anderen zo dicht in de buurt. Ze kon haar vleugels nergens kwijt.

Ilia pookte het nog smeulende vuurtje op. Toen pas viel het haar op dat er in de loop van de nacht nieuwe bezoekers naar het veld waren gekomen en dat deze hun plek ook in de luwte hadden gezocht, niet ver van hun eigen kamp. Ze besteedde er niet te veel aandacht aan, de bezoekers hadden zich in dekens gewikkeld, een ervan leek op het punt te staan om wakker te worden en Ilia wilde niet betrapt worden op staren. Stiekem volgde ze de beweging van de wakker wordende man, want aan zijn lengte te zien was het dat, tot hij opstond en de deken van zich aftrok.

Plotseling was het alsof ze niet meer kon ademen. De man, het wézen, was zonder enige twijfel het mooiste wat ze ooit had gezien. In een eerste oogopslag leek hij veel op een Aëri, geschubt, lang en slank. Maar de handen en voeten waren niet geklauwd, tussen de lange vingers en tenen liepen fijne membranen. De schubben waren oneindig veel fijner dan die van een Aëri, zo fijn dat ze naadloos in elkaar over leken te lopen. Een zachte parelmoeren glans deed het grijze ochtendlicht weerkaatsen. Zelfs de hoofdhuid was bedekt met schubben, en Ilia vermoedde dat als hij zich om zou draaien ze deze zou zien doorlopen over de gezichtshuid. De oren van het wezen, de man, zaten plat tegen het hoofd. Maar was haar adem had doen stokken was zijn kleur.

Een diep koperrood glansde in het ochtendlicht. Een enkele streep, lopend over het midden van de schedel, over de ruggengraat, eindigend bij het stuitje, was een paar tinten lichter –bijna goudkleurig. Ze had nog nooit zoiets gezien. Ze kon haar ogen niet van de man afwenden, zelfs niet toen hij zich omdraaide en zijn ogen de hare vingen. Ze waren zwart, puur zwart. Vissenogen, dacht ze eerst, maar oneindig veel expressievoller. Die ene seconde leek een eeuwigheid te duren en in die seconde vielen alle stukjes op hun plaats. Toen was het moment voorbij en besefte Ilia dat ze, ondanks haar goede voornemen, aan het staren was. Ze bloosde en wendde haar hoofd af, maar niet voordat ze had gezien dat de man ook naar haar staarde. In het moment dat ze zich had afgewend had ze de gezichtsuitdrukking op het brede gezicht gezien en ze vermoedde dat zij net zo naar hem had gekeken.

Ze was blij dat op dat moment Odin de tent uit kwam. Deze zag de nieuwe bezoeker, maar liet niks merken van de verbijstering die Ilia even tevoren had gevoeld. Misschien had hij deze wezens eerder al gezien, anders kon hij zijn verbazing erg goed verbergen. Ze schoof hem de mok hallas toe die ze net had volgeschonken. Zwijgend dronk ze haar eigen kop leeg. Vanuit haar ooghoek zag de vreemdeling Odin toeknikken. Later zag ze anderen onder hun dekens vandaan komen. Twee van dezelfde vreemdsoortige wezens, de ene rossig, de andere meer goudkleurig. De eerste vreemdeling stond er nog, haar zijdelings blik ontwijken.

Odin merkte haar blik wel op. "Oci. Het zeevolk." Zo nonchalant als ze kon opbrengen haald Ilia haar schouders op. Odin liet zich er niet door beetnemen en grinnikte. "Kom Ilia, het wordt tijd dat ik jullie het kamp eens ga laten zien. Eden! Wakker worden luilak!" Ilia staarde hem aan. Het leek alsof hij ineens een compleet andere man was geworden nu hij in deze omgeving was. Ze gluurde voorzichting om zich heen, in de verwachting afkeurende blikken op zich gericht te zien. Niemand leek echter op hen te letten. Sterker nog, dezelfde geluiden leken ook uit andere tenten te komen. Toen zag ze het verbouwereerde gezicht van Eden uit de tent staren, net zo geschokt als dat van haar, en schoot ze in de lag. Wat een andere cultuur heerste hier, zo ongedwongen. Het zou nog wel even duren voordat ze daar volledig aan gewend was.

Hoewel anderen de rest van de dag niet noemenswaardig zouden vinden, verwonderden Eden en Ilia zich overal over. Ilia met grootogig enthousiasme, Eden met zorgvuldig verborgen nieuwsgierigheid. De centrale etensvuren, waar iedereen gezamenlijk kon koken of bij een van de vele venters de meest uiteenlopende gerechten kon kopen, het gemoedelijke onderhandelen en ruilen wat de gehele dag door leek te gaan, de nieuwe gezichten, alles leek even vreemd. Halverwege de dag sloot Keris zich bij hen aan, Odins uitleg kruidend met grappige anekdotes.

Hoewel Ilia eerst flink moest wennen aan zijn knauwende accent en nogal grove humor, was ze aan het eind van de dag gesteld geraakt op de onbehouwen Mense. Aan de ene kant vond ze het dan ook jammer dat Odin zijn aanbod om samen de avond door te brengen afwees. Aan de andere kant was ze zo moe dat ze zich met moeite een weg vond naar hun eigen kamp.

Ondanks het gebrek aan privacy besloot ze niet in de tent te slapen. De frisse lucht, hoe koud ook, deed haar goed en ze voelde zich ongemakkelijker in de kleine tent dan hier in het open veld. Ze knielde, vouwde haar vleugels wat uit en zette de onderrand stevig in de rulle aarde. In haar nis zou ze tegen de stenen achterwand kunnen leunen, haar vleugels rustend in de specifiek daarvoor bedoelde inkepingen, maar op deze manier zou ze ook voldoende ondersteund zijn. Ze werd er een beetje gek van om continu haar vleugels in de houden zonder de ontspanning van het vliegen. Om zo te zitten was dan ook echt een opluchting en de slaap kwam bijna onmiddellijk.

Keris bleek niet alleen een aangenaam persoon te zijn, hij bleek ook werk voor ze te hebben. “Ik heb een bericht voor een zakenrelatie van me in Brassa en wil dat graag voor het eind van deze zevendag laten bezorgen. Ligt dit op de route van je Wildtocht, Odin?” Ilia verbaasde zich steeds weer over de kennis die Keris leek te hebben van de Aëri. Ze wist dat Brassa niet op de route lag, maar meer zuidelijk. Ze zouden die plaats, volgens Odin bekend vanwege de helende zoetwaterbronnen, pas halverwege de reis aandoen, waarna ze terug naar het zuiden zouden trekken om tot slot langs de kust weer naar het Noorden te trekken. Ze zag Odin twijfelen. Hij wilde duidelijk zijn vriend niet teleurstellen en de eerstvolgende Aëri handelaar die het vasteland zou aandoen, zou nog zeker een zevendag op zich laten wachten. Toch zou hij het aanbod afslaan, zag ze.

Nee! Haar botten begonnen weer te zingen. Zonder na te denken legde ze haar hand op Odins arm om hem tegen te houden. “We doen het. We brengen die boodschap naar Brassa.” Eden keek haar onderzoekend aan, duidelijk ontstemd. Ze wist niet wat hij in haar gezicht zag, maar het overtuigde hem om niet tegen haar in te gaan. Hij knikte eenmaal en keerde zich toen naar Keris. “Dan lijkt het me goed dat we een plek zoeken om een prijs af te spreken. Deze kinderen hoeven daar niet bij te zijn. Ze kunnen niet alles aan hun Wildtocht versnellen.” Ilia beet op haar lip. Gedeeltelijk van schaamte, maar ook van woede. Ze was geen kind meer! En ze had ook niet de behoefte om de tocht te versnellen. Dat begreep hij toch wel? Toch zei ze niks. Ze had haar zin gekregen, hoe onorthodox haar wens ook was. Ze had het eigenlijk wel verdiend dat hij haar even op haar plaats zette.

Eden liet het minder makkelijk over zich heen komen. Zijn stille gemok van de afgelopen paar dagen, met een reden die Ilia nog steeds niet had doorgrond, had zich ontwikkeld tot een kwaadheid die nu in volle kracht de kop opstak. Ook Eden had de afgelopen paar dagen gemerkt dat de strakke regels van thuis hier niet meer golden en hij was dan ook niet van plan om zich in te houden. “Hoe haal je het in je hoofd!?” Hij beende heen en weer voor de tent. Het deerde hem niet dat in de naburige kampen hem zijn stem hoorden verheffen, ze verstonden hem toch niet. “Niet alleen wordt IK nu ook weggewuifd als een of ander nukkig kind, je zorgt er ook nog eens voor dat we nu al meteen moeten werken! Kon je er niet even mee wachten om ons als loonslaven aan deze inferieure beesten te binden? Nee hoor, de kroonprinses moest haar verwende zin weer krijgen.” Zijn stem sloeg over. In de korte stilte die viel toen Eden zich probeerde onder controle te krijgen, herpakte Ilia haar waardigheid.

Tijdens zijn tirade had ze alleen maar met open mond naar hem kunnen staren. Geschokt over zoveel respectloosheid, zich schamend door de nieuwsgierige blikken uit de andere kampen. Ik het direct naastgelen kamp zat de rosse Oce met ongegeneerde nieuwsgierigheid te staren. De koperkleurige man leek geen aandacht aan het tafereel te besteden, maar zijn houding was merkwaardig gespannen. Juist al de blikken zorgden ervoor dat ze weer tot haar positieven kwam. Ze zou zich niet zomaar laten uitfoeteren!

Ze rechtte haar rug, onbewust haar vleugels wat uitspreidend om zich wat meer overzicht te verlenen. Maar nog voordat ze meer dan één stap richting Eden had kunnen nemen, nog voordat ze meer had kunnen zeggen dan: “Eden, doe…” stond hij ineens voor haar. “Zeg niet wat ik wel of niet moet doen!” Hij schreeuwde nu en duwde haar terug. Uit haar evenwicht gebracht wankelde ze naar achteren, bleef toen met haar voet in een van de dekens haken en viel naar achteren. Het was geen harde duw geweest en ook geen harde val, maar meer pijnlijk had het niet kunnen zijn. In de Aëri cultuur was alles gebaseerd op respect voor de vrouwtjes en zelfs zo’n simpele duw als deze zou thuis reden zijn geweest voor een zware straf. Hier zag ze alleen goedkeurende blikken om zich heen. Ze had niet beseft dat Mense van mening waren dat de man superieur was en de vrouw zich aan zijn wil hoorde te onderwerpen. Hun hoffelijke houding naar haar toe had haar zand in de ogen gestrooid, maar ze had dan ook nog niks gedaan wat tegen de wens was van de mannen in haar gezelschap. Nu het overduidelijk was dat ze Eden had willen tegenspreken, vonden ze dat Eden in zijn recht stond. Zelf hadden ze dat niet in het openbaar gedaan, maar dit was natuurlijk een heel ander volk.

Met moeite onderdrukte Ilia haar tranen. Ze krabbelde overeind. Achter Eden zag ze Keris staan, bijtend op zijn wang, als enige twijfelend of hij in moest grijpen. Nee, niet als enige. De koperkleurige Oce was ook opgesprongen. Hun ogen vonden elkaar even en ze zag dat hij even geschokt was als zij zich voelde. De Oci waren blijkbaar ook een meer matriarchale gemeenschap. Toen ze haar ogen afwendde zag ze Eden weer naar haar toe lopen. Ze zette zich al schrap, maar toen verscheen de grote vorm van Odin tussen hen in. Hij zei niks. Omdat zijn gezicht naar Eden was gekeerd zag ze zijn uitdrukking niet, maar Eden deinsde erdoor naar achteren. De nieuwsgierigen die alles gevolgd hadden schenen te begrijpen dat het spektakel was afgelopen en vestigde de aandacht weer op hun dagelijkse bezigheden. Pat toen alle ogen ergens anders op waren gericht, of zo leek het, liet Ilia een onderdrukte snik ontsnappen. Odin hoorde het en draaide zich naar haar om. Hij wilde zijn arm om haar heen leggen, maar ze trok zicht terug en rende zonder een woord te zeggen weg. Nog voordat ze het veld af was, steeg ze op, verwonderende kreten van de Mense ontlokkend. Ze konden haar wat, dacht ze. Pas hoog in de lucht, met de vertrouwde wervelingen om zich heen en de thermiek die haar nog hoger dreef, durfde ze haar tranen de vrije loop te laten.

Ze vloog zolang ze kon. Eerst om tot rust te komen, daarna vooral om te genieten van de vlucht zelf. Het vliegen wat ze de afgelopen paar dagen zo gemist had. Het was korter dan ze had gehoopt. De dagen van inactiviteit hadden haar zorgvuldig getrainde uithoudingsvermogen geen goed gedaan. Toch was ze er nog niet klaar voor om terug te keren naar het kamp. Ze landde bij een kleine rivier in de buurt. Waarschijnlijk was dit hetzelfde riviertje waar ze haar eerste blik om Mense had geworden. Het was bijna niet te geloven dat dat nauwelijks meer dan een dag geleden was. Er leek door die ene uitbarsting van Eden meer veranderd te zijn dan een een hele dag tussen een vreemd volk had kunnen doen. Haar hele blik op de wereld was veranderd. Ze wilde naar huis. Naar haar veilige omgeving. Zelfs al zou dat betekenen dat ze de rest van haar leven genegeerd zou worden. Daar wist ze tenminste waar ze aan toe was. Ze was klaar met die stomme Wildtocht, ze ging naar huis!

“Je hebt het beloofd, Ilia Golfbreker van de Aëri!” De stem galmde door haar hoofd. De plotseling pijn in haar botten deed haar tegen de grond storten, de ongenadige stem in haar hoofd deed haar naar haar slapen grijpen. “Je hebt het beloofd.” Beelden van een verwoestte wereld verschenen voor haar ogen. De stem klonk zachter nu. Smekend bijna. “Je hebt het beloofd.” Het geluid stierf weg, de pijn met zich meenemend. Toch kon Ilia pas na een paar minuten opstaan, met knikkende knieën en nieuwe tranen op haar wangen. Oh heren van de wind, wat was dat? Aan wat voor wezen had ze haar belofte gedaan? Wat kon zij nou doen, zo zwak als dat ze was? Toch zou ze zich aan haar belofte houden, ze had haar rol te spelen in een groter geheel. Het wezen had dat niet gezegd, maar dat wist ze. Dat kon niet anders. En dat zou ze ook doen.Maar ze was klaar met de Wildtocht. Ze zou naar Brassa vliegen en kijken waar haar zingende beenderen haar van daar uit heen zouden leiden. Met of zonder Eden of Odin. De beslissing gaf haar de rust en zekerheid die ze nodig had om terug te keren naar het kamp. Daar was het stil en donker. De confrontatie zou tot morgen moeten wachten.

Intermezzo: Moeder

Ik begin het me te herinneren. Niet alles. Flarden, stukjes en beetjes. Ik weet mijn eigen naam nog niet, maar de ergste wanhoop is verdwenen. Mijn herinneringen komen terug. Dat is geruststellend. Het is nog niet alles, maar het is een begin. De reden voor deze ontwaking. Ik weet het weer. De reden van mijn verminkte lichaam en mijn lange sluimering. Ik herinner me weer de oorlog, die gruwelijke slachtpartij.

Weer voel ik die onbeschrijfelijke scheut van pijn als ik denk aan mijn kinderen. Zovelen gestorven in een oorlog die ik zelf ontketende. Of is dat wel zo? De reden van de oorlog blijft in het duister, net buiten mijn bereik. Dat komt later, daar vertrouw ik op. Daar hoop ik op, op antwoorden die dit allesomvattende schuldgevoel kunnen verdrijven.

Mijn Kinderen! Het spijt me zo!

Ik heb ze vermoord. Duizenden. Miljoenen. Misschien wel meer. Ik heb van ze gehouden, zoals een moeder van haar kinderen houdt. Zoveel weet ik nog. Ik houd nog steeds van ze. En toch zie ik het in de beelden in mijn hoofd. Ik heb ze vermoord. Ik ben tegen ze ten strijde getrokken, in een vlaag van woede, en in die ongelijke strijd heb ik ze afgeslacht. Pijn en schuldgevoel verscheuren me en doen me uitkrijsen van verdriet.

Waarom? Hoe kon ik dit doen? Mijn kinderen…

Ze leven nog. Een paar, veel minder dan eerst, maar ze leven nog! Ik voel het. Ik nem me voor om ze kostte wat het kost te beschermen. Toch voel ik een steek van twijfel. Want had ik me dat de vorige keer ook niet voorgenomen?

De witte lijn

2009-12-24T20:05:00.001+01:00

Ik staarde naar de lijn
schreeuwend wit op asfaltzwart.

In een lichte buiging voor mijn voeten langs
tartte hij me
noemde me een lafaard
daagde hij me uit die ene kleine stap te nemen
die ene stap te ver voor mij.

Daar lag mijn grens
maar ik stond al op het randje van
de toegang naar het duister.
Zo symbolisch in de werkelijkheid
die zwartheid na de lijn.

Mijn voet verplaatste zich
mijn o zo dappere rechtervoet
tot over die witgeverfde grens op asfaltzwart
en mijn onzichtbare barrière.

En daar
net over de grens
bleek de zon te schijnen

Daar sta ik

2009-12-22T08:39:00.000+01:00

De pijn in jouw lichaam
was de pijn in mijn hart
voor jou moest ik doorgaang
jij gaf mij kracht

Wat we deelden was samen
maar vaak ook alleen
toch was ik daar altijd
je was nooit écht alleen

Zolang jij niet opgeeft
zal ik daar zijn
voor jou en door jou
dwars door alle pijn

Zomaar

2009-12-17T08:38:00.000+01:00

Gedichten van mij
en gedichten van jou
gedichten van iemand waar ik niet van hou

Gedichten van iemand
die nooit meer komt
gedichten die zomaar ontstaan in mijn mond

Zomaar...

Jaloers?

2009-11-20T12:55:00.001+01:00

Tsk, zie haar lopen dan… Veel te korte rok, te veel decolleté. Wat een slet is het ook, dacht ik minachtend, terwijl ik stiekem mijn t-shirtje een flink stuk naar beneden trok.

Kapotte deken

2009-11-17T08:37:00.000+01:00

Ik ben kapot
van binnen
Er is teveel getrokken
er is te veel gesjord
en nu ben ik gescheurd

Een kapotte
lapjesdeken
steeds weer stukgetrokken
ook steeds weer hersteld
maar bijna niet meer maakbaar

Ik heb geen warmte
meer te geven
Ik ben een nutteloze deken
Ik ben een nutteloze Noor
want ik ben gescheurd

Dromen

2009-11-17T08:36:00.000+01:00

Op mijn bed lig ik te dromen
over paleizen en kastelen
over blauwe meren en rivieren
die door een groen bos stromen

Over prinsen op witte paarden
over feeen en kabouters
over eenhoorns in het bos
en mannetjes met lange baarden

Maar dromend over hoge bomen
worden bossen steeds gekapt
en drooggemaakte rivieren
zullen nooit meer stromen

En de prins op het witte paard
zie je ook bijna nooit meer
en denken over mooie feeen
is het ook al niet meer waard

Uit niets dan vage gedachten
daaruit bestaat dan die droom van jou
en dan is het het echt niet meer waard
daarop te gaan wachten

Man

2009-11-16T12:39:00.001+01:00

She stared. No, she must have misunderstood him. Did he really just call her a mán?

Lange dag

2009-11-11T13:47:00.001+01:00

De dag duurde lang. Die tien minuten leken wel een uur te duren. Wat zou ze blij zijn met de oneindigheid, die zou tenminste sneller voorbij zijn dan deze dag. Hmmm… had ze eigenlijk wel nieuwe batterijen in haar horloge gedaan?

Crap

2009-11-09T11:08:00.001+01:00

"I'm not putting up with this crap!!" she screamed at the top of her longs, while furiously stomping on the big heap. Great, not the crap got everywhere. This probably was not a good idea.

Voor eeuwig een middeleeuwer

2009-11-07T14:46:00.003+01:00

In het kleine achterbuurtstraatje werd luidruchtig een potje basketbal gespeeld. Carla Genker probeerde een schot op de basket. Ze miste. Plotseling greep een lang slank meisje de bal. Ze droeg niet zoals de meeste meisjes een strak truitje en een rok, maar een jongensachtig t-shirt, een spijkerbroek en een rode pet waar haar donkerblonde haar onderuit golfde. Carla herkende haar meteen. “Samantha, je bent terug.” Lachend draaide Samantha van Berken zich om. “Natuurlijk, wat moet je zonder mij beginnen?” De twee hartsvriendinnen vielen elkaar om de hals. Het was een jaar geleden dat ze elkaar gezien hadden. Samantha werd door haar moeder het huis uitgestuurd, omdat ze tijdens een flinke vechtpartij de neus van een jongen had gebroken. Haar moeder vond dit te veel, het was al de derde keer. Ze kon naar haar tante.
Carla’s vriend Thomas en zijn broer Simon seinden “Time-out”. Lang stonden ze voor Samantha gewoon te kijken. De andere kinderen waren stil. Eindelijk zei Simon: “Welkom thuis, zusje.” Hij sloeg een arm om de schouders van zijn jongere zus. Alles was vergeten en vergeven.

In zijn werkplaats bevestigde Prof. Herman von Dragner de laatste draadjes aan elkaar. Zijn tijdmachine was klaar, na drie lange jaren werken. Er was alleen nog één probleem: wie moest hem uitproberen? Hij piekerde en dacht, peinsde en zocht, tot hij het antwoord vond.
Het moest iemand zijn waar niemand wat om gaf, een weeskind of een kind uit de sloppenwijken. Dus ging hij naar de achterbuurten van de grote stad. Meteen vond hij wat hij zocht, een viertal tieners stond tegenover een paar grote jongens van rond de achttien. Ze scholden dat het een lieve lust was. De jongste van de vier, een meisje met een rode pet en een jongens t-shirt rende weg en kwam even later terug met een levensgrote buldog. De hond gromde tegen de jongens, die er meteen vandoor gingen. Lachend keken de kinderen ze na. “Goed gedacht. Maar ik zal deze hond maar snel weer terugbrengen Samantha, want zijn eigenaar komt er al aan.” Samantha keek om. Een man met een boos gezicht stormde op haar af. “Bedankt voor de tip, Simon.” Snel liet ze de hond los en rende met haar vrienden mee een andere steeg in. De man foeterde nog na. “Stomme achterbuurters. Voor mij part vliegen ze terug naar de Middeleeuwen, dan heb ik er tenminste geen last van.” Prof. Von Dragner grinnikte, dat was hij nou net van plan.

Een paar dagen later liet de professor een grote machine op een plein zetten in de buurt van de woonplaats van Carla en Samantha. Hij had ze twee dagen lang van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat in de gaten gehouden en wist precies waar ze kwamen om te basketballen of te voetballen. Hij dacht dat ze vandaag op dit plein zouden komen en als ze de tijdmachine zouden zien zouden ze vast wel een kijkje in het indrukwekkende glazen hok nemen. En dan… kon de reis beginnen.

Hij had gelijk, niet lang daarna renden ze gevieren over het plein. Ze stopten meteen toen ze de reusachtige machine zagen. “Kom, we gaan kijken.” Simon was ongelooflijk nieuwsgierig. Samantha was even nieuwsgierig, maar evengoed ook heel verbaasd. “Wat is dat? Zullen we een kijkje in dat glazen hokje nemen?” Thomas krabde in zijn blonde haar, hoe moest hij nou weten wat dat voor iets was. “Geen idee wat dat is.” Zei hij daarom maar, “het lijkt wel een uitvergrote telefooncel. Zullen we naar binnen gaan?” Carla zuchtte: “Jongens, jullie vallen in herhaling.” Toen wat zachter: “Ga alsjeblieft niet naar binnen, ik vertrouw het niet helemaal.” Als antwoord werd ze hartelijk uitgelachen. Samantha trok haar mee het hok in, de jongens volgden.
Prof. Von Dragner zag alles opgelucht aan. Alles ging volgens plan. Toen hij zag dat ze allemaal in de tijdmachine zaten, schoot hij uit zijn schuilplaats vandaan en klapte de zware ijzeren deur dicht. Gelijk keek iedereen naar achteren. Samantha bonsde woedend op het kogelvrije glas, Carla raakte helemaal in paniek en werd door Simon en Thomas gekalmeerd. “Laat ons eruit!” riep Simon, maar de professor hoorde niets. Hij was te druk bezig de datum in te stellen. Toen hij klaar was zei hij: “Koppen dicht en luisteren.” Alsof er een toverwoord was gezegd werd het stil. Carla hield op met huilen. Samantha stopte met schelden. Thomas ging vol afwachting staan. “Ik ben professor Herman von Dragner en dit is mijn nieuwe uitvinding. Het is een tijdmachine. Jullie zijn mijn proefkonijnen. Ik stuur jullie naar de Middeleeuwen, naar 1634. Om zeven uur haal ik jullie weer terug.”
Toen hij was uitgesproken zakte Samantha verbaasd naast Carla neer. Simon wou wat zeggen maar de professor had ze al weg geflitst. Ik hoop maar dat mijn experiment lukt anders kunnen er nog rare dingen gaan gebeuren.

Een paar seconden later vielen de vier vrienden op de grond. Zodra ze opstonden, zagen ze al dat dit een middeleeuws dorp was. Langs een breed zandpad stonden kleine met hout of leem gebouwde huisjes, allen met een rieten dak. Dat was het enige wat ze konden zien want ze werden door allerlei dorpelingen omringd. Thomas, de oudje, krabbelde omhoog en vroeg aan een oudere vrouw: “Mevrouw waar zijn we?” In plaats van antwoord te geven, deed ze een stap achteruit en gilde angstig: “Help, ze komen me halen, red me van deze duivels!” Samantha keek Carla aan en proestte het uit. We worden aangezien voor duivels, of in ieder geval voor heksen of tovenaars, dacht ze vermaakt, maar schrok toen iedereen boos naar hen toeliep. Bang keek Simon van de een naar de ander. Ze waren allemaal bang om door deze dorpelingen te worden gedood. Toen riep dezelfde oude vrouw iets, waardoor iedereen vol verwachting naar haar keek. “Zijn jullie gek geworden?! Dit zijn heksen, tovenaars, duivels, kijk uit, ze kunnen je zo betoveren.” Is ze de spot met ons aan het drijven? Dacht Carla. Maar nee, meteen gingen de mensen bij hun vandaan. Het viertal aarzelde geen moment om weg te komen. Ze renden recht het rietveld in en bleven net zo lang doorrennen tot de op een open plek aankwamen aan een groot meer. Daar lieten ze zich vermoeid in het lange gras vallen. “Broers, volgens mij ben ik nog nooit zo bang geweest.” Beaamde Samantha. Carla gaf haar meteen gelijk. “Nee zeker niet. Het is maar goed dat ze bang voor ons waren, al was ik volgens mij nog banger. “ Simon snoof. “Aanstellers.” Mompelde hij, maar hij zag nog bleek van schrik.

In het steegje zat prof. Von Dragner wanhopig naast zijn tijdmachine. Zijn kapotte tijdmachine. De last in het glazen hok was te groot geweest, de machine was half gesmolten en daardoor onherstelbaar beschadigd. De kinderen zouden nooit meer terug naar huis kunnen en hij zou opnieuw drie jaar aan zijn tijdmachine moeten werken. Dat laatste vond hij zelf nog het ergste, wat konden hem die kinderen nou schelen? Hij kende ze nauwelijks.

Toen ze een paar minuten aan het water hadden gezeten, zei Carla: “Weet je, als ik eerlijk ben –en dat ben ik- zou ik het helemaal niet erg vinden als ik hier de rest van mijn leven zou moeten blijven.” Ongelovig werd ze aangestaard. “Kijk nou niet zo verbaasd! Hebben jullie nog niet opgemerkt dat het hier zo ongerept is, zo rustig, zo… zo… Nou ja, heel anders dan in die rokerige stad.” Samantha keek naar Thomas en tikte met haar vingers tegen haar voorhoofd. Die is gek, leek ze te denken. Maar Thomas keek bedenkelijk. “Ik ben het eigenlijk wel met Carla eens,” zei hij langzaam. “Ze…” Zijn zin werd afgebroken door een afgrijselijk gegil.
Simon rende al op het geluid af. Hij wenkte en snel kwamen de anderen dichterbij. In een grote plas drijfzand, lag een kleine jongen te spartelen en te gillen. Het zachte zand zoog hem steeds verder naar beneden.
“Niet bewegen, anders zak je alleen maar sneller naar beneden!” riep Samantha hem toe. Ze wist niet of hij haar begreep, in ieder geval werd hij een stuk rustiger. Ondertussen had Simon een dikke tak te pakken gekregen en schoof hem naar het jongetje. De tak was te kort. Boos vloekte Thomas. "“Shit, te kort. Ik zoek wel een langere.” En gelijk stoof hij weg. Samantha vond het te lang duren en reikte het kind haar hand. Ze leunde steeds verder naar voren. Toen hij eindelijk haar hand te pakken had gekregen, trok ze hem aan de kant. Juichend en met wild zwaaiende armen nam Carla het kind over, tegelijkertijd sloeg ze Samantha, die luid gillend in het koude drijfzand viel. Snel wist Carla haar weer op de kant te helpen. Simon zat huilend van het lachen naast de kant het eveneens lachende jongetje te drogen. Thomas kwam aanlopen en zei droog: “Oh nee he, heeft Samantha weer eens geprobeerd iemand te redden?” Nu lag echt iedereen dubbel van het lachen. “Kom, we gaan terug naar het dorp, die professor zou ons toch weer terug halen.” Zei Simon.
Met bibberende knieeen kwamen ze het dorp binnen, maar er was geen mens te zien, dus snel gingen ze op dezelfde plek staan als waar ze terecht waren gekomen. Ze wachtten een kwartier, half uur, er gebeurde niks. Moedeloos liepen ze terug naar het water. “Volgens mij is die stomme machine kapot.” Dacht iemand. Een andere dacht: “Nee, die professor is ons gewoon vergeten terug te halen.” Dat was Carla, altijd optimistisch.
Het kleine jongetje was nu niet meer alleen, zagen ze. Een jonge vrouw stond bij hem. Het kind wees naar hen. Met een vrolijke glimlach kwam de vrouw op de vrienden af. “Dank u wel, vreemdelingen. Ik ben u zeer dankbaar dat u mijn zoontje heeft gered. Als ik iets voor u terug kan doen, zeg het mij dan.” Ze had een vreemd accent, er klonken Duitse woorden doorheen.
Carla, Simon en Samantha begrepen er niks van, maar Thomas die even op school had gezeten, verstond het wel. “We zijn op doorreis, hebben een lange reis achter de rug en kunnen niet meer terug naar huis, dus als we een paar dagen bij u mogen logeren zouden we dat zeer op prijs stellen.” Ze vrouw knikte. “Och, arme kinderen. Niet meer terug naar huis. Als jullie willen kunnen jullie in een leeg huisje bij ons in het dorp komen wonen.” Thomas vertaalde het voor zijn broer, zus en vriendin. Dolgelukkig vielen ze elkaar om de hals. Ze waren dan wel voor eeuwig een middeleeuwer, maar ze hadden weer een thuis.

-----
Dit is er eentje uit de hele oude doos. Naast jeugdsentiment ook mijn eerst gepubliceerde verhaal, dus toch best wel trots op. Geplaatst in de verhalenbundel Kinderboekenweek SGL 1997 met als thema de Tijdmachine.

Gevangenis

2009-11-04T09:16:00.001+01:00

Ze staarde door het getraliede raam naar de mistroostigheid van de herfst, naar de wereld waar zij nooit deel van uit zou maken. Maar deze tralies hielden haar niet tegen, haar gevangenis zat in haar hoofd.

Een mooie dag

2009-11-03T13:15:00.010+01:00

Ik sluit mijn ogen. De wind streelt mijn gezicht en mijn haren wapperen achter me aan. Dan beweeg ik naar achteren. De donkere strengen vliegen terug mijn gezicht in, zorgen ervoor dat ik niks zie als ik mijn ogen weer open doen. En weer naar voren. Steeds hoger en hoger. Ik lach hardop, het is zo lang geleden dat ik heb geschommeld, lijkt het. Waarschijnlijk was het nog vorige week op het schoolplein, maar in mijn zes-jarige geest lijkt dat al een eeuwigheid geleden.
Ik voel de handen van mijn broer die me duwen, steeds harder, tot hij in mijn oor lacht: "Ik kan niet meer Lianne!" Toch blijft hij doorduwen. De geur van pasgemaaid gras vult de lucht, ondanks de late zomerzon krijg ik kippenvel op mijn benen. "Nu! Springen!" Ik blijf zitten. Ik durf niet. Straks val ik, of kom ik verkeerd terecht. Het moment gaat voorbij en ik zwiep weer naar achter. Marco blijft duwen. “Kom op Lianne, je kan het wel!” Hij gelooft in mij. Ik vertrouw op hem. Dus op het hoogste punt schuif ik van het zitje af. Even lijk ik te zweven.
Ik rol over de grond, bijna de bosjes in. Geen schoonheidsprijs voor deze landing. Marco komt naar me toelopen. "En?" vraag ik. "Ik was verder he?" Ik zie het al aan zijn gezicht. Ik steek mijn tong uit. "Ik sprong lekker verder! Zie je wel!" En nog terwijl ik overeind krabbel, duikt hij op me en begint me te kietelen. Ik gier het uit van het lachen. Hijgend en giechelend laat hij zich naast me vallen, zonder zich te bekommeren om de groene vlekken die hij daardoor in zijn nieuwe shirt krijgt. Mama zal boos op hem worden, hij is al tien, hij mag zijn kleren niet meer vies maken. Het lijkt hem niet uit te maken, want hij blijft gewoon liggen.
We liggen daar nog lang, in het gras. Pas als het donker wordt en mama roept ons naar binnen, staan we met tegenzin op. Hand in hand lopen we naar huis. Mijn broer, mijn beste vriend.

Een dun straaltje zon prikt in mijn linkeroog. Daardoor besef ik dat ik net gedroomd heb. Dat kon ook niet anders, mijn broer is er al jaren niet meer. Ik rek me uit, probeer dat heerlijke gevoel van kind zijn -van bij mijn broer zijn- nog even vast te houden. Uiteindelijk kan ik het niet langer uitstellen en glij ik tussen de lakens vandaan. Als ik de gordijnen open, blijkt de straat te baden in het zonlicht. De rode en gele bladeren die de stoep bedekken lijken te gloeien. Ik voel de warmte door het glas. Dan valt mijn oog op het grasveldje tegenover mijn huis...
Twee kinderen zijn bij de schommel. Het meisje zit erop. Ze zal een jaar of zes zijn denk ik. Haar donkeren haren wapperen achter haar aan, terwijl de jongen haar uit alle macht duwt. Hun gegil van plezier vult de hele straat. Ik kan een glimlach niet tegenhouden. Het wordt een mooie dag vandaag.

-----
Geplaatst op www.ikvertel.nl op 5 november 2009. Half februari 2010 de 4e plaats behaald bij de ikvertel.nl Schrijversprijs van kwartaal 4! Gewonnen: Een oorkonde :)

Foutje

2009-11-03T09:59:00.001+01:00

"Ik hou van je." fluisterde hij. Mijn hart begon sneller te kloppen. "Linda, je bent alles voor me." He, wacht even... Wie is Linda??

Dus toch...

2009-10-30T11:43:00.004+01:00

Amber zette twee stappen. Toen nog twee. Dacht ze. Tot ze de grond dichterbij zag komen en ongenadig hard tegen de tegelvloer aanklapte. Het mes werd dieper haar zij in gedreven. Ze staarde naar de groter wordende plas donkerrode vloeistof tot haar bewustzijn met haar bloed was weggevloeid. Zie je wel… hij had haar uiteindelijk toch vermoord.

Whole

2009-10-21T08:34:00.000+02:00

This strength of mind and body
will confiscate my soul
This small piece of resilience
will mend my insecurities
and it will make me whole

Thuis

2009-10-15T10:17:00.001+02:00

"Er is niks, alles is goed." Toch trok hij haar in zijn armen en hield hij haar stevig vast. Nee, ze had ongelijk. Nu pas was alles goed.

Eenzame held

2009-10-14T08:33:00.000+02:00

Hoog op zijn berg
staat de eenzame held
te wachten op zijn dame in nood
zijn verhaal nog niet verteld.

Hij heeft nog geen geschiedenis
geen vrouwe aan zijn arm
zijn avonturen zijn nog niet beleefd
zijn voetstappen nog niet warm.

In de schaduw van zijn kasteel
de eenzame held staat daar
te wachten op die wilde draak
om zijn heldendaden te vullen met gevaar.

Zijn daden zijn nog niet gedaan
zijn toekomst nog niet beschreven
hij wacht geduldig op die ene schurk
zodat hij kan gaan leven.

Hoog op zijn berg zit de eenzame held
in het licht van de ondergaande zon
en hij was zich af aan het vragen
of hij nu eigenlijk al bestond.

Eeuwig op de vlucht

2009-10-10T11:41:00.003+02:00

De geur maakte haar misselijk. Zwaar en ijzerig hing hij in het vertrek en maakte de sfeer nog meer morbide. En dat zei wel iets, vond ze, kijkend naar het kapotgeslagen lijk dat voor haar lag. Het was onherkenbaar en toch herkende ze het uit duizenden. Elke haar, elk deel van zijn lichaam, zelfs zijn handen die nu gebroken waren en geen enkele gelijkenis meer toonden met de sterke vuisten uit haar herinnering. Zelfs met haar ogen dicht zag ze hem.

John, hou op!

Geschrokken vlogen haar ogen open, ze besefte dat ze haar armen al in afweer had opgegeven. De kamer was leeg. Geen bloed, geen lijk. Het simpele behang op de muren was nog steeds gebroken wit, de vloer nog steeds hetzelfde blauwe linoleum. Er werd door het kleine raampje naar binnen gegluurd om te kijken of ze zichzelf niks had aangedaan. Ze had dus weer geschreeuwd. Ze had zichzelf zo vaak voorgehouden dat ze dat niet moest doen. Als ze niet schreeuwde, zouden ze haar misschien laten gaan. Misschien zouden ze dan geloven dat het niet zij was die gek was. Zij was de enige die echt kon zien. De rest van de wereld was blind. Waarom zouden ze haar anders opsluiten in dit deprimerende gat, waar ze nooit van hem kon vluchten?

Ze heeft waanbeelden. Ze gelooft dat hij nog steeds achter haar aan zit.
Jezus, ze is echt compleet doorgedraaid.

De woorden echoën nog na in haar hoofd. Haar beste vriendinnen, zelfs zij. Ze wisten toch hoe bang ze voor hem was. En toch hadden ze haar niet geholpen. Nee, in plaats daarvan hadden ze haar hier opgesloten.

Elle, wat is er?!
Laat hem me met rust laten! Hij wil me vermoorden!
Lieverd, doe eens rustig. Waarom zou hij je willen vermoorden? Je zei vorige week nog dat hij je had verlaten. Is hij teruggekomen?
Hij had me verlaten, ik had er voor gezorgd dat hij me had verlaten. Hij kon me niks meer doen. Toch?? Ik heb zo hard geslagen als ik kon, echt. Al dat bloed… Waarom laat hij me niet met RUST!!??? ZIE JE HEM DAN NIET??? Hij zou niet… al dat bloed… al dat bloed…

Ze hadden het niet begrepen. Hij was niet dood. Ze had ze vertrouwd, haar vriendinnen. Ze had ze meegenomen naar het verlaten industrieterrein waar hij haar leven had willen beëindigen. Ze had niet anders gekund dan terugvechten. Maar hij had gewonnen. Waarom zagen ze dat niet?? Die lege huls, dat gebroken omhulsels wat daar nog lag… dat was hem niet. Hij was hier! Waarom zagen ze dat niet?

Trut! Ik vermoord je! Je zal nooit van me af zijn!

Hij stond achter haar, handen opgeheven om haar manieren te leren, de gebroken vingers hingen naar beneden. Zijn bloederige grijns liet de stompjes van zijn tanden zien waar ze hem met die baksteen had geslagen.

Er kwam niks. Behalve na een paar minuten het gezicht achter het raampje. Ze had toch weer gegild. De muren van haar kleine kamertje in de kliniek waren nog steeds gebroken wit, de vloeren nog steeds hetzelfde blauwe linoleum. Alleen zij zag het bloed.

Lange weg te gaan

2009-10-07T12:12:00.001+02:00

De weg strekte zich voor hem uit. Zijn stappen lieten bloederige afdrukken achter op het asfalt. Maar hij kon niet stoppen met lopen. Haar wens was zijn bevel. Hij zou blijven lopen, hoe lang de weg ook bleek te zijn.

Geneigd

2009-10-07T08:32:00.001+02:00

De neiging om te slaan
de neiging om te schreeuwen
de behoefte om te provoceren
ookal zijn ze met zo velen
De behoefte om te krabben
het vel van vlees en botten
het gevoel van veel te vol te zijn
geen woede om mee te spotten
De behoefte om te pijnigen
de behoefte om te gillen
de woede naar jezelf gericht
de wil niet meer te willen
Het gevoel van dat te strakke vel
zo strak niet te bevatten
zo'n behoefte om te schreeuwen
op het punt kapot te knappen

Lastig Parket

2009-10-06T14:11:00.002+02:00

Ik ben flexibel, dacht ze, maar niet zó flexibel. Ze dacht even na. Nou ja, eigenlijk wel, maar ze gaf er de voorkeur aan níet zo flexibel te zijn. Daar ging haar slipje van dwars zitten. Dus liep ze weg. Hij heeft haar nooit meer gezien.

Ssstttttt.....

2009-09-29T08:30:00.001+02:00

Ssssssttttt.....
Laat de wereld even stil zijn
Laat de wereld even
stoppen met draaien
Doe de stop erop
Haal het geluid eruit
Het maakt niet uit
Laat de wereld gewoon even stil zijn

Cloud nine

2009-09-29T08:29:00.000+02:00

9 levens
de één nog mooier
dan de andere
I have done it all
I have lived them all

7 circels van de hel
zoveel pijn
al die marteling
I have had it all
I have seen them all

De zevende hemel
op die roze wolk
door die roze bril
I have done it all
I have seen it all

On cloud nine
in the seventh circle of hell
in every one of my nine lives
ben ik er geweest
heb ik het gedroomd
met beide benen op de grond

Ontmoedigend

2009-08-28T08:28:00.000+02:00

Lusteloos, rusteloos
Onzeker tot op het bot
Steek na steek
Onder water
Ontmoedigd door mezelf

Verloren ziel

2009-08-26T08:27:00.000+02:00

Wie wil mij nou zien?
Wie wil mij nou horen?
Wie wil er nou praten met
een ziel zo ver verloren?

Wie wil er nou horen bij
die vrouw, die is zo vreemd.
Wie kan er nou houden van
iemand zo ontheemd?

Wie wil nou weten wat ik denk?
Wie vind mij nou aardig?
Wie besteed er nou tijd aan
iemand zo onwaardig?

Wie zou dat vermoeden dan
dat kind, toch zo verlegen.
Wie is nou geïnteresseerd in
mijn gedachten zo verzwegen?

Wie zou mij nou helpen?
Wie zou mij vertrouwen?
Ik, in al mijn onzekerheid
Wie zou er van mij houden?

Wie wil mij nou horen?
Wie wil mij nou zien?
Wie geeft mij bewondering,
gewenst maar onverdiend?

Even stil geweest

2009-08-05T12:21:00.004+02:00

Het is even stil geweest. Wees gerust, ik heb wel verder geschreven. Alleen kreeg ik ineens geweldige ideeen voor halverwege of aan het eind van de verhalen over Jasmine en Ilia. Dat soort dingen moet ik opschrijven voordat mijn warhoofd dat weer vergeet. Ik ben ook weer begonnen aan Man-Vrouw, in grote lijnen weet ik nu wat er met Thomas gaat gebeuren. Dus er zit meer in de pijplijn!

Ik heb overigens ook weer een floppy-disk gevonden (ouderwets he :)) waar vermoedelijk oude, onafgemaakte verhalen op staan. Zodra ik iemand vind die een computer heeft waar die nog in past (mijne heeft de a-schijf al lang verbannen), zal ik ze hier ook plaatsen. Ik zal er waarschijnlijk niet verder aan schrijven, maar zo kan ik toch wat jeugdsentiment delen :)

Groetjes, Noortje

Update: Helaas, geen jeugdsentiment. Op de oude floppies stonden alleen schoolprojecten. De oude verhalen zijn waarschijnlijk voorgoed verloren... *snik*

Man-vrouw: Deel 1 Hoofdstuk 2: Thomas

2009-08-05T09:00:00.003+02:00

Ik ben wees. Mijn ouders zijn tegelijkertijd overleden, nu zo'n 20 jaar geleden. Het enige dat erdoor veranderde was de plek waar mijn zusje en ik kwamen te wonen. Zelfs voor die tijd voelde ik me al wees, vanaf mijn eerste herinnering tot het moment waarop ze stierven. Ik was de middelste van drie. Stuck in the middle zoals ze zo mooi zeggen. En dat was ik, stuck.

Mijn vader was nauwelijks thuis. De zaken hadden altijd voorrang. Er moest tenslotte geld op de plank komen. Dat deed de man in huis. Mijn ouders hadden een traditionele rolverdeling: de man werkt, de vrouw zorgt ervoor dat het huishouden in goede banen loopt. Mijn moeder was daar niet zo goed in. Mijn vaders mening, niet de mijne. Als hij wél eens thuis was gaf hij mijn moeder daarom 'goed advies', dat sloeg hij erin. Als hij geen goed advies gaf speelde hij voetbal met mijn broer of dweepte hij met mijn zusje. Hun sloeg hij nooit. Ik was blij als hij me sloeg. Dan zag hij me staan. Het was alleen nooit goed advies, want hij keek nooit naar me om, lette nooit op me. Hij sloeg me uit de weg alsog ik een vlieg was die rond zijn hoofd zoemde. Tot op de dag van vandaag vraag ik me nog steeds af om hij wist hoe ik heette.

Mijn moeder was anders. Ze probeerde het wel, dat kon ik zien. Ze behandelde me net zo als ze mijn broer of Liza behandelde. Maar als ze me prees of geruststelde als ik weer een van mijn eindeloze nachtmerries had gehad haalde haar glimlach nooit haar ogen. Als ze me bestrafte leek ze daar een stil genoegen uit te halen, ookal bestrafte ze me niet meer dan de andere twee. Ik weet dat ze het probeerde, maar ik heb haar nooit naar me zien kijken zonder die hekel in haar ogen. Ah, haar ogen. Zo blauw als een wolkenloze zomerhemel. Ik kan niet naar een uitgestrekte blauwe lucht kijken zonder aan haar te denken. Altijd lopen de rillingen over mijn rug. Ze hield niet van ma. Of dat meteen al zo was, direct na mijn geboorte, of dat het later gebeurde, weet ik niet. Mijn grootouders hebben me ooit eens verteld dat mijn geboorte zwaar was. Zo zwaar dat mijn fragiele moeder er bijna aan was gestorven. Misschien kwam het daardoor. Was ik zelfs als baby al in staat om alles om mijn weg te verpesten? Ik weet het niet. Sommige dingen moet je ook niet willen weten. Ik weet dat ze niet van me hield. Dat is genoeg.

Op goed geluk: Hoofdstuk 3

2009-08-04T09:49:00.000+02:00

"Nou, welkom dan, op mijn eigen site. Ik vind het lastig om te bedenken wat ik hier moet schrijven aangezien ik nog nooit de behoefte heb gehad om een blog bij te houden. Ik heb zelfs nog nooit een dagboek gehad. Dus heb geduld met me.

Misschien moet ik beginnen met mezelf voorstellen en ook waarom ik dan toch een blog ben begonnen. Ik ben Jasmine, eind twintig, kind van gescheiden ouders, met een oudere broer waar ik geen contact meer mee heb. Lang verhaal. En na een aantal dramatisch verlopen relaties (vooral vanwege mijn rampzalige keuz in mannen) even welbewust single. Bang voor spinnen, allergisch voor wasverzachter, onnodige lichamelijke inspanning (ook wel genoemd "sporten") en mannen met gouden tanden. Tot voor kort werkzaam als interim marketing manager en op dit moment op sabatical. Werkloos dus. En dat was het wel zo'n beetje.

Geen hobbies. Ik ben namelijk een workaholic, een rasechte. Mijn hobby was mijn werk. Daar kwam ik alleen pas achter toen ik besloot er een paar maanden tussenuit te gaan. Wat eigenlijk betekende dat ik me vreselijk aan het vervelen was. Geloof me, na drie dagen bankhangen, flims kijken en pizza vreten lijkt een sabatical van drie maanden een eeuwigheid. In hel, welteverstaan.

"Gelukkig" heb je dan vriendinnen. Tussen haakjes ja, want op dit moment weet ik niet of ik zo blij met ze ben. Zij zijn namelijk de reden van mijn blogavontuur. Ze hebben namelijk besloten -aangezien ik geen passies heb naast werken- om me er een paar toe te wijzen. Help! En ik ben zo stom geweest om er nog mee in te stemmen ook. Nee, ik was nog niet eens dronken. Dus nu mag ik -wat, MOET ik- elke twee een nieuwe "hobby" proberen, in de hoop iets te vinden wat me echt leuk lijkt. Ha! Fat chance! Vraag ik me af waarom kickboxen erop staat, dat wordt nooooooit wat. Maar goed, braaf en volgzaam als ik ben (ahum) zal ik de lieve vriendinnen op de hoogte houden van de martelingen.... eh... hobbies. En zo'n blog scheelt nou eenmaal telefoonkosten. Dus vandaar.

Ik heb nog even rust. De heksen hebben niet besloten wanneer ik precies moet beginnen, dus ik heb mezelf nog twee weken voorbereidingstijd gegeven. Dan maar een week langer sabatical (of een korter activiteitenprogramma ;)). Waar ik aan ga beginnen? Weet ik nog niet zeker, iets rustigs. Schilderen of yoga ofzo.

Wees vooral niet bang om me aan te moedigen... ik ga heel veel support nodig hebben.

Groetjes,

Jasmine"

Op goed geluk: Deel 5 Hoofdstuk 2

2009-08-03T18:03:00.004+02:00

De man grijnsde toen hij haar gezicht zag veranderen. Hij was eerst een beetje beledigd dat ze hem niet herkende, hij was ijdel genoeg om te denken dat zelfs zo’n vluchtig contact een indruk zou maken. De grijns deed haar knieën knikken en gaf haar tegelijkertijd de behoefte om hem nog een keer te meppen. Waar had zij nou weer last van? Het werd tijd dat ze naar huis ging. “Ok, ik ga er maar weer eens vandoor denk ik, ik heb me de afgelopen tijd wel weer belachelijk genoeg gemaakt.” Ratelde ze, gelukkig zonder over haar eigen woorden te struikelen. “Ik zal je verder niet meer lastig vallen.” Of uitschelden of slaan, vulde ze in gedachten aan.
Ze probeerde snel weg te glippen, maar de man was sneller en greep haar weer bij haar pols vast. “Wacht nou even. Ik heb geen zin om zo mijn avond te eindigen. Straks ga ik naar huis in de wetenschap dat ik een mooie vrouw ongelukkig heb gemaakt.” Hij liet een onweerstaanbare scheve glimlach zien. “Dat wil ik niet, daar krijg ik nachtmerries van.”
Ondanks alles schoot Jasmine toch in de lach. God, hoe kon ze anders, die lach was verrekte aanstekelijk. “Goed, wat had je dan in gedachten?” Hij leek diep na te denken, maar het was Jasmine al meer dan duidelijk dat hij zijn plannen al gemaakt had. “We kunnen beginnen met het uitwisselen van namen en samen wat gaan drinken. Ik ben namelijk nog steeds vreselijk nieuwsgierig naar die ruzie van laatst.” Jasmine trok verbaasd haar wenkbrauwen op. “Hebben Herman of John je niks verteld? Dat verbaasd me.” “Niet echt. Ik kreeg wat vaag gestotter, wat kwaad gemopper en de verzekering dat het bedrijf een stuk beter af was zonder jou. Dat hielp me niet zo veel verder. Ik had kunnen dreigen met ontslag natuurlijk, maar waarschijnlijk was Herman de Held daar alleen maar meer van gaan stotteren.” Zijn beschrijving van de inkoopmanager was perfect en zijn imitatie hilarisch. Daardoor realiseerde ze zich –ietwat laat- wat hij verder nog zei. Dreigen met ontslag? Wat bedoelde hij? De enige die nog boven Herman stond was de directeur en die…
Oh nee. Het besef daagde en ze keek hem aan met een mengeling van schok en argwaan. Hij bekeek de uitdrukking op haar gezicht geamuseerd en stak toen zijn hand uit: “Markus Bandelion. Directeur/eigenaar van Bandelion Importeurs.” Verdorie, dat had ze moeten weten. Toch? Ze had een half jaar voor dat rotbedrijf gewerkt, ze had op zijn minst moeten weten hoe de directeur eruit zag?
Ze schuifelde richting haar auto. Zo onopvallend mogelijk. Mooi niet dat ze haar naam zou geven. Dit akkefietje zou haar reputatie vreselijk de grond in boren. Een bedachtzame rimpel verscheen tussen zijn wenkbrauwen, toen hij haar achteruit zag schuifelen. Voordat hij doorkreeg dat ze er vandoor wilde, snelde ze weg, deze keer te snel voor hem om haar arm weer vast te pakken. Snel gooide ze haar deur open, bijna tegen de naast haar geparkeerde auto aan. Ze greep hem nog net op tijd vast. Maar goed dat het donker was, het bloed kroop weer naar haar wangen. Dit was geen goede avond! Zo snel als haar Panda het toeliet zonder dat het op wegvluchten leek –hoewel ze het liefst met spinnende banden zou zijn weggereden- vloog ze de parkeerplaats af. In de auto, op weg naar huis, vervloekte ze zich. Meerdere malen. Shit, ze was toch geen 12 meer!

“En NEE… hier kom je mooi niet onderuit Muts!” had er gebiedend onder aan Jannekes mailtje gestaan. Ze had gewoon genotuleerd tijdens het etentje! Ze had er gewoon een verslag van geschreven en ter goedkeuring rondgestuurd! Janneke! Die chaoot, die alles vergat, moest dit zonodig onthouden. Zucht. Nee, daar kwam ze inderdaad niet meer onderuit, die meiden waren nu veel te enthousiast. Maar mooi niet dat ze elke keer iedereen zou gaan bellen als ze iets nieuws had geprobeerd. Daar moest ze toch iets op verzinnen. En ach, als ze eerlijk was, ze kon inderdaad wel wat afwisseling gebruiken. En ze moest natuurlijk ook wat vooronderzoek doen: waar ze de hobbies kon beoefenen, wat ze er bij aanmoest, ze moest natuurlijk wel goed voor de dag komen mochten er toch interessante mannen voorbij komen. Niet dat ze daarop zat te wachten, maar toch… Goh, ze zou er bijna zin in krijgen.

Ik mis je

2009-07-29T21:08:00.000+02:00

Zelfs nu nog, doet het pijn
het gemis
zelfs na al die jaren
mis ik je

Ik mis
wie je was
toen ik je kende
toen je er was
jou mis ik

Zelfs nu nog
na zo'n lange tijd
ontkennen
mis ik
het lekkerste plekje ter wereld

Het slijt
de pijn
maar het gaat niet weg
nooit
want ik mis je.

Stress

2009-07-16T21:07:00.000+02:00

Ik beuk mijn hoofd
met de kracht van een vulkaan
zonder enig voorbehoud
tegen de tafel aan

... instant stress relief

This will be it

2009-06-07T21:06:00.000+02:00

Someday I'll die here
In this place full of memories
Here must my end be
Eyes open, nothing left to see

This will be it
It will be here

Someday my mind stops
No more room left for love
So will my end be
Eyes closed, black skies above

This will be it
It will be like this

And if my end does come
So many years from now
I will have done it all
I will have lived somehow

One day my love bursts
Too much to hold inside
There will my life go
Blind but eyes open wide

This will be it
It will go there

This will be it
It must be like this
This will be it

Over

2009-05-12T21:04:00.000+02:00

"Het is over, uit finito!"
is wat ik tegen mezelf zei
maar zo wou het niet eindigen
niet op die manier,
niet zo.

Want heel langzaam kwamen de gedachten
die ik diep had weggedrukt
voorzichtig bovendrijven
en daarna kwamen weer anderen
wachtend.

Toen ik daar achterkwam, het begreep
dat ik het niet onderdrukken kon
kwam heel die tijd weer terug
zodat de tranen over mijn wangen stroomden
en de herinneringen ontsnapten aan mijn greep

Mijn eigen kleine wereldje

2009-05-09T21:05:00.000+02:00

In mijn eigen kleine wereldje
draait de wereld achteruit
ben ik normaal en helder
en is de wereld stil

Ik hoef er niet te huilen
sla mijn vuisten niet kapot
geen hoofd vol met geluiden
maar een veilige plek

In mijn eigen kleine wereldje
daar woon ik alleen
want laat ik iemand anders toe
sloopt die alles meteen

Vlekjes

2009-05-01T21:03:00.000+02:00

Vlekjes op de vloer
en vlekjes op de muur
vlekjes op de stoelen
en in het brandend vuur

Vlekjes op de autoruit
tussen de ruitenwissers
die wanhopig probeerden
vliegen uit te wissen.

Zeef / Gaatjes prikken

2009-04-28T21:02:00.000+02:00

Prik een gat in mijn hoofd
misschien loopt het dan leeg
alles onthouden wil ik niet
maak van mij dan maar een zeef

Mijn eigen kleine wereldje 2

2009-04-24T21:01:00.000+02:00

Ga weg
laat me met rust
deze wereld is van mij
laat me hier nou blijven
deze wereld maakt me vrij

Hou me uit
de werkelijkheid
want díe maakt me kapot
laat me hier nou blijven
de deur die mag op slot

Laat me nou
ik zal verwelken
daar in dat felle licht
de echte wereld houdt niet van mij
please, laat mijn ogen dicht

Ga weg
en laat me slapen
want ik droom nog niet zo lang
ik weet dat ik ontwaken moet
laat me genieten zolang ik kan

Zoals ik

2009-04-20T21:00:00.000+02:00

Ik zou willen dat er iemand was
die was zoals ik was
die voelde zoals ik voelde
in ieder geval wist wat ik dacht
zonder te zeggen wat ik dacht
die is zoals ik ben
en zich voelt zoals ik me voel
dan was ik tenminste niet zó alleen
zoals dat ik nu ben
dan werd ik begrepen
als er iemand was
die was zoals ik was
dan waren we samen eenzaam

Op goed geluk: Deel 4 Hoofdstuk 2

2009-04-17T13:53:00.002+02:00

Aan het eind van de avond sjokte ze naar haar auto. Jan zou met Lianne meerijden, dus ze kon in alle rust terug naar huis kachelen. Deze avond was nog meer een kippenhok geweest dan anders en hoewel ze zelf ook een van de aanwezige kippen was en net zo hard mee deed, was ze blij dat ze even rust had. Ze trok de achterklep open en gooide haar tas in de kofferbak. Pas toen ze ze haar sleutel is het slot stak om de deur open te maken zag ze het. Een diepe witte kras liep over de rode lak, bijna over de hele lengte van het autootje. Hoewel haar deuren al vol zaten met kleine parkeerdeukjes en krasjes, was deze wel erg zichtbaar. “Verdomme! De lul!” vloekte ze. Ze twijfelde er niet aan dat die kwade vent in de mooie auto dit gedaan had. Ze bekeek de kras van dichtbij. Verdorie, als ze niet wilde dat haar deur eruit zou roesten, moest ze er wel iets aan doen, ze kon het kale metaal al zien. Ging het haar nog geld kosten ook.
Ze ging weer overeind staan, helemaal klaar voor wraak. Hij zou waarschijnlijk al wel weg zijn, hij leek haar niet stom genoeg om haar auto te bekrassen en dan zelf zijn eigen auto ergens te laten staan, toch kon ze het niet laten haar oog over de verderop liggende parkeerplaats te laten gaan. En toch… daar stond hij, zorgvuldig zijn jasje op de achterbak leggend. Dit was te mooi om waar te zijn. Ze aarzelde even toen ze naar hem toe liep, hij leek helemaal niet op zijn hoede, helemaal niet boos, bijna onschuldig. Wie zou het anders gedaan moeten hebben? Dacht ze.

Hij zag haar vanuit zijn ooghoek aan komen. Vol verwachting draaide hij zich naar haar toe, hij was benieuwd waarom ze zo snel naar hem toe liep. Toen pas viel het hem op dat haar passen driftig waren en dat haar gezicht op onweer stond. Het deed hem denken aan haar furieuze blik toen ze gisteren zijn bespreking was binnengestormd.
Hij leunde tegen de deurstijl, zijn arm nonchalant op het dak. Het maakte haar alleen maar kwader. Hoe durfde hij daar zo onschuldig te staan. Dat was ook het eerst wat uit haar mond kwam. Zijn glimlach verdween, in zijn ogen verscheen een waakzame blik. Op zijn hoede, maar op een of andere manier niet schuldig. Dat herinnerde Jasmine eraan dat haar woedeuitvallen de laatste tijd niet het gewenste effect hadden, op zijn zachtst gezegd. Ze sloot haar mond voordat er iets uit kon komen waar ze spijt van zou kunnen krijgen. Ze telde tot tien, langzaam, haar ogen gesloten. Dat was niet genoeg, nog een keer tot tien tellen, en nog een keer. Ze zoog tot slot bibberend een flinke teug lucht naar binnen en besloot toen maar gewoon met de deur in huis te vallen. “Je hebt mijn auto bekrast! Lul!” Shit! Had ze het toch niet binnen kunnen houden.
Ze keek hem weer aan. Hij stond nog in dezelfde houding, de waakzame blik uit zijn ogen nog niet helemaal verdwenen en toch was er wat veranderd. Ze vertrouwde het helemaal niet. Pas toen ze zijn mondhoek lichtjes zag trillen, snapte ze het. “Je lacht me uit!” Nou werd het helemaal mooi! Eerst bekrast hij haar auto en als ze hem confronteert lacht hij haar uit. Hij voelde zich wel erg zelfverzekerd. Nou, daar zou ze wel even wat aan doen. Ze graaide in haar jaszak en ging voor de auto staan, toen krabbelde ze snel wat op een stukje papier. “Wat denk je dat aan het doen bent?” Ze keek hem aan met een, hoopte ze, kille blik. “Ga je me vertellen hoe je heet of moet de politie je opsporen via je kenteken?” Zijn mond viel open. Er kwam geen geluid uit. “Ok, dan niet.”
Ze draaide zich om om weer terug te stormen naar haar auto, maar zijn hand greep haar arm vast. Ze probeerde zich los te trekken, maar hij was te sterk. Furieus gaf ze hem een stomp tegen zijn bovenarm: “Laat me los!” Hij leek nu ook boos. Mooi zo! Hij boog zich voorover zodat hij haar recht aan kon kijken. “Rustig nou! Even kijken of ik het goed begrijp: Jij denkt dat ik je auto heb bekrast?” Ze was zo kwaad dat ze alleen nog maar kon knikken. Hij ging rechtop staan en gluurde naar haar auto. “Waarom??” “Omdat ik je parkeerplek heb ingepikt en jij dat niet kon hebben!” Hij knipperde een paar keer met zijn belachelijk lange wimpers en schoot toen in de lach, wat Jasmine de gelegenheid gaf om haar arm los te trekken. Hmmm… nu ze dat zo zei klonk het inderdaad wel erg kinderachtig. Haar waardigheid verbood haar echter om dat toe te geven en ze onderdrukte een glimlach. Ze zette haar handen in haar zij. “Je lacht me weer uit.” Haar stem had water kunnen bevriezen. Het maakte echter weinig indruk. “Dat bedoelde ik eigenlijk niet.” Legde de man haar uit. “Ik vroeg me alleen af waarom iemand in vredesnaam dat gedeukte oude koekblik zou willen bekrassen? Ik bedoel, wat kan er nou veel erger aan worden?”
Er klonk zoveel oprechte verbazing in zijn stem dat ze hem met een ruk aankeek. De onschuldige grijns die zijn gezicht sierde, liet het laatste restje van haar frustratie verdwijnen als sneeuw voor de zon. Niemand kon zó goed toneelspelen. Plotseling schaamde ze zich verschrikkelijk. Ze had dus net een nietsvermoedende omstander voor ‘lul’ uitgescholden, gedreigd de politie op hem af te sturen en een mep gegeven! “Die rode kleur staat je erg charmant.” Nog meer warmte joeg naar haar hoofd. Ze durfde de lange figuur voor haar nauwelijks aan te kijken toen ze vroeg: “Je weet echt van niks?” “Nee.” Grinnikend. “Shit. Sorry, het spijt me echt vreselijk! Maar ik zag die kras en ik dacht aan eerder op de avond, toen je zo asociaal naar me toeterde en toen dacht ik… nou ja…. Het was wel duidelijk denk ik, wat ik dacht.” Jasmine zuchtte en bekende schoorvoetend: “Ik heb de neiging niet echt na de denken, als ik kwaad word.” Ze keek overal heen behalve naar zijn gezicht.
“Nee, dat was me de eerste keer al opgevallen.” Zijn reactie was nogal droog. De eerste keer? Hadden ze elkaar al eerder ontmoet dan? Ze moest hem nu wel bekijken. Hij was lang en breedgeschouderd. Terwijl haar ogen verder omhoog gleden zag ze pas de kuiltjes in zijn wangen, de kleine lachrimpeltjes die de aandacht op zijn groene ogen vestigden. Er ging ineens een lichtje bij haar branden. Ze had de dag daarvoor in diezelfde spottende groene ogen gekeken.

Nachtmerries

2009-04-16T20:51:00.000+02:00

Nachtmerries
continu, non-stop
zonder ophouden
eindeloos aaneengesloten
schreeuwend om aandacht
me wakkerhoudend
uit angst
niet slapen!
ik durf niet
dan eindeloze nachten
angstzweet
en schreeuwen zonder stem
zonder ophouden, continu
nachtmerries

Op goed geluk: Deel 3 Hoofdstuk 2

2009-04-15T09:34:00.002+02:00

Dat had ze beter niet kunnen vragen. Lianne: “Beurshandelen, echt waanzinnig spannend! Of shoppen!” Kristel: “Yoga. Dansen.” “He bah saai! Skydiven, clubs bezoeken, karten.” Jan. Ze kwetterden allemaal door elkaar heen, niet verassend dingen roepend die perfect bij hun eigen persoonlijkheid pasten. Eerlijk gezegd klonk het haar allemaal niet leuk in de oren. Aan de andere kant had ze het allemaal nog nooit geprobeerd, dus mocht ze zich er eigenlijk niet echt een mening over vormen. Ze was al blij dat er niet echt sportieve dingen tussen zaten, behalve het incidentele rondje hardlopen probeerde ze zich zo ver mogelijk te houden van elke willekeurige sportieve activiteit.
“Ja jongens, verwachten jullie echt dat ik daar een keuze uit kan maken?” “Nee.” Grapte Jan, “We verwachten dat je het allemaal gaat doen!” Er werd gelachen, maar bij Kristel verscheen een nadenkende blik op haar gezicht. Jasmine voelde al nattigheid, zo’n gezicht betekende over het algemeen een van haar minder briljante ideeën die altijd op een drama uitliepen. “Dat is het! Je gaat het allemaal doen!” Oh shit, zie je wel, daar had je het al. “Je had het over 3 maanden vrij nemen toch?” Jasmine knikte aarzelend, dit ging helemaal niet de goede kant op. Kirstel tikte in gedachten verzonken met haar wijs- en middelvinger tegen haar mond, ondertussen klakkende geluidjes maken. Toen kreeg haar gezicht een ‘Eureka!’-uitdrukking en begon ze haar plan uit te leggen.
Jasmine moest bekennen dat het niet eens vreselijk slecht klonk. Het zou er op neer komende dat ze elke twee weken aan een andere hobby moest beginnen. Ze zou dan twee weken de tijd hebben om zich er een mening over te vormen en dan zou ze beginnen aan wat anders. Zo zou ze aan het eind van haar zogenaamde sabatical precies weten wat ze wel of niet leuk vond. En naar alle waarschijnlijkheid, zo redeneerde Kristel, zou ze op die manier ook een veel beter idee krijgen wat ze met de rest van haar leven wilde doen. Dat laatste leek Jasmine nogal onwaarschijnlijk, maar al met al leek het wel een uitvoerbaar plan. Behalve dan dat Kristel van mening was dat zij, dus de vriendinnen, het af te werken lijstje op zouden stellen. “Ja daag, dan zit ik straks met de meest vreemde dingen opgescheept!” Jan wees haar terecht: “Als we jou iets zouden laten uitkiezen dan zou je nooit wat nieuws gaan proberen. Echt hoor, je bent met dat soort dingen echt vreselijk voorspelbaar. Nou wil je eindelijk je leven omgooien, dus natuurlijk moeten wij daar bij helpen.” Mijn leven omgooien?! Zover wilde ik nou ook weer niet gaan! Dacht Jasmine wanhopig. Iedereen was razend enthousiast over het idee. Dit ging allemaal wel heel snel. Ze moest hier even alleen over nadenken, ze was niet van plan dat stelletje mutsen haar een of ander bizar hobby-schema op te laten dringen als ze daar zelf helemaal geen zin in had!
Ze excuseerde zich en vertrok naar het toilet. Daar plofte ze neer in de stilte en dacht even diep na. Eigenlijk zou het helemaal niet erg zijn om eens wat nieuws te proberen. Bovendien zou elk nieuw probeersel maximaal twee weken duren, dus als ze het echt helemaal niks vond zou ze de tweede week nog altijd een ziekte voor kunnen wenden. Zo zou ze in ieder geval de komende tijd wat de doen hebben.
Toen ze terugkeerde bij hun tafeltje, waren de anderen nog druk in discussie. Jasmine ging zitten en haar handen op tafel. “Ok dan.” Het viel even stil. Ze hadden niet echt verwacht dat ze er serieus op in zou gaan, dus dit kwam als een verrassing. “Ik doe het, maar ik ga niet gokken met mijn geld,” haar blik gleed in de richting van Lianne, “en het moeten wel dingen zijn waar ik in twee weken een goede indruk van kan krijgen.” Ze dacht nog even na. “En ik zal er een dagboek voor bijhouden, zodat jullie precies kunnen volgen wat voor vreselijke dingen jullie me laten doen!” Ok dan, dat was het dus, ze had net haar lot voor de komende paar maanden in handen gelegd van een, op zijn zachtst gezegd, instabiel stelletje vrouwen. Jammer dat ze met de auto was, ze kon nu wel even een flinke slok wijn gebruiken.
De rest van de avond werd besteed aan het invullen van de hobby’s. Er werd afgesproken dat ieder iets zou aandragen, waaronder Jasmine zelf ook. De vier weken die dan nog niet ingevuld waren zouden na overleg worden bepaald. Jasmine mocht daarbij één veto uitspreken, niet meer. Ze keek een beetje bedenkelijk, maar besloot daar verder niet tegenin te gaan. Ze kon in ieder geval voor twee weken zelf iets uitkiezen en dat was al meer dan ze verwacht had! De eerste vier activiteiten waren redelijk snel bepaald, de andere twee bleken een stuk lastiger. Ze wilden er een flinke variatie in houden en waren de meeste wilde activiteiten aan het bedenken. “Toneelspelen!” “Nee, nee, pottenbakken!” “Ja, haha, macrameeën!” “Wacht ik weet het!” Lianne maande iedereen tot stilte en zei toen met een duivelse blik in haar ogen: “Het moet iets met sport zijn, dat is het enige wat er nog mist. Ik zit zelf te denken aan volleybal.” “VETO! VETO VETO VETO!” Duidelijker kon ze bijna niet zijn.
“Hmmm, ok, geen volleybal dus. Weet je wat een vriend van me doet? Hij is helemaal gek van boksen. Is dat misschien iets?” dacht Janneke in zichzelf. “Ja, kickboxen! Met al die mooie mannenlijven!” Lianne had laatst een kickboxgala bijgewoond, voornamelijk voor het mannelijk schoon en zag zichzelf al tussen de bezwete mannenlijven de supporter uithangen. “Echt niet, ik laat me niet in elkaar meppen! Dat veto was trouwens voor alles wat enigszins met sport te maken heeft.” Dit ging helemaal de verkeerde kant op. “Ok, besloot Kristel, “Kickboxen it is!” Wat er als zesde activiteit bij werd gekozen kreeg Jasmine niet eens meer mee, zo overdonderd was ze door de sportactiviteit. Van alle sportieve dingen die er bestonden, kreeg zij kickboxen op haar bordje. Dat zou nooit goed gaan.
Tegen het eind van de avond was het lijstje af:
1. Yoga
2. Parachutespringen
3. Shoppen (met Lianne)
4. Schilderen
5. Kickboxen
6. Stijldansen
Het parachutespringen zou maar een keer hoeven, het shoppen was verplicht met Lianne aangezien zij de zelfgekroonde shopkoningin was en het stijldansen was heel specifiek uitgekozen zodat ze eens zou leren zich te laten leiden in plaats van altijd zelf het voortouw te nemen. Dat vond ze zelf overigens een vreselijk gemene opmerking. Het schilderen had ze zelf uitgekozen. Daarvan wist ze in ieder geval zeker dat er geen rampen konden gebeuren. En volgende week zou ze aan de slag gaan met haar eerste opdracht: Yoga!

Op goed geluk: Deel 2 Hoofdstuk 2

2009-04-14T13:01:00.001+02:00

Kwart over zes stond ze voor Jannekes deur. Ze toeterde even en werd beloond met een zwaai uit het raam. “Ik kom er aan hoor, ik moet alleen nog even…” de rest ging verloren toen ze haar hoofd weer naar binnen trok. Jasmine keek even op haar horloge. Had ik kunnen verwachten, dacht ze bij zichzelf. Ze was tenslotte stipt op tijd, ze had beter een half uur later kunnen komen, of eerder kunnen afspreken, dan was Janneke misschien wel op tijd geweest. Af en toe begreep ze echt niet hoe zo’n chaoot als Janneke haar eigen drukke leven bij kon houden. Ze keek nog even op de klok, half zeven. Ze toeterde nog een keer, nu wat langer, met als gevolg dat de buren geïrriteerde blikken uit het raam wierpen. Jan stak haar hoofd weer door het raam. “Ja ja! Ik kom al!.” “Ja, NU he!” riep Jasmine terug. “We hadden om half zeven bij Het Volle Huis afgesproken!” Het Volle Huis was min of meer het vaste restaurant van de vriendinnenclub en ze konden er altijd een plekje krijgen, hoe druk het er ook was. Dit was vooral te danken aan Lianne, die diep werd bewonderd door de kok van Het Volle Huis en deze geen kans voorbij liet gaan om haar op een of andere manier te zien.
Janneke wapperde afgeleid met haar handen en Jasmine kon een diepe zucht niet onderdrukken. Dit zou nog wel even kunnen duren. Na nog eens tien minuten zat een hijgende Janneke naast haar in de auto. “Sorry hoor, maar ik had net gedoucht en ik moest mijn haar nog föhnen en… oh shit, heb ik nou wel geld bij me?” Jasmine rolde met haar ogen en zag met lede ogen het hoogblonde figuurtje weer het huis in verdwijnen. Ze had kunnen aanbieden om het eten voor te schieten, maar ze was door schade en schande wijs geworden: Janneke was zo’n warhoofd dat het echt maanden kon duren voordat ze het bedrag had teruggestort. Gelukkig had ze haar portemonnee wel snel gevonden.
Het verbaasde Jasmine niet om te zien dat Lianne en Kristel niet buiten waren blijven wachten. Het was heerlijk zonnig buiten, maar nog steeds midden in de winter en verrekte koud. Waarschijnlijk waren ze om vijf minuten over half zeven al naar binnen vertrokken in de veronderstelling dat ze weer op Janneke moesten wachten. Duidelijk geen verkeerde veronderstelling. Jasmine parkeerde haar auto recht voor het restaurant, net het laatste plekje inpikkend vóór een glanzende zwarte patserbak. De man achter het stuur drukte kwaad op de claxon. Jasmine sloot haar auto af, liet een stralende glimlach zien aan de donkere figuur achter de geblindeerde ramen en wuifde vriendelijk. Aso! dacht ze. Jammer voor je! Snel schoten ze door de kou naar binnen.
Bij het raam zaten Lianne en Kristel inderdaad al klaar. “Wat was dat nou joh?” vroeg Lianne, die natuurlijk het hele voorval had zien gebeuren. “Pfff… die gast wilde het laatste plekje, maar ik was eerder. Sorry hoor, als het nou een zielig oud vrouwtje was, ok. Maar met zo’n gladde bak kan je best een eindje lopen. Hoef je toch niet boos om te worden.” Lianne schudde haar hoofd en nam het op voor de andere bestuurder: “Nou, ik zou ook niet blij zijn als ik zou moeten lopen omdat er zo’n oud wrak op de plek staat waar ik mijn mooie wagen neer had willen zetten.” Lianne vond status nogal belangrijk en zou zelfs waarschijnlijk de voorkeur geven aan een rijke, maar irritante vent boven een potentiële soulmate. Ze had dan ook altijd geweigerd ook maar een voet in Jasmines oude autootje te zetten.
Ze schoten in de lach, terwijl Jasmine haar beledigd aankeek. “Zeg, beetje respectvol over dat beestje van me, hij heeft me nog nooit een dag in de steek gelaten!” Kristel kuchte even. “Nou ja, die ene week misschien, maar dat telt niet! Dat was een beetje mijn schuld, trouwens, dat paaltje stond er voorheen helemaal niet!” Ze schoot ook in de lach bij het horen van dat smoesje. “Ok ok, ik kan gewoon niet rijden, zo’n roestbak is gewoon het beste voor mij. En ik hou van mijn Pandaatje. Dus klaar nu!” Ze plofte op de enige overgebleven stoel. Er werd al aanstalten gemaakt om haar glas vol te schenken met de rosé die al op tafel stond, maar ze stak net op tijd haar hand uit. “Nee, ik hoef niet. Moet nog rijden.” Ze bestelde een cola. De fles schoof door naar Janneke, die een ruime hoeveelheid voor zichzelf inschonk.
De avond ging snel voorbij en ondanks dat het lang geleden was dat ze elkaar gezien hadden was de oude vertrouwde sfeer niet verdwenen. Ze mochten dan misschien hun ruzies en meningsverschillen hebben, uiteindelijk waren dit wel altijd de mensen waar ze alles aan kwijt kon, hoe verschillend ze ook waren.
Natuurlijk kwam haar contractbeëindiging (“Gewoon ontslagen dus.” Was Jans iets minder subtiele benaming) ook ter sprake. Ze legde haar probleem voor. “Ik heb dus besloten om eens een aantal maanden niks te doen, gewoon om te kijken wat ik nou echt wil.” Instemmende blikken alom, tot ze schaapachtig bekende: “Maar ik zat me dus vandaag al stierlijk te vervelen… wat moet ik in godsnaam 3 maanden lang doen?! Ik kan toch niet 24 uur per dag nadenken over mijn toekomst?” Het bleef even stil. Toen kwam het droge antwoord van Kristel: “Kind, zoek een hobby.”
Pardon? Dacht Jasmine. “Ik heb wel hobby’s!” Van drie kanten kwamen er ontkennende geluiden. Jan riep: “Werken is geen hobby!”, de rest knikte wild in overeenstemming. “Wat ís jouw passie dan?” vroeg Lianne uitdagend. Ze wilde haar mond open doen om ze het tegendeel te bewijzen, maar ze kon eigenlijk niks verzinnen, behalve werk dan. OK, dat was even een wake-up call, naast haar werk en af en toe wat afspreken met vrienden, had ze eigenlijk niks waar ze enthousiast over was! Drie verwachtingsvolle gezichten keken haar aan, wachtend op een antwoord. Ze schokschouderde maar gewoon. “Ha, zie je wel! Je moet een hobby zoeken.” Een zelfvoldane uitdrukking verscheen op het bleke gezicht van Lianne en ze wierp met een arrogant gebaar haar donkere haar naar achteren. Jasmine keek haar gepikeerd aan, ja, ja, wrijf het er maar in. Ze klonk dan ook wrevelig toen ze zei: “Ja, en wat voor hobby dan?”

Tranen

2009-04-08T20:50:00.000+02:00

Terwijl de piano speelt
en de snaren van de viool vibreren
druppen mijn tranen van verdriet en verwarring
op het zachte, warme kussen waar mijn hoofd op ligt

Terwijl mijn gedachten door mijn hoofd schieten
zonder tot me door te dringen
stromen de tranen over mijn wangen
die eerst zo droog en warm waren, maar nu zo klam en koud

Terwijl de tijd aan me voorbij vliegt
zonder dat ik het merk
ben ik aan het piekeren
waar nu eigenlijk die verdomde tranen vandaan komen

Ogen

2009-04-07T20:49:00.000+02:00

De ogen zijn de ramen naar de ziel
waarom ziet niemand dan wat zich daar afspeelt?
waarom staat men niet stil bij de gevoelens die ze zien?
waarom ziet niemand wat ik voel en denk?
waarom ben jij de enige?

Aëri: Compleet hoofdstuk 2, Intermezzo

2009-04-06T11:51:00.018+02:00

Hoofdstuk 2: Volwassen

Op haar lip bijtend zat Ilia over haar werk gebogen. Ze zat er nu al een hele tijd naar te staren, maar op een of andere manier zag ze geen logica in de woorden die ze voor zich zag. Ze was de afgelopen week zo volgestopt met informatie, dat ze op dit moment het gevoel had dat ze overliep. Met een zucht duwde ze het stuk papier van zich af en stond op. Ze liep naar het afgedekte raamgat en trok de dikke leren lap die ervoor hing opzij. Ze wind sloeg direct in haar gezicht en ze moest haar ogen dichtknijpen om ervoor te zorgen dat de hagelstenen niet in haar ogen kwamen. Buiten woedde weer een van de stormen die het eiland sinds haar Eerste Vlucht onophoudelijk teisterden. Het was duidelijk dat ze ook vandaag niet het luchtruim zou kunnen kiezen om wat ontspanning te vinden. Ze sloeg het leer terug en maakte het vast aan de daarvoor bestemde haken, zodat de hagel niet naar binnen sloeg. Ze zuchtte nogmaals diep, ze kon zich niet herinneren ooit zo’n lange, saaie winter meegemaakt te hebben.

De dag en nacht na de algemene bekendmaking van haar roeping waren ontzettend snel voorbij gegaan. Zowel zij als haar ouders hadden na de privébekendmaking geen woord uit kunnen brengen. Haar ouder waren stil van verbijstering geweest, Ilia zelf was gevangen in een vloedgolf van emoties. Ze was geschokt door de inbreuk op het protocol, teleurgesteld dat ze niet was uitgeroepen tot jager, verdrietig omdat het maken van een Wildtocht een maandenlange scheiding van haar ouders en vrienden zou betekenen. En onder alles, wat ze op dat moment zelfs niet aan zichzelf wilde toegeven, stiekem ook uitzinnig van vreugde.
De stilte die volgde op Mena’s woorden op de rotspiek was oorverdovend geweest, zelfs de wind was even gaan liggen. Mena had hun verbijstering begrepen en ze zichtbaar bezorgd teruggeleid door de tunnel naar de landingsplaats. Illia had met heel haar hart gewenst dat ze het nieuws eerst kon laten bezinken voordat iedereen het te horen kreeg. Ze had zich al omgedraaid om hier toestemming voor te vragen, maar ze had haar woorden snel ingeslikt. Mena was de enige die bezorgdheid toonde, de twee raadsleden die vonden dat de huidige gang van zaken volledig buiten de regels verliep, hadden hun onderdrukte woede uitgestraald en de twee raadsleden die hadden besloten hun visioen te volgen hadden een onverzettelijke blik in hun ogen gehad. Het was haar duidelijk dat er die dag geen verdere inbreuk op het ceremonieel zou zijn. Toen ze de tunnel uit was gekomen, had haar hart zo snel geklopt dat ze dacht dat het zou barsten.

Dat gevoel had ze nu soms nog steeds, dat het haar even teveel zou worden. Ze had de uitspraak van de raad ondertussen wel geaccepteerd, maar veel vrienden en kennissen nog niet en een aantal zouden dat waarschijnlijk nooit doen. Toen haar naam en voorlopige roeping bekend waren gemaakt, was er eerst een geschokt gemompel door de menigte gegaan. Een van de meest vooraanstaande leden had toen op de grond gespuwd en Ilia haar rug toegekeerd, de rest van de aanwezigen had haar voorbeeld gevolgd. De pijn van afwijzing was door Ilia’s ziel gesneden, vooral omdat de eerste die Ilia haar rug toekeerde, haar tante was geweest. Nodeloos te zeggen, was het geplande feest troosteloos geweest, waarbij Ilia volledig werd genegeerd. Niet dat ze lang was gebleven na die enerverende dag. Hoewel het niet haar persoonlijke keuze was geweest, leek ze nu te zijn gebrandmerkt alsof zijzelf de normen en waarden van haar volk had verloochend. Een aantal was intussen wel van inzicht veranderd en spraken weer tegen haar, anderen behandelden haar nog steeds als een paria.
De enige die direct op haar was afgelopen en die zowel haar als haar ouders naar zijn familieruimte had meegenomen om in alle rust bij te komen, was Olin. Later had ze gevraagd waarom hij niet geschokt was en haar afwees. Hij had glimlachend geantwoord dat hij door zijn eigen reizen een andere blik had gekregen op de regels die de Aëri als heilig beschouwden. Juist dat antwoord had Ilia haar lot doen accepteren en het onvermijdelijke te aanvaarden.

Ze zag dat Nena en Andras het er nog wel moeilijk mee hadden, hoewel later bleek dat dit een hele andere reden had dan Ilia in eerste instantie had gedacht. De eerste week waren ze veel bij Olin en zijn familie geweest om uit de eerste hand informatie over de gang van zaken omtrent een Wildtocht te krijgen. Ze waren weinig met zijn drieën alleen geweest, maar in die paar schaarse periodes waren haar ouders stil en teruggetrokken geweest. Dat deed haar meer pijn dan ze openlijk wilde toegeven en ze had die week vaak stilletjes gehuild wanneer iedereen zich in zijn nis had teruggetrokken. Aan het eind van de week had haar vader haar betrapt toen hij haar iets wilde vragen. Huilend had ze bekend wat haar dwars zat. Ze was bang geweest dat hij misschien boos zou worden vanwege haar angsten, maar zijn reactie stelde haar gerust. Niet het compleet omver halen van de regels van het volk, maar zorgen om Ilia had ze nadenkend gestemd. Ze hadden nooit verwacht hun enige dochten weg te moeten sturen op een maandenlange, gevaarlijke tocht naar het vasteland. Ze waren nog steeds ongerust, ookal had Odin meerdere keren aangegeven dat de tocht alleen de algemene handelsroutes zou volgen en niet het onbekende binnenland inging.
Olin wilde alleen toelichting geven op het verloop van de tocht. Wanneer Ilia doorvroeg over de volkeren die ze zouden zien en hun gebruiken, schudden hij altijd zijn hoofd. “Het idee van een Wildtocht is juist dat je dat zelf ziet, je zelf een mening vormt, zonder de ervaringen en vooroordelen van anderen. Zodra we op pad zijn, kan ik je meer vertellen.” Hij lachte om haar beteuterde gezicht, nu ze zich in haar lot had berust, was ze zich zowaar gaan verheugen op de tocht. Zeker toen het tot haar doordrong dat ze nog geen definitieve roeping toegewezen had gekregen, wat betekende dat ze na haar Wildtocht nog steeds jager kon worden.
Helaas voor Ilia was dat het enige waar ze niks over mocht weten. Als ze had gedacht dat ze de hele winter rustig aan mocht doen in afwachting van haar vertrek, kwam ze bedrogen uit. Zodra hij zag dat het nieuws was bezonken, nu zo’n halve week geleden, had Olin een stuk oud papier voor haar neus gelegd. Er stonden mooie, maar wat ouderwetse, plaatjes op, met onbegrijpelijke woorden daaronder. “Wat is dit?” had ze gevraagd. Zonder antwoord te geven legde Olin er een ander stuk papier naast. De plaatjes waren hetzelfde, de woorden nu in het Aërisch. Vis, Zee, Wolk, Golf. Ze keek hem verbijsterd aan, ze zou toch niet…? “Dacht je echt dat je naar het vasteland kon reizen zonder ook maar één woord Gemeenschaps te spreken?” Verbouwereerd had ze haar schouders opgehaald en gemompeld: “Nou ja, eigenlijk wel.” Eigenlijk had ze helemaal niet geweten dat ze op het vasteland een andere taal spraken, maar dat durfde ze niet toe te geven. Olin had alleen maar zijn hoofd geschud en haar alleen gelaten met de papieren. Zo was haar eerste les begonnen.
Nu, na een halve week, was het haar wel duidelijk dat ze niet de meest snelle leerling was. Ze had een redelijk geheugen voor simpele woordjes, maar het maken en begrijpen van zinnen, hoe klein dan ook, leek ze maar niet onder de knie te krijgen. Ze ging weer achter haar werk zitten en staarde ernaar zonder het echt te zien. Op dat moment kwam haar volgende irritatie binnenlopen: Eden, de zoon van Odin. Hij was ongeveer een maand voor haar volwassen geworden en nog vol van de arrogantie van een jong volwassene, hoewel hij toch zo’n vier jaar jonger was dan zijn. Hij zou zijn vader opvolgen als handelaar en zou tegelijkertijd met Ilia zijn Wildtocht maken. Het was lang geleden dat het was voorgekomen dat twee Aëri samen een toch zouden maken. Ilia vond het alleen jammer dat dit juist met Eden moest zijn.
“Lukt het een beetje?” Ilia keek hem aan met een broedende blik in haar ogen. “Ha, dat zal wel betekenen van niet!” Hij greep het werk waar ze aan had zitten werken, korte zinnen Gemeenschaps, deze keer donder de Aërische vertaling. Eden was al een stuk verder met zijn studie, dus dreunde hij de eerste paar zinnen zonder nadenken op. Ilia fronste haar voorhoofd en boog zich weer naar het papier. “Oh, staat dat er!” Ze herhaalde een van de zinnen, de ruwe afgebeten klanken bijna pijnlijk aan haar keel. “ “De man en de vrouw lopen naar de zee.” O ja, ik begreep de vrouw en de zee nog wel, de rest alleen niet.” Ze stond weer op en begon de kamer door te ijsberen. “Pffff, ik heb het even helemaal gehad met die rottaal.” Eden grinnikte en declameerde met een zelfvoldaan gezicht een lange zin in het Gemeenschaps. “Zo moeilijk is het anders niet hoor.” Voegde hij er ook nog aan toe. “Eden, ophouden nu!” Odin was net de ruimte binnengelopen en had de laatste zin opgevangen. “Jij bent al bijna twee maanden lang bezig met je studie, Ilia nog maar een halve week. Je hoort haar eerder te helpen dan te pesten met haar moeilijkheden.” Eden had genoeg fatsoen om beschaamd te kijken en mompelde een excuus. Daarna glipte hij zo snel mogelijk weg, zodat Ilia en Odin samen achterbleven. Ilia wist waarom hij was langsgekomen; elke dat bij zonsondergang kwam hij haar overhoren over de lessen die ze die dag had gekregen. Ze pakte met flinke tegenzin haar werk weer voor zich en begon haperend de eerste zin voor te lezen. Odin kapte haar echter bijna meteen af door een korte handbeweging te maken. “Houd maar even op.” Ze haalde haar ogen van het papier af. “Ik denk dat je vandaag en morgen maar even rust moet nemen.” Hij keek haar aan met een scheve grijns. “Ik denk namelijk niet dat er nu nog veel bij kan of wel?” “Nee, niet echt. Ik kijk hier dan over een dag nog wel naar, Misschien dat het na wat bezinktijd beter gaat.” De opluchting stond duidelijk op haar gezicht te lezen toen ze opstond, haar werk oprolde en wegliep.
Ze borg de rol papier op in haar nis. Ze had als cadeau voor haar volwassenwording een mooie kostbare houten kist gekregen, met daarop ingewikkelde bewerkingen en ingelegde stukjes been die de samenleving van het volk en de natuur symboliseerden. De fijne snedes en vloeiende lijnen waren duidelijk het handwerk van Beno, de beste snijder van het volk, die op een van de zuidelijkere eilanden, Sanu, woonde. De kist moest een fortuin gekost hebben en ze zorgde er oplettend voor dat ze hem niet beschadigde als ze er iets in legde.
Ze bleef even in haar nis staan. Ze was voor de winter vrijgesteld van alle huishoudelijke taken, zodat ze voldoende voorbereiding zou hebben voor haar tocht. Dat betekende dat ze vandaag en morgen helemaal zelf mocht weten wat ze zou doen. Jammer dat het weer het niet toeliet om te gaan vliegen, had ze eindelijk van de vrijheid geproefd, moest ze vervolgens maanden wachten tot ze er weer op uit kon. Als compensatie dook ze maar haar nis uit, dan kreeg ze in ieder geval nog wat beweging. De nissen waarin de volwassen Aëri sliepen waren uitgehold in een klein schiereilandje die aan het hoofdeiland vast zat. Er was één holle cilinder uitgehakt, met een opening onderin die als uitgang diende. De cilinder was meters hoog met de nissen spiraalsgewijs omhooglopend. Een nis kon twee Aëri herbergen en had wat extra ruimte om persoonlijke bezittingen te bewaren. Vaak sliepen partners in dezelfde nis, hoewel beiden wel altijd hun eigen ruimte behielden om zich eventueel terug te trekken voor meditatie. Hoewel de achterste ruimte wat krapper kon zijn, was de opening altijd groot genoeg om met gespreide vleugels vrij te kunnen bewegen. Ook de aansluitende cilinder had genoeg ruimte om veilig af te dalen en op te stijgen naar de in- en uitgang. Ilia had een nis bijna helemaal bovenaan gekregen en hoewel de slaapruimtes niet gebruikt mochten worden om vrij in te vliegen, was het op dit moment zo rustig dat ze toch een aantal keer op en neer vloog. De oefening hielp wel iets, maar ze miste toch de wind om zich heen.
Ondanks dat het te onstuimig was om op te stijgen, besloot ze naar buiten te gaan. Ze had sterk de behoefte om uit te waaien, zelfs al moest ze op de grond blijven. Harde rukwinden trokken haar bijna omver toen ze het de landingsplaats bereikte, dus trok ze zich voor haar eigen veiligheid terug in een wat beschutte hoek, waar ze ging zitten. Ze gaf zich over aan de wind die alle andere geluiden overstemde en sloot haar ogen. Ze probeerde de stem die ze in haar visioen had gehoord weer op te roepen, maar behalve de lucht gaf niemand antwoord. Ze zou bijna denken dat ze zich alles had verbeeld, als ze maar niet die vage trilling in haar botten had gehad die haar aanspoorde om op weg te gaan, haar belofte gestand te doen. Het maakte haar vreselijk onrustig.

Ilia’s twee vrije dagen gingen snel voorbij en het was haar gelukt haar hoofd te verhelderen. Toen ze weer aan haar studie begon, had Odin aangegeven dat ze niet op de oude manier verder zouden gaan. Hij gaf aan dat ze onder elkaar, dus Odin, Eden en Ilia alleen nog Gemeenschaps zouden spreken. Ilia had er in eerste instantie niet zo’n vertrouwen in, als ze het op papier al niet begreep, zou het zo toch helemaal niet lukken? Maar verassend genoeg lukte het haar al binnen enkele dagen om korte simpele gesprekjes te voeren, over haarzelf of over het weer, en nog een week later kon ze Odin ook begrijpen toen hij in het Gemeenschaps een verhaal over een van zijn reizen vertelde. Haar grammatica was nog niet helemaal correct, maar ze kon begrijpbare zinnen maken en Odin had aangegeven dat haar uitspraak verrassend goed was. Zelf vond ze het nog steeds een vreselijke taal; vergeleken bij de vloeiende uitspraak en fluitende tonen van het Aërisch, klonk het ruw, onbeschoft, met veel harde G-klanken die haar keel rauw maakten als ze lang achter elkaar sprak.
Eden had een minder goede uitspraak, maar kon veel beter woorden beschrijven en de juiste woorden vinden. Gelukkig hielp hij haar wel door veel handbewegingen te maken die zijn woorden ondersteunden of haar woorden te geven wanneer ze deze niet wist, maar zijn arrogante houding was niet veranderd. Odin was in ieder geval erg te spreken over de vorderingen van beide leerlingen en besloot ze te belonen door een verhaal te vertellen, in het Gemeenschaps natuurlijk, waarin werd verhaald over een handelaar die duizend jaar geleden de Amazon-woestenij was overgestoken naar het hart van het vasteland. Zijn nieuwsgierigheid naar andere volkeren had hem gedreven verder te gaan dan de vaste handelsroutes en hij was door de moerassen en dode bossen getrokken in een verbazingwekkende reis. Dit gedeelte van zijn avontuur werd verteld, hij zou nog meer beleven nadat hij de woestenij had doorkruist, maar dat was stof voor veel meer verhalen.
Zijn naam was door de jaren heen vergeten geraakt en veel van zijn avonturen ook. Alleen het verhaal van zijn terugkomst, meer dood dan levend, werd veel verteld. Als voorbeeld dat de andere volken die de aarde bewoonden, niks meer waren dan primitieve wezens, nauwelijks in staat om te denken. De handelaren hadden de verhalen van de Avonturier, zoals ze hem noemden, echter doorgegeven. Hij was de eerste en laatste van het volk geweest die de oversteek had gemaakt. Zelfs als er nu nog een handelaar zou zijn die niet genoeg had aan zijn vaste bezoekplekken en besloot de woestenij over te steken, zou dat tegenwoordig een bijna onmogelijke opgave zijn. Het land waarvan in de verhalen werd verteld dat het moerassig en zompig was, bloedheet en vol dode bomen, was in de duizend jaar die eroverheen was gegaan bijna volledig uitgedroogd en vormde nu een honderden kilometers brede zandstrook die de noordelijke kustgebieden afscheidde van het binnenland, waar de Mense woonden. Alleen enkele nomadische stammen van de Mense reisden door deze zand-zee en dan nog zo min mogelijk. Dit waren ook de stammen waarmee het meest werd gehandeld, vertelde Odin. Niemand zou het meer wagen de oversteek te maken, zeker niet alleen, zonder karavaan.
“Zullen we tijdens onze tocht de Woestenij ook te zien krijgen?” Ilia zat vol interesse voorovergebogen, haar nieuwsgierigheid volledig wakker geworden. Odin knikte. “Twee keer zelfs. Wacht even.” Hij stond op en liep de kamer uit. Na een tijdje kwam hij terug met een opgerold stuk papier. “Ik was vergeten dat ik deze nog had. Kijk.” Hij rolde het papier uit. Het bleek een kaart te zijn; met verschillende kleuren inkt waren gedetailleerd de noordelijke kustgebieden aangegeven, zwarte stippen vertegenwoordigden nederzettingen en handelsplaatsen. Odin tikte met de nagel van zijn wijsvinger op een van de zwarte vlekjes. “Mirna Aere. Daar zullen we het eerst de Woestenij zien. Kijk, zo zullen we gaan: We zullen tijdens de heenreis op deze eilandjes overnachten, maar die zijn onbewoond.” Zijn vinger gleed naar een reeks minuscule puntjes in de zee. “De eerste overnachting op het vasteland is hier.” Zijn vinger stopte even bij een naamloos stipje. “Dit is een algemene handelsplaats, hier komen alle handelaren eigenlijk als eerst wanneer de winter is geëindigd.” Zijn vinger vervolgde zijn reis langs een aantal kleine stipjes. “We gaan de Oostkant langs en hier, bij Mirna Aere blijven we een paar dagen. Dan gaan we om de uitloper van de Ande-berg heen, naar Brassa en van daaruit naar Manau, weer aan de Woestenij. Tot slot gaan we langs de westkust omhoog, naar de Rio-delta en weer terug naar de handelsplaats.”
Ilia had al eerder een beschrijving gehad van het verloop van de tocht, toen ze vlak na haar volwassenwording bij Odin steun had gevonden, maar na het verhaal over de Avonturier en met de kaart erbij kwam alles in een keer tot leven. “Heb je ook een kaart van het vasteland na de Woestenij?” Eden stelde de vraag die ook in Ilia was opgekomen. Helaas voor hen schudde Odin zijn hoofd. “Nee. We hebben zelf alleen kaarten van deze kant van de woestenij en dan is dit nog de meest recente. Deze kaart is gemaakt door de grootvader van mijn grootvader. Omdat we nooit de woestenij oversteken is het niet zinvol om een kaart van het Mense-land te hebben.” Eden knikte begrijpend, Ilia ook, hoewel ze het toch erg jammer vond. “Is alles wat na de woestenij ligt dan allemaal Mense-land?” Ze was er toch nieuwsgierig naar. “Ik moet je eerlijk zeggen dat ik dat niet precies weet. In vroegere tijden, in de tijden van de Avonturier in ieder geval, woonden er nog andere volken, maar nu durf ik het niet te zeggen. De Mense waar ik tijdens het handelen contact mee heb zijn nooit zo spraakzaam geweest. Ik heb begrepen dat ze lang geleden,in de tijd dat deze kaart werd getekend, wel iets opener waren, maar ze hebben nu niet veel op met andere soorten. Wat dat betreft een beetje zoals de Aëri eigenlijk.” Ilia knikte. “Hoe zijn ze dan, die Menze? Leven ze ook ongeveer zoals wij?” Eden begon te lachen. “Je blijft vissen hé! Probeer die nieuwsgierigheid nou eens te bedwingen.” Odin sprak haar vermanend toe, maar ze zag dat hij zijn best moest doen om een glimlach te onderdrukken. “Je weet dat ik je er nog niks over kan vertellen. Je komt er vanzelf wel achter.” Jammer, ze had nog wel gedacht dat ze het zo subtiel had aangepakt. Eden was verrassend invoelend. “Geloof me, ik ben net zo nieuwsgierig. Ik heb ook alles al geprobeerd om hem aan het praten te krijgen, maar hij vertelt echt niet meer dan hij nu gedaan heeft. Ik denk dat we blij mogen zijn dat hij ons nog het verhaal van de Avonturier heeft verteld.” Ilia vond hem ineens een stuk aardiger, ze had niet beseft dat hij net zo zenuwachtig, nieuwsgierig en misschien ook wel net zo bang was als zij.
Odin grinnikte om de opmerking van zijn zoon. “Hij heeft gelijk, ik ben nergens gevoelig voor. Ik ben dan misschien wat losser met het protocol dan de meesten die jullie kennen, maar hier wijk ik echt niet van af.”
Dat had Ilia inderdaad wel gemerkt, dat Odin niet zo strikt en zeker een stuk opener was dan de meeste van haar soortgenoten. Dat vond ze op zich wel prettig, aan de andere kant betekende dat wel dat daardoor het gedrag van de anderen volwassenen extra stug leek. Toen ze nog niet volwassen was, was dat haar nog niet echt opgevallen. Als kind was het niet erg uitgelaten en nieuwsgierig te zijn, maar nu ze volgroeid was, werd er ook van haar verwacht dat ze zich als een volwassene gedroeg. Dat vond ze moeilijk, zeker omdat haar van nature nieuwsgierige aard nog meer werd aangewakkerd door de lessen en het gedrag van Odin. Ze merkte dat de omschakeling die ze moest maken wanneer ze met andere soortgenoten omging niet zo makkelijk was. Eden en Odin leken er in ieder geval veel minder moeite mee te hebben, maar die hadden natuurlijk ook niet te maken met deze bizarre situatie. Juist daarom hield ze zich zo strak mogelijk aan de omgangsvormen, in de hoop zo weer opnieuw geaccepteerd te worden in de gemeenschap. Het hielp, in sommige gevallen. Andere dingen waren in die paar korte weken enorm veranderd. Ilia paste niet meer op Sandro. Hij werd uit haar buurt gehouden alsof ze zelf een handelaar was, net zoals zij vroeger bij Odin werd weggehouden. Ze wist nu dat dat onzin was; zoals Odin haar duidelijk had gemaakt, mocht hij volgens de gedragsregels van de handelaren niet eens vertellen over de gewoontes van de andere volkeren die de aarde bewoonden. Maar gewoonten en gedragingen slijten moeilijk, vooral bij haar tante. Amarinde had het er wel erg moeilijk mee. Ilia had het vermoeden dat Tanta Esme haar min of meer had verboden met Ilia om te gaan. Wanneer ze elkaar alleen troffen was Amarinde hartelijk en open, maar zodra haar moeder in de buurt was, beperkte het contact zich tot een knik en een groet. Zelfs dat was Esme al te veel, Ilia had ze er op een ochtend ruzie over horen maken. Gelukkig was dat voor Amarinde niet acceptabel geweest en ook haar levenspartner groette haar nog vriendelijk wanneer ze elkaar tegenkwamen. Ilia wist dat ze eigenlijk niet meer kon verwachten, Amarinde werd heen en weer geslingerd tussen haar trouw aan haar familie en de band van een vriendschap. Ilia wilde het voor haar niet moeilijker maken.
Hoewel de zware winter zwaar op Ilia’s gemoed drukte, bewees hij haar wel een dienst. Het bleek voor de meeste gemeenschapsleden onmogelijk om haar te vermijden nu het dagelijkse leven zich in de grotten afspeelde. Juist omdat Ilia zich zo volwassen en beleefd mogelijk opstelde, vonden de meesten het onbeschoft om haar zelfs geen gedag te zeggen. Langzaam maar zeker werd ze dan ook weer betrokken bij gesprekken, hoewel ze zich op de meeste momenten toch een ongewenste gast voelde. Aan de ene kant kon ze dan ook niet wachten tot de winter was afgelopen, zodat ze eindelijk op weg kon gaan. Aan de andere kant zou ze dan ook nog haar kennismakingsreis moeten maken en het idee dat ze deze behandeling van bijna iedereen zou kunnen verwachten –ook van Bari- maakte haar misselijk. Ze hoopte dat hij door de roeping heen kon kijken.

De winter duurde lang, heel lang; de wind ging zelden liggen en de hagel- en sneeuwbuien hielden constant aan. Ilia bleef zich op haar studie Gemeenschaps storten en haalde haar kracht uit de verhalen die Odin steeds meer begon te vertellen, voornamelijk over de Avonturier en zijn wonderbaarlijke reis. Ook begin ze oefeningen te doen om haar uithoudingsvermogen te verbeteren. In weer en wind ging ze naar de binnenplaats die ondanks dat deze redelijk beschut lag tussen de rotsen geteisterd werd door rukwinden. Ze ging dan midden boven de plaatst hangen en probeerde met krachtige vleugelslagen op dezelfde plek te blijven. Het hield haar bezig en ze moest toegeven dat ze er steeds beter in werd.
En uiteraard, uiteindelijk, zelfs bijna onverwacht, begon toch nog de lente. Het had niet langer moeten duren; het hout was zo goed als op en de gemeenschap was aan het teren op de laatste restjes gedroogde vis, welke nu ook muf begonnen de smaken.
De lente brak aan met een stralende zon, die zelfs gezien kon worden door de dikke lappen leer die voor de raamgaten hingen. Het was nog steeds koud, het vroor nog steeds, maar de wind was gaan liggen en de lucht was van een stralende kleur blauw. Een van de kinderen was de eerste die het zag, toen ze in de ochtend vroeg uit bed was gegaan. Het nieuws verspreidde zich snel door de gangen en werd begroet met een luid gejuich. De winter was eindelijk weer voorbij, zelfs de meeste stugge Aëri vond een dosis enthousiasme wel op zijn plaats. Het duurde dan ook niet lang voordat de lucht gevuld was met Aëri die over het eiland cirkelden. Alleen degenen die echt niet anders konden, omdat er op de kinderen gepast moest worden, bleven op de grond, maar ook zij zaten buiten te genieten van de zon. Ilia had de eerste blik naar buiten na de winter nog nooit zo mooi gevonden. Er lag nog flink wat sneeuw en de zee rondom het eiland was bezaaid met wit/blauwe ijsschotsen. De heldere zon gaf alles een witte schittering. Het was werkelijk een adembenemend uitzicht en Ilia was trots deel uit te maken van het volk wat hier zijn leven had opgebouwd. Ze wist niet precies was ze de komende tijd kon verwachten, maar dit beeld zou ze voor altijd bij zich houden. Ze bleef nog lang in de lucht hangen nadat de meeste van haar soortgenoten al waren geland, pas nadat de zon zijn hoogste punt had bereikt besloot ze weer naar beneden te gaan. Moe was ze nauwelijks, het was duidelijk dat haar oefeningen vrucht hadden afgeworpen.
Toen ze was geland stond haar vader op haar te wachten. “Pa, sta je al lang te wachten? Als ik dat had geweten was ik wel eerder naar beneden gekomen.” Hij haalde zijn schouders op. “Valt wel mee. Ik heb even naar je staan kijken, je bood een geweldig schouwspel met die duikvluchten van je.” Zijn mondhoek krulde omhoog in zijn schuine glimlachje. Hij zou het niet hardop toegeven, maar hij was blij zijn dochter weer eens vrolijk en uitgelaten te zien. Ze was de laatste tijd een schim van wat ze geweest was en hij had het stiekem heerlijk gevonden dat ze net zoals Nena open en emotioneel was. Juist dat waren de eigenschappen die hij het meest in Nena had gewaardeerd en hij was altijd blij geweest dat zijn dochter die geërfd had.
Ilia haalde haar schouders op. “Ik moest me even laten gaan. Kon ik eindelijk vliegen, moest ik heel zo’n ellendige winter lang wachten. Ik was gewoon blij dat ik weer eens naar buiten kon.” “Tja, wees eerlijk, wie niet? Ik geloof dat dit de langste winter was die ik ook heb meegemaakt, maar dat hoorde ik je overgrootmoeder ook al zeggen en die is toch een stuk ouder.” Hij probeerde er een grapje van te maken, maar het feit bleef dat de winters steeds langer werden, ookal durfde niemand dat hardop te zeggen. Ilia veranderde van onderwerp. “Maar je stond op me te wachten?” Ze liepen samen naar de uitgehakte trap toe. “Ja. Nu de winter voorbij is, denk ik dat we ons binnenkort maar eens klaar moeten maken voor je kennismakingsreis.” Ilia was er al een beetje bang voor geweest dat hij dat ging zeggen. “Ik denk dat we nog wel een paar dingen moeten regelen en jij moet dit natuurlijk ook even met Odin praten, maar ik denk dat als dit weer aanhoudt we nog voor het eind van deze week kunnen vertrekken. Dan kunnen we voor de volgende volle maan terug zijn.” Ilia knikte en antwoordde: “Ik zal even met Odin overleggen. Ik denk trouwens dat dat geen probleem is, ik hoorde hem zeggen dat hij nog even wat handelswaar samen moet stellen voordat we gaan en hij moet die walrusslagtanden nog door Beno laten bewerken voordat we gaan. Zullen we vanavond dan de route samenstellen?”
Ze kon het best maar zo snel mogelijk vertrekken, dan had ze dat in ieder geval achter de rug. Ze zou niet alle eilanden in de archipel langsreizen; het waren er in totaal meer dan dertig, waarvan er maar zo’n 20 bewoond werden door volledige gemeenschappen. Gemiddeld werd er daarom ongeveer drie weken gerekend voor een kennismakingsreis. Er zou dan elke dag een ander eiland aangedaan worden, over het algemeen te beginnen met het geboorte-eiland van de vader, aangezien daar de meest directe familie woonden. De vader zou deze keer ook degene zijn die de nieuw-volwassene op haar reis zou begeleiden. Er waren geen regels voor wie van de ouders het kind zou begeleiden, soms waren het zelfs beide ouders. Nena had besloten thuis te blijven, haar moeder was in de loop van de winter flink ziek geworden en ze wilde haar niet alleen laten. Bovendien leek het haar ook slimmer om niet mee te gaan om zo de acceptatie van Ilia en haar roeping makkelijker te laten verlopen. “Kom je vanavond dan naar de familieruimte?” Ze voelde even een steek van schuldgevoel. Ze had de laatste paar avonden vooral bij Odin doorgebracht vanwege de verhalen die hij vertelde en haar ouders niet zo veel gezien. “Ja natuurlijk.” Ze nam zich voor de dagen die haar nog op het eiland restte met haar ouders door te brengen. Ze had een vaag voorgevoel dat haar Tocht langer zou duren dan wie dan ook verwachtte.
De rest van de dag hing iedereen rond op en boven het eiland. Vanaf morgen zouden de taken weer verdeeld worden en zouden de normale werkzaamheden voor de lente weer opgepakt worden, maar nu was het een dag om even te genieten. De bedrukte sfeer die er langzaam maar zeker onvermijdelijk was ingeslopen tijdens de winter was met het doorbreken van de zon direct verdwenen. Ilia zag al een aantal gemeenschapsleden een zak met reisbenodigdheden inpakken. Sommigen, zoals degene met een roeping die niet direct nodig waren voor de lentewerkzaamheden, zoals gereedschapmakers, bewerkers en steenhouwers, zouden hun familie op andere eilanden gaan bezoeken. Anderen zouden uit hoofde van hun werkzaamheden vertrekken, dit waren de boodschappers die het hele jaar door berichten en nieuwtjes overbrachten tussen de eilanden.
Ilia vond Odin in zijn eigen familieruimte, waar hij bezig was om ook zijn reistas in te pakken. Ze had het goed gehoord, hij had de slagtanden van de walrus ook ingepakt. Hij vond het dan ook geen probleem dat ze de volgende maand pas zouden vertrekken. Hij gaf aan zelfs niks anders verwacht te hebben. Ondanks dat ze dat al gedacht had, was ze toch blij dat hij het zo makkelijk opvatten. “Trouwens,” zei hij, voorovergebogen terwijl hij een paar gladgeschuurde, wrakhouten kommen voorzichtig in zijn tas stopte. “ik wilde Eden toch nog even meenemen naar het eiland Hori, waar een oudtante van mij woont. Er is daar een vrouwtje die hij tijdens zijn kennismakingsreis heeft gezien, die nogal een indruk heeft gemaakt. Het is waarschijnlijk teveel om te hopen dat het echt een herkenning is, maar ik wil ze in ieder geval proberen te koppelen voordat we de Tocht gaan maken.” Dat verklaarde ook de kommen die hij aan het inpakken was, een huwelijksgeschenk voor de toekomstige levenspartner van zijn zoon. De herkenning was iets waar iedereen wel iets over wist, waar alle Aëri naar zochten, maar die eigenlijk zelden gebeurde. Het was het besef dat de Aëri kregen wanneer ze hun voorbestemde wederhelft ontmoetten. In langvervlogen tijden, toen de Aëri nog met veel minder waren, dichter bij elkaar woonden en de luchten beter te bereizen waren, was iemands levenspartner altijd gevonden door de herkenning. Met minder werd geen genoegen genomen. Maar door de jaren heen werd het steeds moeilijker om een tweede zelf te vinden en steeds meer Aëri bleven alleen over, waardoor werd besloten het samengaan ook te accepteren wanneer de herkenning niet had toegeslagen. Tegenwoordig gebeurde er eigenlijk nooit meer een herkenning, hoewel Ilia bijna zeker wist dat haar ouders elkaar gevonden hadden, ookal spraken ze daar nooit over.

Het voorbereiden op haar eerste reis weg van het eiland nam maar een paar dagen in beslag. De eerste avond was de volledige route al vastgelegd; ze zouden via de oostelijke eilanden naar het zuiden trekken en van daar uit zigzaggend terug naar het noorden trekken. De keuze om via het oosten te gaan lag in het feit daar haar vaders ouders op het eiland woonden dat ze op die manier op weg naar het zuiden het eerst zouden tegenkomen. Ze vond het ondanks de zenuwen heerlijk dat ze haar grootouders weer zou zien, de laatste keer dat zij Laga bezochten was al weer bijna een jaar geleden. Ze begonnen al wat ouder te worden, dus was het lastig nog lange stukken te vliegen.
De dag van vertrek begon mistig. De zon had moeite om door het dikke wolkendek te komen en de zee was onzichtbaar door de witte laag mist. Alleen het geluid van de golven die tegen het eiland beukten verrieden dat zich nog iets onder de dikke wattenmassa verborg. Het was windstil. Ilia had de avond ervoor nog snel een tas gepakt met de belangrijkste spullen die ze nodig zou hebben: haar persoonlijke verzorgingsspullen, een paar geschenken voor haar grootouders en reiskoeken en gedroogde vis voor onderweg. Op de eilanden die ze zou aandoen zou ze onderdak en eten krijgen, eventueel ook proviand voor onderweg. Er werd niks voor terugverwacht, op de eilanden was weinig van echte waarde waardoor hetgeen wat er was bijna altijd vrijelijk werd gedeeld. Alleen zeer kostbare of zeldzame producten, zoals het kruidenmos wat gebruikt werd om de toekomst te onthullen of bewerkte houten kisten, verlangden een tegenprestatie. Meestal betekende dit dat de vrager het werk van de aanbieder verlichtte door een aantal taken op zich te nemen of beloofde een boodschap naar een familielid op een ander eiland over te brengen.
Er zat dan ook weinig in haar tas, ze had er geen enkele moeite mee hem op haar rug tussen haar vleugels te bevestigen. Met de tas al vastgemaakt zocht ze haar moeder op, die in de nis van Mena zat. Ilia’s grootmoeder zag er slecht uit, haar grijsblauwe schubben waren dof en kleurloos, haar gezichtshuid extreem bleek. Ze leek in het niks meer op de sterke vrouw die Ilia bij haar volwassenheidsceremonie had begeleid. Nena zat naast haar moeder, een bezorgde trek op haar gezicht. Ze was al een paar dagen niet meer van Mena’s zijde geweken, behalve om wat eten en drinken te halen, en ze zag er uitgeput uit. Ilia probeerde haar over te halen even naar buiten te komen, al was het alleen maar om haar en Andras uit te zwaaien, maar ze schudde alleen haar hoofd en boog zich weer over Mena, die in een rochelende hoestbui was uitgebarsten. Ilia besefte ineens dat er een grote kans bestond dat Mena misschien niet meer in leven was als zij terug kwam van haar kennismakingsreis en dat deed de tranen in haar ogen schieten. Ze wilde nu helemaal niet meer weg. Ze bleef naast haar grootmoeder zitten, vertelde haar wat ze allemaal voor haar, Ilia, betekend had. “U zult niet vergeten worden, de wind zal uw naam dragen.” Fluisterde ze als laatst en kuste de slapende vrouw op haar voorhoofd. Als in aanvulling op haar woorden wervelde er een krachtige wind door de hoge cilinder, woorden lispelend die Ilia net niet kon verstaan.
“Moeder, ik ga.” Nena knikte. “Ik zal goed voor haar zorgen. Zorg jij goed voor jezelf?” Ilia knikte ook. Er waren niet meer woorden nodig. Ilia omarmde haar moeder nog even stevig en liep toen naar de opening van de nis. “Tot de volgende volle maan.” Toen sprong ze de nis uit en zweefde zonder vleugelslag naar beneden.
Haar vader stond al op haar te wachten, Ilia vermoedde dat hij Nena en haar moeder gisteren al gedag had gezegd om haar dit moment alleen te gunnen. Hij had donkere kringen onder zijn ogen, maar zag er verder fris en onbezorgd uit. De mist had druppeltjes achtergelaten op zijn lichaam en hij leek te glitteren in het gedempte licht. Toen ze haar eigen arm bekeek, zag ze dat deze ook bedekt was met dauw. Ze schudde zich uit. “Kom Golfje, zullen we gaan? Het is een heerlijke dag om te vliegen.” Ze keek in de verte, in de richting van het eerste eiland dat ze zou bezoeken als volwassene, wat nu door de dichte mist niet te zien was. Ze realiseerde zich ineens dat hoe alles vanaf nu zou verlopen, haar avontuur was begonnen. Ze keek Andras aan en gaf hem haar scheve grijns, die zoveel op de zijne leek. “Kom ouwe, zullen we kijken of je me bij kan houden?” Zijn schaterlach klaterde over het eiland.

De reis verliep voorspoedig en zonder veel problemen. Het nieuws van Ilia’s Wildtocht was op veel eilanden al bekend, in meer of mindere mate. Soms leek het inderdaad alsof de wind het nieuws langs de eilanden blies, dacht Ilia een beetje wrang, maar het waren natuurlijk de boodschappers geweest die voor de verspreiding gezorgd hadden. Ondanks alles waren ze op het geboorte-eiland van haar vader hartelijk ontvangen. Niet alleen Ilia had zich verheugd op het weerzien met haar grootouders, zij hadden ook niet kunnen wachten om hun kleindochter te zien. Ze waren rustig en hadden hun emoties goed onder controle, maar het was duidelijk dat Andras zijn verdraagzaamheid en open instelling van zijn ouders had meegekregen, ze accepteerden Ilia zonder aarzelen. Het verliep moeizamer op de andere eilanden. Hoewel een kennismakingsreis mede als doel had om in contact te komen met een mogelijke partners, hielden veel van de mannetjes zich afzijdig. Ilia werd regelmatig geïnteresseerd opgenomen, maar ze hadden een afwachtende houding en namen niet het initiatief om haar aan spreken. Ze wist niet beter, dus het was haar nauwelijks opgevallen. Tot ze op de tiende dag het eiland Stani bereikten.
Alsof het door het lot bepaald was keerde Bari net terug van de jacht toen Ilia en Andras waren geland. Hij liet eerst een gevuld visnet neer op de open plaats van het eiland en landde toen in een indrukwekkende werveling van grijze vleugels. Het regende die dag, hoewel de temperatuur mild was, en Bari schudde de waterdruppels van zijn lichaam. Pas toen merkte hij de bezoekers op. Hij bekeek ze even, zonder een spier van zijn gezicht te vertrekken, zijn gouden ogen uitdrukkingsloos en zonder enige herkenning. Toen pas leek hij te beseffen dat het bezoekers waren die een welkom verdienden en dat hij op dit moment de enige was die dat welkom kon bieden. Ilia wist niet wat ze had kunnen verwachten, maar ze had nooit gedacht dat Bari, na de hoop die hij vóór haar volwassenwording had uitgesproken, haar zou behandelen als elke willekeurige bezoeker die het eiland aandeed.
Hij liep voor vader en dochter uit om ze de weg te wijzen naar hun slaapplaatsen en de gezamelijke ruimte. Het eiland was een stuk platter dan Laga, zonder de hoge pieken en redelijk beschutte open plekken. Er was dan ook geen specifieke open plek om de dagelijkse werkzaamheden zoals het schoonmaken van de vangst of het drogen van voedsel uit te voeren. Verspreid over het hele eiland waren Aëri aan het werk, Ilia zag zelfs al een leerlooier aan het werk, hoewel het nog vroeg in het seizoen was voor de jacht op zoogdieren. Meestal trokken deze pas in het warme seizoen meer naar het noorden, naar de kleinere eilandjes waar ze zich voortplantten.
Ze liep was sneller tot ze naar Bari liep. Hij wierp een zijdelingse blik op haar; ze zag zijn mond iets verstrakken, maar hij zei verder niks. Ilia keek even achterom en zag dat haar vader achter begon te raken, misschien per ongeluk, misschien expres, dat durfde ze niet te zeggen. “Bari.” Begon ze. Hij leek haar niet gehoord te hebben. “Bari, waarom negeer je me zo? Je doet net alsof je me niet kent.” Hij liet een laag gesnuif horen. “Ik ken je ook niet.” Er klonk venijn in zijn stem, zo veel dat Ilia’s maag er van samenkromp. Ze had zich er zo op verheugd om hem weer te zien en haar opwinding daarover was een van de weinige lichtpuntjes geweest in haar lange winter. Het bezoek aan zijn eiland was naast het zien van haar grootouders het enige aan de kennismakingsreis waar ze niet tegenop zag. Hij begon harder te lopen en Ilia moest moeite doen om hem bij te houden. Hij stopte voor een verhoging in het eiland, voor Ilia niet meer dan een laag heuveltje, waar twee ingangen in waren uitgehouwen. Hij draaide zich abrubt om. “Links zijn de gezamenlijke ruimtes, rechts de nissen. Ik zal de gemeenschapsoudste halen om jullie een paar vrije nissen te wijzen.” Hij wilde al weglopen, maar Ilia pakte zijn arm vast. “Wacht nou even!” Maar hij rukte met een wild gebaar zijn arm los en snauwde haar toe: “Ik heb betere dingen te doen dan met jou hier rond te hangen, waternaam.” Hij beende weg met lange passen, het net vissen bungelend op zijn rug. Ilia keek hem verbijsterd na, te geschokt om te reageren.
Pas toen Andres haar zachtjes richting de opening van de gezamenlijke ruimtes duwde, schrok ze op uit haar verbazing. Toen pas viel het haar op dat de eilandbewoners die in de buurt aan het werk waren geweest, waren stilgevallen. Ze waren haar niet openlijk aan het aanstaren, maar de plotselinge stilte was het Aërische equivalent daarvan. Ze had waarschijnlijk te hard gesproken en daarna had iedereen kunnen zien hoe Bari haar afwees. De tranen sprongen haar in haar ogen, maar ze realiseerde zich net op tijd dat ze deze nu ze volwassen was niet zomaar in het openbaar kon laten stromen. Het bemoedigende kneepje van haar vaders hand op haar schouder hielp haar om haar tranen terug te dringen. Als ze alleen was geweest zou ze zich misschien wel hebben laten gaan, maar ze kon haar vader niet ter schande brengen. Dus ze rechtte haar rug en stak haar kin omhoog. De enkeling die wel naar haar keek, keek ze uitdagend aan … en zij was niet degene die haar blik als eerste afwendde. Er was niks waarvoor ze zich hoefde te schamen, zelfs Mena had aangegeven dat haar naam eervol was. Met een ruk draaide ze haar gezicht naar haar vader; ze slaagde er wonderwel in om haar stem niet te laten bibberen toen ze zei: Kom, laten we een van de raadsleden proberen te vinden, dan kan die ons een slaapplaats toewijzen.
Ze vonden de gemeenschapsleidster, een vrouwtje genaamd Ella, rustend in de gemeenschappelijke ruimte. Ze was oud, waarschijnlijk ouder dan Laus en daardoor de oudste soortgenoot die Ilia ooit had gezien. Ze was meer dan een eeuw geleden geboren en het was haar wel aan te zien: haar gezicht was een en al rimpels, haar ogen blind en bedekt met een melkwit vlies, haar vroeger donkere grijsblauwe schubben verbleekt tot een mat, bleek grijzig. Hoewel ze nu voorovergebogen zat, had Ilia het vermoeden dat haar rug in dezelfde stand zou staan als ze rechtop stond, ze zou ook zeker niet meer kunnen vliegen. Ilia vroeg zich af waarom zo’n oude vrouw nog de zware taak van het leiden van de volledige gemeenschap had. Ze zou op Laga al haar verdiende rust hebben gekregen, haar taak overgenomen door misschien haar dochter, zoals Nena de taak van Ilia’s grootmoeder op zich zou nemen.
Maar toen Andras de twee vrouwen aan elkaar voorstelde, was de greep van Ella’s handen verrassend sterk. Ilia boog kort in een uiting van respect en drukte de gerimpelde handen even tegen haar voorhoofd. De oude vrouw hield haar handen in een stevige greep, waardoor de haar handen niet terug kon trekken. Ondanks de blinde ogen leek Ella dwars door haar heen te kunnen kijken. Een van de licht bevende handen raakte haar gezicht aan, veegde een bijna onzichtbaar spoor van een enkele traan van haar wang. “Niet getreurd kind. Bari heeft geen idee hoe onze toekomst er uit gaat zien als we niet in actie komen.” De ogen leken haar uitdagend op te nemen. “Wij weten beter, nietwaar, kind van lucht en water?” Ilia wist even niks te zeggen. Ella grinnikte om haar duidelijke verwarring. “Kom, ik zal jou en je vader jullie slaapplaatsen wijzen.” Ze scharrelde de geschenken die Andras en Ilia hadden meegebracht bij elkaar en liep toen voor ze de gemeenschappelijke ruimte uit. Ze was wat in zichzelf aan het mompelen en toen ze Ilia voorbij schuifelde ving ze op: “Zo jong nog, ik had verwacht dat ze een oudere zou claimen. Tsk, tsk, zo jong nog.” Het mompelen stierf weg toen Ella de leiding nam, maar Ilia kon nog net de laatste opmerking horen: “Wat moet zo’n oude vrouw als ik nou met de zienersgave als ik niet eens haar weg kan zien?"

Gedurende de dag bleek dat niet alleen Bari een aversie tegen Ilia, of veranderingen, had. Haar vader had haar al gewaarschuwd dat Stani nogal stugge bewoners had, die nog minder van veranderingen hielden dan bewoners van andere eilanden, maar dit had ze niet verwacht. Zelfs Andras gaf toe dat dit erger was dan hij verwacht had. Misschien dat ze het normaal gesproken slechts zijdelings hadden opgemerkt, maar nu viel het duidelijk op dat de gemeenschapsleden Ilia zo veel mogelijk probeerden te vermijden. Ella was de enige die de bezoekers enige vriendelijkheid betoonde, maar zij was de rest van de dag en avond druk met haar eigen werkzaamheden. Ze wees hun, letterlijk, hun nis. Vanwege haar ouderdom kon ze de afdaling de heuvel in niet meer maken, ze had zelf een nis bovengronds op een beschut deel van het eiland waar ze gewoon heel kon lopen. Daarna hadden ze haar niet meer gezien.
Ilia zat de rest van de dag gevangen in een warboel van emoties, ze had geen idee wat ze met zichzelf aanmoest. Ware het niet voor de opmerking van Ella, had verdriet de boventoon gevoerd. Nu voelde ze zich vooral gekwetst en verward en teleurgesteld. Omdat het al snel duidelijk werd dat de kennismaking, het eigenlijke doel van de reis, op dit eiland niet zou gebeuren, spraken Andras en Ilia af de dag apart door te brengen. Andras zou een aantal oude kennissen opzoeken die hem alleen hopelijk wel wilden ontvangen. Ilia wist nog niet precies wat ze ging doen. Ze zou in ieder geval even de lucht in gaan om haar hoofd op te klaren.
De lucht was stralend blauw en de sterke zuidenwind bracht de eerste warmte van de lente met zich mee. Al met al was het een heerlijke dag en na een aantal flinke duikvluchten voelde Ilia zich al iets beter. De wind fluisterde haar toe, nam haar zorgen weg tot er alleen nog een vaag gevoel van verlies overbleef, het verlies van Bari. Toch was dat gevoel minder dan ze verwacht had; de wereld verging niet en ze moest eerlijk toegeven dat het eerder haar trots was die was gekwetst dan haar gevoelens.
Ze bleef lang in de lucht, zo lang als haar vleugels het konden volhouden. Ze zou langer hebben gevlogen, ondanks de vermoeidheid, als ze niet ineens een onheilspellend gevoel had gekregen. De windvlagen waren ineens niet vriendelijk en behulpzaam meer, maar leken haar bijna in zee te willen smijten. De wind fluisterde nu geen geruststellende woorden meer, maar schreeuwde haar waarschuwingen toe. Hij krijste in haar oren. Ze moest gehoor geven aan de waarschuwing, ook al had ze geen idee wat ze er verder mee moest doen. Maar, eenmaal geland, kwam ze daar snel achter.
Het was al aan het schemeren toen ze naar beneden kwam en ze zocht snel haar vader. De lucht bleef echter om haar heen wervelen, haar tot haast manend. Ze was net de gang naar de gemeenschappelijke ruimte genaderd om zich daar weer bij Andras te voegen, toen hij de gang uit kwam lopen, Ella ondersteunend. Ze leek geagiteerd, druk gebarend naar iemand achter Andras. Bari volgde beide de tunnel uit. Hij leek boos en sprak Ella heftig tegen. Zodra hij Ilia in het oog kreeg, viel hij stil. Ze had nog nooit iemand van de Aëri zo woedend gezien. “Hoe haal je het in je hoofd om haar zo overstuur te maken!” schreeuwde hij Ilia toe. Hij was razendsnel naar haar toegelopen en had haar bij haar schouders gegrepen. Hij schudde haar door elkaar. Bevroren van verassing kon ze even helemaal niet reageren, toen raapte ze zichzelf bij elkaar en duwde hem van zich af.
“Wat is hier aan de hand? Ik heb helemaal niks gedaan, ik ben zelfs net pas geland!” Ze keek verbaasd van Bari naar Ella, die nog steeds ondersteund werd door Andras. Bari leek te zien dat ze inderdaad nogal overdonderd was en haalde een paar keer diep adem om wat tot zichzelf te komen. Hij was nog steeds erg kwaad op haar, om verschillende redenen. Hij had gehoopt haar als partner te kunnen nemen zodra hij op Laga was aangekomen. Ze was hem in eerste instantie opgevallen omdat ze mooi was. Nadat hij subtiel wat had rondgevraagd, was hij erachter gekomen dat ze de kleindochter was van het hoofd van de gemeenschapsraad. Hoewel raadsleden door de gemeenschapsleden werden gekozen, betekende dit vaak dat de zoon of dochter van het aftredende raadslid de voorkeur had. Het was een zeer respectabele positie en door Ilia als partner te nemen zou hij daarin automatisch hebben gedeeld. Hij vond dat die kans nu was verspeeld en hij gaf Ilia daar de schuld van. En dat zijn oudtante zich door Ilia’s bizarre schendig van de traditie zo druk maakte, op haar gevorderde leeftijd, dat vond hij onvergeeflijk.
Hij haalde even diep adem. “Ze is oud, Ilia! Je hebt geen idee hoe gevaarlijk het voor haar is om zich zo druk te maken. Het doet je waarschijnlijk niks, maar…” “Bari, wees stil. Laat dat arme kind met rust.” Ella onderbrak hem. Ze legde haar kromme klauw op zijn schouder en draaide haar gezicht zijn kan op. Ze straalde liefde uit, maar ook alle onverzettelijkheid geboren door haar gave en versterk door haar positie in de gemeenschap. Juist die combinatie deed hem overstag gaan, hij stak zijn armen de lucht in in een gebaar van overgave. Met een laatste blik van walging richting Ilia liep hij weg; buiten gehoorafstand, maar nadrukkelijk dicht genoeg in de buurt om in te kunnen grijpen als er iets gebeurde. Ilia was daar blij om, ze wist niet wat Ella had gezien met haar gave, maar ze wist wel dat ze er beter mee om zou kunnen gaan als Bari’s dreigende gestalte niet als een onweerswolk naast haar hing.
Plotseling stond Ella recht tegenover haar, haar melkwitte blik doordringend tot in haar ziel. En Ilia besefte dat het niet Ella was die haar aankeek, maar een wezen veel ouder en machtiger. “Je moet gaan. Nu.” De woorden leken te zwaar voor zo’n frêle gestalte, veel zwaarder dan de bibberende stem die ze eerder die dag had gehoord. “Wacht niet tot volgende week, wacht niet tot morgen. Er is geen tijd meer. Ga.” Toen verliet het wezen Ella, werden de ogen weer blind en de stem krakend. “Denk aan je belofte.” Ze zakte in elkaar nu de macht haar verlaten had. Ilia schoot haar te hulp, Bari volgde nog geen seconde later. Hij duwde haar van Ella weg. Ella was licht en hij tilde haar op alsof ze niks meer was dan stof op de wind. “Je hebt haar al genoeg aangedaan. Ga weg hier, laat ons met rust.” Ilia knikte alleen maar. Het had geen zin om hem te vertellen wat er was gebeurd, hij zou haar niet geloven of denken dat ze gek was geworden. Ze zou het hem op dit moment niet eens kwalijk nemen.
Het was haar nog niet opgevallen dat Andras, die naast haar was komen staan, hun karige reisbepakking al in zijn handen had. Zonder te spreken reikte hij haar tas aan, zwijgend bevestigde ze hem tussen haar schouderbladen. Er hoefde niks gezegd te worden, hij had de woorden van Ella gehoord en geloofd. Ze zag het in zijn ogen. Haar kennismakingsreis was afgelopen.

De vlucht terug naar huis ging snel, veel sneller dan Ilia had verwacht op basis van de heenreis. Ze hadden wind mee en de golven schoten onder ze door. Het was een onstuimige dag, de wolken waren dik en donker -niet ongebruikelijk voor de naweeën van de winter- en gezwollen met regen die nog niet was gevallen. De wind zweepte de zee op tot metershoge golven die de weg leken te wijzen naar het eiland dat Ilia haar thuis noemde.
De reis duurde de rest van de dag en bijna de gehele daaropvolgende nacht, beide vliegend zo snel als ze konden. Andras en Ilia hadden niet eens hoeven te overleggen toen de schemering begon in te zetten, ze hadden elkaar niet eens aangekeken. Er zou die nacht gewoon doorgevlogen worden, tenzij een van de twee door uitputting echt niet verder kon. Ze hadden het echter gered, hoewel Ilia moest toegeven dat ze niet veel verder had kunnen gaan. De laatste paar uur was het een worsteling geweest om haar vleugels gewoon op en neer te blijven bewegen en haar schouderspieren waren nu volledig verkrampt. Ze kon zelfs niet meer haar bepakking af doen, zo moe was ze. Haar vader, hoewel hij sterker was en veel meer vliegervaring had, was er niet veel beter aan toe en in het donker moesten ze elkaar vastgrijpen om niet om te vallen. Hijgend stonden ze elkaar aan te kijken, niet in staat om ook maar iets meer te doen.
Toen klonken er voetstappen op de stenen trap, haastig, en daarna op de landingsplaats. Zachte handen haalden de tassen van hun rug en ondersteunden zowel Ilia als Andras toen hun benen hun gewicht niet meer konden dragen en ze naar de grond zakten. De handen hielden een kom vast waar koel, fris water in zat en waar Ilia een zweem van kruiden in proefde. Toen pas vond ze de kracht om te kijken bij wie de handen hoorden. Het bleek uiteraard haar moeder te zijn. “Laus zag jullie aan komen vliegen, hij dacht dat er iets ernstigs aan de hand moest zijn dat er rond deze tijd in de nacht nog bezoekers kwamen, dus hij heeft het hele eiland wakker geschreeuwd. Laus had omdat hij niet meer kon vliegen een nis op het hoofdeiland gekregen, zodat hij deze zonder te vliegen op kon zoeken. Maar dit betekende ook dat hij niet even het schiereiland met de nissen kon invliegen om een bepaald gemeenschapslid wakker te maken. Er klonk geamuseerdheid in Nena’s stem toen ze zei: Het was gelukkig snel duidelijk dat jullie het waren, je steekt nogal af tegen die donkere lucht Ilia. Bijna iedereen is weer naar zijn nis toe.”
Haar gezichtsuitdrukking werd bezorgd toen Andras zich met een kreun overeind hees. Hij schraapte even zijn keel. “We moeten even rusten. Ilia moet rust, ze…” Zijn stem brak van vermoeidheid, maar Ilia was hem al in de rede gevallen. “Ik moet weer weg, ik moet meteen op mijn Wildtocht.” “Nee. Geen sprake van.” Nena’s stem klonk onverbiddelijk. “Je kunt niet eens meer staan van uitputting! Jij vliegt vandaag geen meter meer.” Ilia was te moe om haar tegen te spreken, ook te koppig om toe te geven dat haar moeder eigenlijk wel gelijk had. Ze zou zelfs moeite hebben om naar haar eigen nis te vliegen. En zelfs dan nog… het kwam in haar op dat ze niet mocht verwachten dat Odin en Eden ook nu meteen, zonder voorbereiding, op moesten staan en vertrekken. Bovendien had ze geen idee hoe ze ze überhaupt duidelijk moest maken dat ze eerder moesten vertrekken. Waarschuwende wind en de voorspelling van een bejaarde zieneres, het klonk haar op dit moment ook op zijn minst ongeloofwaardig in de oren. Ze sloot even haar ogen, overweldigd door alles waar ze in zo’n korte tijd mee te maken had gehad.
“Ik denk dat we haar moeten dragen, dan leggen we haar bovengronds. Denk je dat je dat nog redt?” hoorde ze haar moeder tegen Andras zeggen. Dat deed haar wakker schrikken. “Nee.” Kraakte ze. “Ik kan zelf nog wel lopen. Ik vlieg nog wel naar mijn nis.” Zuchtend hees ze zichzelf overeind en deed een paar wankele stappen. Dat had ze tenminste niet gelogen, ze kon nog wel lopen. Met moeite, en wat hulp van een paar nog wakkere gemeenschapsgenoten, lukte het Ilia om haar nis te bereiken. Ze stortte zich voorover de ruimte in, wist nog net een bedankje te mompelen tegen haar helpers. Ze had nog nooit zoveel spierpijn gehad. Toen viel ze in een diepe, droomloze slaap.

Intermezzo: Wachter

Hij schrok op, gewekt door een naamloos gevoel. Hij wist onmiddellijk wat er aan de hand was: Ze was weer wakker!

Hij had misschien wel eeuwen gewacht, in zijn ondergrondse schuilplaats, beschermd en gevormd door haar vurige ingewanden. Hij was haar wachter, degene die haar zou beschermen op het moment dat ze dat het meest nodig zou hebben. Tegen haar aanvallers, maar vooral tegen zichzelf. Hij zou haar andere beschermers inlichten en opleiden. Dat was zijn doel, daarvoor had zij hem gecreëerd, nu al eeuwen geleden.

Hoe lang hij al leefde wist hij niet. Het grootste gedeelte van zijn leven had hij geslapen. Als zijn vrouwe wakker was, was hij dat ook, en als zij sliep droomde hij met haar mee. Het enige verschil was dat hij zich alles kon herinneren van zijn wakende periodes, hij kon aan zijn eigen verwarring voelen dat zijn vrouwe haar lange geheugen kwijt was. Daar maakte de wachter zich geen zorgen over, ze had al lang voordat ze in haar sluimering terecht kwam maatregelen genomen om zichzelf te beschermen wanneer de tijd daar was. Dat hij nu wakker was, was daar het bewijs van.

Vroeger had hij een naam gehad, maar die was hij vergeten. Hij was geboren als een ander wezen, gestorven en weer teruggekomen. Zijn vorm was elke keer dat ze hem nodig had anders geweest, maar de geest die in de lichamen zat was altijd de zijne. Soms had hij niks meer hoeven doen dan de wereld verkennen en haar op de hoogte houden door in haar dromen te verschijnen, de laatste keer had hij voor haar de voorbereidingen getroffen voor dit moment.

Nu was het anders. Geen verkenningen, geen voorbereidingen, maar oorlog. Er was al eens eerder oorlog geweest, voor zijn tijd nog. Dat wist hij uit haar dromen en hij had de puzzelstukjes in elkaar gepast. Ze was zelf ten oorlog gegaan en had bijna het volledige ras wat de wereld bewoonde weggevaagd, zonder uitzondering verbrand, verdronken, verpletterd. Degene die de slachting hadden overleefd hadden zich over de verwoestte wereld verspreid en hadden zich aangepast aan hun nieuwe omstandigheden. Maar ze had zichzelf tijdens de verwoesting vreselijk verwond, tot op het punt toe dat ze het bijna niet had overleefd. Ze was in een sluimering verzonken om zo goed mogelijk te genezen en daarna had ze hem geschapen. Zodat ze dit de volgende keer zou kunnen voorkomen, zowel de slachting van haar kinderen als haar eigen wonden.

Hij wist wat hem te doen stond. De anderen waren al door haar onderbewustzijn wakker geschud en ze zouden al onderweg zijn. Ze zouden naar hem toe komen, getrokken door iets wat ze niet zouden begrijpen, maar waar ze geen weerstand aan konden bieden. Samen zouden ze al haar macht hebben, maar ook alle wijsheid, vriendelijkheid en kalmte die er door de eeuwen heen door deze volkeren was verzameld. Ze zou niet nogmaals in een vlaag van onbeheersbare woede ten onder gaan nu haar macht verdeeld was.

Hij verrees uit zijn vurige schuilplaats. Wanneer ze aankwamen, zou hij klaar zijn.

Gestoordje

2009-04-01T20:49:00.000+02:00

Woepsie de poepsi
liet ik nou net een oepsie?
met mijn billen in een toetsi
gaan we snel maar aan de kant

Jemig de pemig
at ik nou net een eend weg?
dan was ie wel heel lenig
want zijn kop zat in zijn staart

Gussie de pussie
mond dicht nou naar mijn zussie
veel zwaarder wordt dat klussie
maar aan schoonmaken echt een haat

Jammer de pammer
ik weet niet wat ik nu zwammer
dat ben ik echt, een drammer
met een dikke plank voor mijn kop

Noortje de poortje
dat wordt het laatste woordje
ik maak je compleet gestoordje
want dat ben ik lekker ook

Onzekerheid

2009-03-25T20:48:00.000+01:00

Onzekerheid
Oh onzekerheid
je schiet ook altijd raak
en altijd op een slecht moment
nooit eens in mijn slaap

De hele dag ben jij er niet
tot op het allerlaatste moment
dan sla jij toe
en sla jij hard
met een impact ongekend

Je laat me draaien, woelen
in mijn bed
maakt mijn dagen vol met angst
en mijn slapeloze nachten
duren zo oneindig lang

Ik laat het echt niet zien
en niemand merkt je op
maar onzekerheid
oh onzekerheid
rot nou toch eens op

Waterballet

2009-03-22T20:47:00.000+01:00

Kleine druppeltjes
symfonie van kort getinkel
die in het water vallen
en rimpels maken
in het gladde water

A dream, right?

2009-03-19T20:46:00.000+01:00

It was a dream, right?
A beautiful dream I couldn't wake up from
until it became a nightmare
worse than I could imagine

It was a dream, right?
A beautiful dream I couldn't wake up from
until someone pushed me out of 7th heaven
and I smacked down

It is a dream, right?
A beautiful dream I will soon wake up from
with nothing more than memories
and memories alone

Op goed geluk: Deel 1 Hoofdstuk 2

2009-03-19T12:25:00.001+01:00

Jasmine werd wakker met een vreselijke kater. Haar hoofd bonsde alsof er iemand met een moker op haar hoofd aan het slaan was en haar tong voelde aan als een lap leer. Kreunend hees ze zichzelf overeind. He gatver, nou had ze nog op haar kussen lopen kwijlen ook. Nou ja, het was in ieder geval nog háár kussen, wat in ieder geval betekende dat ze nog naar haar eigen voordeur had kunnen strompelen. Soms was ze na een avondje doorzakken met Kristel zo bezopen dat ze haar eigen huis niet meer had kunnen vinden. Het was duidelijk dat het ijs lepelen was overgegaan in wijn drinken. Jasmine probeerde zich te herinneren hoeveel flessen wijn er gisteren doorheen waren gegaan, maar ze kon het zich niet echt meer herinneren. Het moesten er veel zijn, ze moest veel drinken wilde zo’n kater als vandaag overhouden!
Ze kon zich nog wel enigszins herinneren dat ze haar hart had uitgestort over de hele toestand van gisteren en dat Kristel heerlijk mee had lopen zeiken. Daarna waren ze doorgegaan op de recentelijk stukgelopen relatie van Kristel, met een labiele man waarvan Jasmine bijna zeker wist dat hij eigenlijk homo was, maar wat ze Kristel maar niet aan haar verstrand kon brengen. De avond was geëindigd in een algemene klaagzang op mannen, zoals gewoonlijk wanneer de drank rijkelijk had gevloeid.

Ze sleepte zich naar de badkamer. Ze had nog dezelfde kleren aan als gisteren en ze stonk. De kleren werden zonder pardon in de wasmachine gedumpt. Later zou ze hem wel aanzetten, haar hoofd kon op dit moment helemaal niet dat lawaai hebben. Ze schopte het deurtje dicht en wist zichzelf onder de douche te krijgen. Zo, ze had echt veel te veel gedronken, haar knieën knikten er nog van. Ze besloot maar gewoon te gaan zitten, konden er ook geen ongelukken gebeuren. Het hete water roffelde op haar schouders en rug, terwijl ze haar hoofd op haar knieën legde. Op momenten zoals deze vond ze het vreselijk dat ze geen ligbad had, zoals haar ouders. Toen ze dit appartement had gekocht, had ze besloten dat alleen een douche voldoende was, om kosten te besparen. Dat was een van de weinige beslissingen die ze over het huis had gemaakt waar ze vreselijke spijt van had. Maar goed, zittend op de warme vloer met een hete regenbui over je heen was een redelijke tweede.
Het douchen maakte haar hoofd wat helderder, nou ja, het verminderde in ieder geval een beetje het bonken in haar hoofd. Dat gaf haar ook de gelegenheid om eens even na te denken over de situatie waar ze nu in zat. Of de puinhoop, zoals haar pijnlijke hoofd besloot. Nee, riep ze zichzelf tot orde, dus is helemaal geen puinhoop, dit zijn nieuwe kansen! Niet waar, fluisterde het stemmetje in haar hoofd, je hebt er een puinhoop van gemaakt. Ze trok zich weinig aan van dat stemmetje, dat was de drank die sprak. Ze zou gaan genieten van haar vrijheid en alleen nog maar doen waar ze zin in had. Niks dus!

Pas toen de hele badkamer vol stoom stond, besloot Jasmine onder de douche uit te komen. Ze had eigenlijk nog wel wat langer willen blijven zitten, maar de waarschuwing die haar vader vroeger altijd zei: “Kijk je uit dat de tegeltjes zo niet van de muur komen zetten?”, was haar altijd parten blijven spelen. Maar ze moest toegeven dat ze zich nu wel weer wat beter voelde. Ze kon in ieder geval nu naar haar eigen spiegelbeeld staren zonder dat ze zichzelf dubbel zag. Wat ze in de spiegel zag, viel haar trouwens wel tegen. Ze zag er precies zo uit als ze zich voelde. Waterige oogjes, wallen en een bleek afgetrokken hoofd. Haar haar zat door het douchen in ieder geval nog redelijk. Ze trok haar dikke badjas en vlocht haar haar in vlecht. Met een wasbandje wreef ze even stevig over haar gezicht, wat ze daarna insmeerde met een dikke crème. Nou was ze in ieder geval weer om aan te zien. Ter plekke besloot ze vandaag in ieder geval niet meer haar huis uit te komen, ze zou niet weten waarom! Ze bestelde een film via het internet, trok haar deken van het bed de bank op en trok een zak chips uit de kast. Vrijwillig of niet, ze zou van haar vrije dag genieten!
Tegen het middaguur ging de telefoon. Kristel. “He, heb je zin om vanavond met Jan, Lieke en mij weer eens een avondje uit te gaan? Ik sprak Lianne toevallig en we waren het wel over eens dat het veel te lang geleden is dat we samen uit zijn geweest.” Jasmine aarzelde heel even. Niet omdat ze geen zin had, maar omdat het misschien niet heel verstandig was om na het drankfestijn van gisteren weer te gaan drinken. Een avondje uit met de meiden betekende namelijk op zijn minst een fles rosé tijdens het eten. Ze wierp een snelle blik op de klok die boven haar televisie hing. Het was nog geen twee uur. Ze had zich dan wel voorgenomen om helemaal niks te gaan doen, maar ze moest aan zichzelf bekennen dat ze zich nu al volledig een ongeluk verveelde. Ach, ze zou de avond ook wel op cola doorkomen. “Ja, tuurlijk. Gezellig! Heb je Janneke al gebeld dan?” “Nee nog niet. Kan jij dat doen? Ik moet nog even het restaurant regelen.” Ze spraken af voor het restaurant op elkaar te wachten.
Jasmine belde Jan. Zoals altijd was die druk, druk, druk. Jasmine had eigenlijk verwacht dat die niet mee zou kunnen, aangezien die altijd volledig was volgepland en ze lang van tevoren afspraken moesten maken zodat ze ook eens mee kon. Maar het lot was haar gunstig gezind, Janneke had juist haar afspraken van die dag afgezegd omdat haar auto ter reparatie bij de garage stond en niemand haar verder op kon halen. Of wilde halen, vermoedde Jasmine, die het clubje waar Jan normaal gesproken mee omging maar een stel huichelaars vond. Zijzelf vond het geen probleem om even een omweg naar Jan te maken.

Plat

2009-03-13T20:45:00.000+01:00

Zou het kunnen
zou het heel misschien kunnen
dat, heel onverwacht
per ongeluk en nooit gedacht
de wereld toch plat is?

Mijlpaal: De eerste 30 pagina's!

2009-03-11T13:30:00.008+01:00

Nou, de eerste mijlpaal is behaald! Als het verhaal over de Aëri in boekvorm zou bestaan, zou ik op dit moment iets meer dan 30 pagina's hebben gevuld. Aangezien mijn discipline het voorheen maximaal tot zo ver volhield en ik nu nog steeds genoeg ideeen en zin heb om verder te schrijven, wilde ik daar even bij stilstaan.

Bij deze wil ik ook meteen 2 nieuwe doelen instellen:

60 pagina's voor Aëri
30 pagina's voor Op goed geluk

Voor mijn lezers (als ik die heb ;)): blijf lezen en als jullie leuke ideeen en suggesties hebben, laat vooral een berichtje achter of stuur me een e-mail.

Groetjes, Noortje

Samen één

2009-03-10T20:44:00.000+01:00

Ik voor jou, jij voor mij
leven, leren, samen vrijen
samen sterk, zij aan zij
één en één is samen wij
samen genieten, samen lijden
alleen met jou ben ik echt vrij
jouw leven en mijn leven tegelijk
verweven tot een grote brij
één hart voor ons allebei
ik voor jou, jij voor mij
veel verschillen, toch gelijk
al mijn liefde, dat ben jij
samen leven, samen vrij
nooit verlaat ik meer jouw zij
liefde, leven, voor ons beiden
jij en ik is samen wij
ik hou van jou
jij ook van mij?

In het donker

2009-03-09T20:43:00.000+01:00

Als je nu het licht uit doet hè
En wij zitten samen in het donker
Kan je dan horen wat mijn hart zegt
Nu je niet naar me kijken kan

Als je nu eens heel stil blijft zitten
En je houdt je ogen dicht
Concentreer je dan eens heel goed
Kan je dan voelen wat ik wil

Als je nu tegen mijn rug gaat zitten
En naar mijn ademhaling luistert
Adem dan eens diep in en uit
Kan je nu ruiken wat ik voel

Als je nu eens mijn hand vast pakt
En je kust zachtjes mijn huid
Kan je proeven wat mijn wensen zijn
Nu ik op je lippen lig

En als je dan eens het licht uit doet
En wij zitten samen in het donker
Houdt me dan gewoon stevig vast
Dan heb ik wat ik wil

Blind

2009-03-06T20:42:00.000+01:00

Ik heb
blinde vlekken in mijn dode hoek
en een gat in mijn verstand
zinnige gedachten worden uitgemoord
maar dan door mijn eigen hand

Het is zo druk in deze stilte
en toch zo'n fluisterzacht lawaai
maar het krijgen van wat helderheid
is als een witte kraai

Ik word bestoken door mijn nachtmerries
vooral als ik wakker ben
ik zie door de dromen de slaap niet meer
rustige nachten zijn onbekend

Het is zo donker in mijn hoofd
en ik ben mijn gedachten kwijt
zonder licht vind ik ze nooit
tot mijn eeuwige spijt.

Schrijven

2009-03-06T20:41:00.000+01:00

Schrijven is
licht, lucht
Zon, zee
verre bestemmingen
dichtbij genot
Gevoelens uiten
Samen delen
Schrijven is
Ademhalen
leven, liefde
vliegen
klein geluk
grote angsten
Schrijven is
Wind
intense passie
meer, minder
alles, niks
Schrijven is
Onmisbaar

Alleen

2009-03-01T20:40:00.000+01:00

Ik ben alleen
in een wereld vol met stilte.
In een wereld gevuld met leegte
wil ik alleen nog maar naar huis.

Ik ben alleen
met tranen in mijn ogen.
Waar ogen de ramen naar de ziel zijn
is het uitzicht een blinde muur.

Ik ben alleen
een schip op drift in de oceaan.
Een oceaan gevuld met tranen
die ik niet huilen kan.

Ik ben alleen
in een wereld vol met stilte.
En in deze wereld gevuld met leegte
wil ik alleen nog maar naar huis.

Wachten

2009-02-25T20:38:00.000+01:00

Dus...
Nu zit ik hier
te wachten tot je thuis komt
te wachten tot ik zin heb
om iets te doen
te wachten tot ik het wachten beu ben

Het wachten duurt zo lang
ik ben het wachten beu
en jij bent al weer thuis
maar ik kan niet besluiten op te
staan en wat te doen

Ik ben zo zat van het wachten
maar ik durf geen beslissing te nemen
omdat ik bang ben
dat het niet de juiste zal zijn
of er weer iemand commentaar op heeft

Dus...
Ik ben nog steeds aan het wachten
aan het wachten op commentaar
tot mijn besluitloosheid
besluit te verdwijnen